ကၽြန္မကို ကၽြန္မရဲ့ေမာင္ငယ္ဗညားကတဂ္လာပါတယ္။ သူတဂ္လာတဲ့ေခါင္းစဥ္ကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကၽြန္မ မ်က္လံုးအေတာ္ျပဴးသြားတယ္။ အမေလး….. ဗညားရယ္ဒါၾကီးကိုလာတဂ္ရလား လို႔ စိတ္ထဲကညည္းမိပါ တယ္။ ဗညားကိုေတြ႔ေတာ့ကၽြန္မက ဗညားေရ မေရးခ်င္ဘူး၊ မေရးရင္မရဘူးလား ေျပာေတာ့ အမရယ္ နဲနဲ စတိေလာက္ေတာ့ေရးပါ တဲ့ မေရးမခ်င္း ကၽြန္မကို မၾကီးလတ္ ေရးဦးေလ အားေသးဘူးလား သူမ်ားေတြ ေရးျပီးကုန္ျပီေနာ္ ဆိုျပီး ဂ်ီက်ေနတာနဲ႔ပဲ အရင္တုန္းကအတိတ္ကိုျပန္လည္တူးဆြျပီး ေရးလိုက္ပါတယ္။

ကၽြန္မငယ္ငယ္ကတည္းက အိမ္မွာသမီးတစ္ေယာက္တည္းမို႔ မိဘနဲ႔အကို၊ေမာင္ေတြက မ်က္ေစ့ေအာက္က အေပ်ာက္မခံပါဘူး။ အကိုနဲ႔ေမာင္ၾကားေမြးလာလို႔လားမသိ ကၽြန္မမိန္းကေလးေပမဲ့ စကားေျပာတာ၊ ေတြး ေတာတာကအစ မိန္းမမဆန္ခဲ့ဘူး။ အကိုေတြေမာင္ေတြနဲ႔အျပိဳင္ အႏုိင္ပိုင္းေဆာ့ခဲ့တယ္။ အကိုကလဲသူ႔ညီမ ကိုတျခားလူေတြကရိတိတိစကားေျပာရင္ စိတ္တိုျပီးလက္ကပါလာျပီ ၊ ေမာင္ငယ္ကလဲသူ႔အမကို အထိမခံ၊ အၾကည့္မခံ….။ ေနာက္ျပီးကၽြန္မကိုယ္တိုင္ကေယာက်ာ္းဆန္ျပီး ေယာက်ာ္းေလးလိုေျပာဆိုေနထိုင္ေတာ့ ေတာ္ရံုလူအနားကပ္လို႔မရ။

အထက္တန္းေက်ာင္းတုန္းကလည္း ေက်ာင္းသြားရင္ အကိုနဲ႔မဟုတ္ရင္ေမာင္နဲ႔သြားရေတာ့ ကၽြန္မကိုလိုက္ တဲ့သူေတြက ေစာင့္ၾကည့္သီခ်င္းေစာင္းဆိုရံုပဲအခြင့္အေရးရပါတယ္။ ေက်ာင္းခန္းထဲမွာဆိုရင္ေတာ့ စာအုပ္ ငွားျပီးစာအုပ္ၾကားမွာစာညွပ္ေပး၊ စာအုပ္ထဲရည္းစားစာေရးေပး၊ ရည္းစားစာရြက္ေတြကိုစကၠဴစြန္လုပ္ျပီးပစ္၊ သီခ်င္းေတြလက္ေရြးစင္ကူးေပး၊ ပို႔စ္ကတ္ေတြလက္ေဆာင္ေပး၊ လက္ကိုင္ပု၀ါလွလွေလးေတြ၀ယ္ေပး၊ ေဖာင္တိန္၊ ကလစ္၊ ရင္ထိုးေလးေတြလက္ေဆာင္ေပး စတဲ့ပိုးေၾကးပန္းေၾကး နည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ၾကိဳးစားၾက ပါတယ္။ ေက်ာင္း၊ က်ဴရွင္၊ အျပင္သြားတာကအစ အကို(သို႔)ေမာင္တစ္ေယာက္ေယာက္ကအျမဲပါခဲ့တာေရာ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္က အခ်စ္ေရးကိုစိတ္မ၀င္စားတာေရာေၾကာင့္ အထက္တန္းျပီးတဲ့အထိရည္းစားမထားဖူး ခဲ့ဘူး။

ပထမႏွစ္စတက္ရတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ကၽြန္မကိုရင္ခုန္ေစတဲ့သူနဲ႔စတင္ဆံုဆည္းခဲ့ပါတယ္။ စကားေျပာရင္ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း အသံက်ယ္က်ယ္ေျပာတတ္တဲ့ကၽြန္မ…. သူမ်ားကၽြန္မဆီလာျပီး စကားေျပာရင္ ေျပာစရာ စကားေတြေပ်ာက္ဆံုးခဲ့ကာ အသံေတြတုန္ျပီး လက္ေတြပါတုန္တဲ့အထိ ရုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ သူကေတာ့မသိေပမဲ့ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းေတြက ကၽြန္မအျဖစ္ကိုရိပ္မိေနခဲ့ပါတယ္။

စာသင္ခန္းေရွ ႔မွာ သူလာရပ္ၾကည့္ေနရင္ ကၽြန္မအာရံုေတြစာမွာမရွိေတာ့………။

ကင္န္တင္းထိုင္လို႔သူပါလိုက္စားတဲ့ေန႔ဆို ကၽြန္မစားတဲ့အရာက အရသာေတြဘယ္ေပ်ာက္ကုန္လဲမသိ……..။

စကားေျပာရင္မ်က္ႏွာၾကည့္ေျပာမွအားရတဲ့ကၽြန္မ သူ႔မ်က္ႏွာၾကည့္ဖို႔အားယူရတာပင္ပန္းလြန္းခဲ့တယ္……..။

သူ႔အသံၾကားရင္ ကၽြန္မရင္ေတြခုန္ေနခဲ့တယ္………။

သူကူးေပးတဲ့စာေတြက်က္ရတာ ပိုမွတ္မိေစခဲ့တာ………။

သူမိုးေပးတဲ့စာအုပ္ေလးတအုပ္က ကၽြန္မအတြက္အရိပ္ရေစခဲ့တာ…………..။

သူေဖ်ာ္ေပးတဲ့ေကာ္ဖီက ခ်ိဳျမိန္ေစခဲ့တာ………….။

သ႔ူဂရုစိုက္မႈေအာက္မွာ ေႏြးေထြးတတ္ခဲ့တာ…………။

သ႔ူအျပံဳးမွာ ေပ်ာ္၀င္ေနခဲ့တာ…………..။

သူေဘးမွာရွိေနတဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ ကၽြန္မေက်ာက္ရုပ္တရုပ္လိုျငိမ္သက္သြားခဲ့တာ……..။

ဒါဟာ…….အခ်စ္လား……….အခ်စ္တဲ့လား………..အခ်စ္ကလူတစ္ေယာက္ကို အၾကီးအက်ယ္ေျပာင္းလဲသြားေစသလား……… ကိုယ္ေတြ႔မုိ႔ကၽြန္မယံုခဲ့ရျပီ……..။

ကၽြန္မတုိ႔ခ်စ္သူေတြျဖစ္သြားျပီးေနာက္ပိုင္းအျဖစ္ေတြကိုဆက္သိခ်င္ရင္ေတာ့ ပို႔စ္အျဖစ္တင္ထားဖူးတာကို ျပန္ညႊန္းရေတာ့မွာပဲ။ http://www.hninsinet.com/2009/03/blog-post_08.html

ကဲ ေက်နပ္ပါေတာ့ဗညားေရ…..။

မူပိုင္ = ႏွင္းဆီနက္