သတိေပးခ်က္
``ေဟ့ေကာင္၊ေလထီးမပါဘဲ ခုန္ဆင္းမလို႕လား မင္းရူးေနသလားကြ ေဟ..´´
``ဘာၿဖစ္လို႕လဲ´´
´´အၿပင္မွာ မိုးရြာေနတယ္ေလကြာ။´´
မီွႏုိင္ေသးတယ္
အမ်ိဳးသမီး၏ေနာက္သို႕လူငယ္တစ္ေယာက္ ေၿပးလိုက္လာၿပီးေၿပာသည္။
``ဒီမွာခင္ဗ်ာ၊ ဒီမွာခင္ဗ်ာ´´
အမ်ိဳးသမီး ၿပန္လွည့္ၾကည့္ၿပီး ေမးသည္။
``က်ြန္မကိုေခၚတာလား ဘာကိစၥလဲ´´
``ဘတ္စ္ကားေပၚမွာ ထီးေမ့က်န္ခဲ့တာ ခင္ဗ်ားလား´´
အမ်ိဳးသမီးလႈပ္လႈပ္ရွားရွား ၿဖစ္သြားသည္။
``ဟုတ္ပါရဲ႕ က်ြန္မထီးေမ့က်န္ခဲ့တယ္´´
``အဲဒါဆိုၿမန္ၿမန္ေၿပးလိုက္၊ကားကအခုမွ စထြက္ကာစပဲရွိေသးတယ္။´´
စစ္အတြင္းက
တဲစုတ္ကေလးတစ္ခုေရွ႕တြင္ မာစီးဒီးကားသစ္တစ္စီး ထိုးရပ္လိုက္သည္။ ကားထဲမွအေကာင္းစား၀တ္စံုကို
၀တ္ထားေသာ အသက္၄၀အရြယ္ခန္႕ရွိလူတစ္ေယာက္ထြက္လာသည္။ တဲေရွ႕တြင္ ေၿမကိုတူးဆြေနေသာ အဘြားၾကီးထံေလွ်ာက္သြားၿပီးေမးသည္။
``မဂၤလာပါ အဘြား၊စစ္အတြင္းက အၿပာႏုေရာင္ကုတ္အကၤ်ီအစုတ္ကေလးကိုို၀တ္ထားတဲ့ ဂ်ဴးခ်ာတိတ္ကေလး တစ္ေယာက္ကို အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ တဲမွာ၀ွက္ေပးခဲ့တယ္။ အဲ့တဲဟာ ဒီတဲလားဟင္။´´
``ဟုတ္တယ္ သားအဲ့ဒီ အမ်ိဳးသမီးဟာအဘြားပဲ၊သားဘာဘာကိစၥေမးတာလဲ။´´
``အဲ့ဒီကုတ္အကၤ်ီကို ၿပန္လာယူတာပါ။´´
တန္ဖိုးမရွိေသာသူ
သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ အေလာင္းအစားလုပ္ၾကသည္။တကၠစီကားမွတ္တိုင္သို႕ေရာက္လာၿပီး တစ္ေယာက္က တကၠစီကားဒရုိင္ဘာကိုေမးသည္။
``ဒီကေန ၿမိဳ႕ထဲကို ဘယ္ေလာက္ေပးရမလဲ။´´
``ႏွစ္ရာ´´
``ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းပါ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔လိုက္မယ္ဆိုရင္ေကာ´´
``ႏွစ္ရာပါပဲ´´
``ၾကားတယ္မဟုတ္လား ဘေမာင္၊ မင္းဟာ ဘာတန္ဖိုးမွမရွိတဲ့အေကာင္ဆိုတာ ယံုၿပီလား။´´
ဇာတ္သိမ္းမေကာင္းတဲ့ပံုၿပင္
ေရႊငါးေလးတစ္ေကာင္ကို အဘိုးၾကီး ဖမ္းမိသည္။
`ဆႏၵသံုးခုကိုၿဇည့္ေပးပါမည္။သူ႕ကိုလႊတ္ပါ`ဟု ေရႊငါးကေၿပာသည္။
အဘိုးၾကီး ငါးကိုအိမ္သို႕ယူလာၿပီးေၾကာ္စားလိုက္သည္။ အေၾကာင္းမွာ အဘိုးၾကီးနားထိုင္းေနေသာေၾကာင့္ျဖစ္ သည္။
မဟာပညာေက်ာ္
တစ္ခါက ေတာရြာတစ္ရြာတြင္ မိသားစုတစ္စုရွိသည္။ ယင္းမိသားစုသည္အလြန္႔အလြန္ ရိုးအလွသည္။ တစ္ေန႔ တြင္ သူတို႕ႏြားသည္ အစာစားရာမွအစာမ်ားထည့္ထားေသာအိုးထဲသို႕ ေခါင္း၀င္သြားရာ ၿပန္ႏႈတ္လို႕မရေတာ့ ေပ။သူတို႕သည္မည္သို႕လုပ္ရမည္ကို မသိႏိုင္ၾကသၿဖင့္ ခက္ခဲေသာျပႆနာကိုေၿဖရွင္းႏိုင္ရန္ ဦးေလးၿဖစ္သူကို အကူအညီေတာင္းသည္။ ဦးေလးၿဖစ္သူကသူတို႕အိမ္ေရာက္လာၿပီး အေၿခအေနကိုအကဲခတ္ၾကည့္ရႈသည္။
`` ဒါအလြယ္ေလးပါကြာ ´´ ဦးေလးၿဖစ္သူက အေသအခ်ာနားလည္ဟန္ၿဖင့္ေၿပာသည္။
``ႏြားေခါင္းကိုၿဖတ္လိုက္ေပါ့´´ တူၿဖစ္သူမ်ားက ဦးေလးစကားအတိုင္း ႏြားေခါင္းကိုၿဖတ္ပစ္လိုက္ၾကသည္။
သို႕ေသာ္လည္းႏြားေခါင္းကအိုးထဲတြင္ ထုတ္မရဘဲ ၿဖစ္ေနဆဲပင္။ သူတို႔သည္ အကူအညီကင္းမဲ့ေနသကဲ့သို႕ ခံစားၾကရသည္။ ဦးေလးၿဖစ္သူထံ ထပ္မံအၾကံဉာဏ္ေတာင္းၿပန္သည္။ ဦးေလးၿဖစ္သူက ေၿပာသည္။
``မခက္ပါဘူးကြာ အိုးကိုရုိက္ခြဲပစ္လိုက္ေပါ့´´အိုးကိုရုိက္ခြဲလိုက္ေသာအခါ ႏြားေခါင္းထြက္လာသည္။ ဤသို႕ ၿဖင့္ၿပႆနာသည္ၿပီးဆံုးသြားေလသည္။ လူတိုင္းက ဦးေလးၿဖစ္သူ၏ မႏႈိင္းယွဥ္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ အေတြးအ ေခၚၿမင့္မားမႈကို ခ်ီးက်ဴးၾကေလသည္။ ဦးေလးၿဖစ္သူက သူသည္စိတ္ရႈပ္ေထြးေနေၾကာင္း၊ စိတ္ညစ္ေနေၾကာင္း ေၿပာၿပေလသည္။
``အခုဆို ငါဟာအသက္ၾကီးလာၿပီကြ။ လူ႕ၿပည္မွာသိပ္ၾကာၾကာေနရေတာ့မွာမဟုတ္ဘူး။ ေသရေတာ့မွာပဲ။
တကယ္လို႕ငါေသသြားတဲ့အခါ မင္းတို႕မွာ ဒီလိုၿပႆနာမ်ိဳးေတြၾကံဳလာခဲ့ရင္ေတာ့ မင္းတို႕ကိုဘယ္သူကမ်ား လာၿပီးကူညီႏိုင္ပါေတာ့မလဲကြာ။´´
သူေဌးနဲ႕ႏြား
လူတစ္ေယာက္က သူေဌးၾကီးတစ္ဦးထံတြင္ ႏြားတစ္ေကာင္ငွားခ်င္သည္။ သို႕ေၾကာင့္လည္း ႏြားငွားရန္ သူေဌး ၾကီးထံစာေရးကာ တပည့္တစ္ေယာက္ကိုေစလႊတ္လိုက္သည္။ ထိုအခ်ိန္က သူေဌးၾကီးအိမ္တြင္ သူေဌးၾကီး သည္ ဧည့္သည္တစ္ေယာက္နဲ႔ေတြ႕ေနခ်ိန္ၿဖစ္သည္။ သူေဌးၾကီးကစာကိုယူလိုက္သည္။ စာမတတ္သည္ကို ရွက္သၿဖင့္ စာတတ္သေယာင္ေယာင္ဟန္ေဆာင္လိုက္သည္။သူေဌးၾကီးသည္ စာရြက္ကိုၾကည့္ရင္း ေခါင္းကို တဆတ္ဆတ္ညိတ္ေနသည္။
``ငါသိပါတယ္ကြာ´´သူေဌးၾကီးကစာလာေပးသူကိုေၿပာလိုက္သည္။
``ေအး..ခဏၾကာရင္ ငါကိုယ္တိုင္လာခဲ့မယ္လို႕ မင္းဆရာကို ေၿပာလိုက္ပါကြာ။ဟုတ္လား´´
စိုးရိမ္စရာမဟုတ္ပါ
ခရီးသည္မ်ားေလွတစ္စင္းၿဖင့္ ၿမစ္ၿပင္ကိုၿဖတ္သန္းစဥ္ကၿဖစ္သည္။ ေလွကေလးသည္ ေက်ာက္ေဆာင္ႏွင့္ ရုတ္တရက္တိုက္မိကာေရမ်ားကေလွ၀မ္းထဲသို႕စီး၀င္လာသည္။ ခရီးသည္မ်ာသည္ သူတို႕၏အသက္အႏၲရာယ္ အတြက္စိုးရိမ္လာသည္။ လူတစ္ေယာက္ သူကမူတစ္မူထူးၿခားလွသည္။ သူသည္ဘာမွမၿဖစ္သကဲ့သို႕ တည္ၿငိမ္ စြာထိုင္ေနသည္။ သူသည္ရယ္ေမာေနႏိုင္သည့္အၿပင္ အၿခားသူမ်ားကိုလည္း မစိုးရိမ္မပူပန္ၾကရန္ ေၿပာေနေလ သည္။
``မစိုးရိမ္ၾကပါနဲ႕။မစိုးရိမ္ၾကပါနဲ႕။´´သူကေၿပာသည္။
``ဒါ စိုးရိမ္စရာ ၿပႆနာလည္းမဟုတ္ပါဘူး။ ေလွထဲေရ၀င္လာတာပါ။ ဒါဟာကၽြန္ေတာ္တို႕ ၿပႆနာမွမဟုတ္ ပါဘူး။ ေလွကက်ြန္ေတာ္တို႕ပိုင္တဲ့ေလွမွ မဟုတ္တာ။´´
ေျခေျခာက္ေခ်ာင္းအေျပး
တစ္ခါကအေထာက္ေတာ္တစ္ဦးသည္ အေရးၾကီးသည့္ကိစၥၿဖင့္ခရီးထြက္ရန္ရိွေလသည္။ အရာရွိၾကီးကေၿခၿမန္ ေတာ္ကိုေနာက္က်မည္။ အၿမန္ဆံုးမေရာက္မည္ကိုစိုးရိမ္သၿဖင့္အလြန္အေၿပးလ်င္သည့္ၿမင္းတစ္ေကာင္ကို ေပးလိုက္သည္။ သို႕ေသာ္.. အေထာက္ေတာ္ကမူအေရးၾကီးကိစၥၿဖင့္ အလ်င္အၿမန္္သြားရမည့္ခရီးလမ္းတြင္ ၿမင္းကိုမစီးဘဲလမ္းတစ္ေလွ်ာက္ၿမင္းကိုဆြဲေၿပးေလသည္။
``ခင္ဗ်ားက ဘာလို႕ျမင္းကိုမစီးတာလဲ´´
ျမင္းကိုမစီးဘဲ ဆြဲေၿပးသြားသည့္ၿမင္ကြင္းေၾကာင့္ ခရီးသြားတစ္ေယာက္ ကသူ႕ကိုေမးသည္။
``ေၿခေထာက္ေလးေခ်ာင္းေၿပးတာထက္ ေၿခေၿခာက္ေခ်ာင္းေၿပးတာ ပိုမၿမန္ဘူးလားဗ်´´
အေထာက္ေတာ္က သူ႕အေတြးၿဖင့္သူ႕ၿမင္းကိုဆြဲကာေၿပးေနေလသတည္း။
သတၱိရွိပါတယ္
စစ္အရာရွိၾကီးသည္ စစ္သားမ်ားေနထိုင္ေသာ သံုးထပ္တိုက္အေဆာင္ကိုၿဖတ္ေလွ်ာက္လာသည္။ စစ္အရာရွိ ၾကီးသည္ စိတ္လက္ေပါ့ပါးရႊင္ပ်ေနသည္။ မေမွ်ာ္လင့္ဘဲသံုးထပ္အေပၚမွေန၍ ညစ္ပုပ္ေသာေရကိုပက္ခ်လိုက္ ရာ တစ္ကိုယ္လံုးစိုရႊဲသြားသည္။ ေစာေစာကေပ်ာ္ရႊင္ေနေသာစိတ္လံုး၀ေပ်ာက္သြားသည္။ ရႈံမဲ့ၿပီးေရက်လာ သည့္သံုးထပ္တိုက္ၿပတင္းေပါက္ဘက္သို႕ေမာ့ၾကည့္သည္။ မည့္သူကိုမွမၿမင္ရေခ်။ သို႕ႏွင့္ၾကားေအာင္ ေအာ္ ေၿပာသည္။
``ကိုယ့္မ်က္ႏွာေတာင္ကိုယ္မၿပရဲတဲ့သတၱိေၾကာင္တဲ့သူေတြ ဟင္း..´´
``ဘာလို႕မၿပရဲရမွာလဲ၊ၿပရဲပါတယ္´´ ဟူေသာ အသံၾကားရၿပီးၿပတင္းေပါက္တြင္ေခါင္းတစ္လံုး ၿပဴထြက္လာ သည္။ ေခါင္းတြင္ဓါတ္ေငြ႕ကာကြယ္ေရးကိရိယာကို စြပ္ထားေလသည္။
ဘယ့္သူလက္ခ်က္လဲ
ဧည့္ခံပြဲတစ္ခုတြင္ၿဖစ္သည္။ အမ်ိဳးသမီးငယ္တစ္ဦး ဆြဲလာေသာ စိန္ဘယက္ကိုၾကည့္ၿပီး ဧည့္သည္အားလံုးက
`လွလိုက္တာ၊လွလိုက္တာ´
၀ိုင္း၀န္းခ်ီးက်ဴးၾကသည္။ ခ်ီးမြမ္းခံရသၿဖင့္ပီတိၿဖစ္မိေသာအမ်ိဳးသမီးသည္ အားပါးတရၾကည့္ပါေစဟူေသာ ရည္ ရြယ္ခ်က္ၿဖင့္ ဘယက္ကိုခၽြတ္ေပးသည္။ စိန္ဘယက္သည္တစ္လက္မွ တစ္လက္သို႕ကူးသြားသည္။ ေနာက္ဆံုး တြင္စိန္ဘယက္ေပ်ာက္သြားေတာ့သည္။ အိမ္ရွင္ကစိတ္မေကာင္းၿဖစ္ရေသာ အသံၿဖင့္ေၿပာသည္။
``က်ီစားတာဆိုရင္လြန္သြားၿပီဗ်ာ။ အခုစားပြဲေပၚကိုကၽြန္ေတာ္ေငြဖလားတင္ထားမယ္။ မီးခလုတ္ကိုပိတ္လိုက္ ၿပီးတစ္ရာထိကၽြန္ေတာ္ေရမယ္။ မီးကိုၿပန္ဖြင့္လိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာစိန္ဘယက္ကို ေငြဖလားထဲမွာၿပန္ေတြ႕ရမယ္လို႕ ေမွ်ာ္လင့္ခ်င္ပါတယ္။' '
မီးကိုပိတ္ျပီးေနာက္ ျပန္ဖြင့္လိုက္သည္....ေငြဖလားၾကီးမရွိေတာ့။
မူပိုင္မဟုတ္ပါ။
ႏွင္းဆီနက္
စီးကရက္သည္ အဆုတ္ကင္ဆာ ျဖစ္ေစသည္။ စီးကရက္သည္ နာတာရွည္ရင္က်ပ္ပန္းနာေရာဂါ ျဖစ္ေစသည္။ စီးကရက္သည္ ႏွလံုးေသြးေၾကာက်ဥ္းေရာဂါ ျဖစ္ေစသည္။ ဆိုသည့္အခ်က္မ်ားကို စာရႈသူတိုင္းၾကားဖူးၾကပါ လိမ့္မည္။
ေနာက္ပိုင္းကာလတြင္ စီးကရက္ကပန္းေသပန္းညႈိးတတ္သည္။ စီးကရက္ကကိုယ္၀န္ေဆာင္ အမ်ိဳးသမီးမ်ား တြင္ ေသးငယ္ေသာကေလးကိုေမြးဖြားေစသည္။ ကေလးပ်က္က်ေစတတ္သည္။ စီးကရက္က ခႏၶာကိုယ္တြင္း ကိုယ္ခံအားကို က်ဆင္းေစသည္။ ခႏၶာကိုယ္တြင္းေရာက္လာတတ္ေသာ အဆိပ္အေတာက္မ်ားကို အားေပး တတ္သည္။ စသည့္စာတန္းမ်ားေပၚလာျပီးေနာက္ ယခုေနာက္ဆံုးစီးကရက္၌ ေရဒီယိုဓာတ္ေရာင္ျခည္ေတြ ပါရွိသည္။ စီးကရက္ကို တစ္ေန႔အလိပ္ 30 ေသာက္သံုးသူ တစ္ေယာက္တြင္တစ္ႏွစ္လွ်င္ရရွိမည့္ ဓာတ္ေရာင္ ျခည္သည္ ရင္ဘတ္ကိုဓာတ္မွန္အၾကိမ္300ရိုက္သကဲ့သို႔ ဒဏ္ခံရလိမ့္မည္ဟု စာတမ္းတစ္ခုက အေထာက္အ ထားမ်ားျဖင့္ေပၚလာျပန္သည္။ သို႔ေၾကာင့္ စီးကရက္ကေပးေသာ ေကာင္းက်ိဳးလံုး၀မရွိပါဟု ဆိုႏိုင္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ စီးကရက္ကိုစြဲေနျပီးသူ တစ္ေယာက္အဖို႔ ယခုမွျဖတ္လိုက္ျခင္းျဖင့္ အက်ိဳးရွိပါဦးမည္လားဆိုသည့္ အခ်က္မွာ စဥ္းစားစရာျဖစ္လာပါသည္။
ဤကိစၥႏွင့္ပတ္သက္၍ အေျဖမွာ....
ျဗိတန္ႏိုင္ငံမွ ေဆးစြဲသူ၁၇၈ဦးအားေမးျမန္းခ်က္အရ ဘိန္းျဖဴမီသာတုန္းစသည္တို႔ထက္ စီးကရက္ကုိ ျဖတ္ရ ခက္ပါသည္ဟု ဆိုၾကသည္။
စီးကရက္ျဖတ္လိုက္သည့္အခါ ခံရမည့္လကၡဏာတို႔မွာ စီးကရက္စြဲခဲ့သည့္ကာလနွင့္ ေန႔စဥ္ေသာက္တတ္သည့္ စီးကရက္အေပၚ မူတည္သည္ဆိုသည္။ ေဆးလိပ္ျဖတ္ျပီး ၾကံဳရတတ္သည့္ ျပႆနာမွာေန႔လည္ေန႔ခင္းအခိ်န္၌ အိပ္ငိုက္ေနျပီး ညအခ်ိန္၌အိပ္မေပ်ာ္ပဲ မ်က္လံုးေၾကာင္ေနျခင္းျဖစ္သည္။အခ်ိဳ႕က်ေတာ့ ခ်ိဳေသာအစားအစာကို တမ္းတျပီး၊ အခ်ိဳ႔ေအာ့အန္ကာ၀မ္းပ်က္၀မ္းခ်ဳပ္ေသာ လကၡဏာမ်ားျဖစ္ေပၚေလ့ရွိသည္ဟု သိရသည္။
ေဆးလိပ္ျဖတ္ရာက ျဖစ္ေပၚေသာဒါဏ္က ပထမ 24နာရီတြင္ အျမင့္ဆံုးျဖစ္ေပၚ၍ ၇ရက္ေလာက္တိုင္ေအာင္ တစ္ေျဖးေျဖးေလ်ာ့သြားသည္။ ျပီးမွေနာက္ႏွစ္လတိုင္ေအာင္ ေ၀ဒနာကို ဆက္လက္ခံစားၾကရတတ္သည္။
စီးကရက္ကို ရုတ္တရက္ဓါးႏွင့္ျဖတ္သလို ျဖတ္လိုက္သူမ်ားကအခံရသက္သာတတ္သည္။ တစ္ေန႔နည္းနည္းစီ စီးကရက္ကို ေလွ်ာ့မည္္ဆိုသူေတြကပို၍ခံရေလ့ရွိသည္။
ေအာက္ပါတို႔ကို အသံုးျပဳသင့္သည္ဟုေဆးလိုက္ျဖတ္ျပီးသူမ်ားအသင္းက အၾကံျပဳထားပါသည္။
၁။ ပါတီ၊ဧည့္ခံပြဲနွင့္ ေဆးလိပ္ေသာက္ေနၾက အေပါင္းအသင္းကိုေရွာင္ပါ။
၂။ စီးကရက္ျဖတ္ခ်ိန္၌ အရက္ျဖင့္အစားထိုးတတ္သည္။ ဒါမ်ိဳးကိုေရွာင္ပါ။စီးကရက္တမ္းတျခင္းမွာ ဒီေရအလား တက္လာတတ္သည္။ မိနစ္အနည္းငယ္သာၾကာသည့္ဤကာလကို စိတ္ျဖင့္တင္းထားပါ။
၃။ စီးကရက္ေသာက္ခ်င္စိတ္ေပၚလာသည့္အခါ အျခားေနရာကို စိတ္ေျပာင္းပါ။ ဥပမာ........မိသားစုႏွင့္အတူ ေပ်ာ္ရႊင္စြာေနခဲ့ေသာအခ်ိန္ကို စဥ္းစားေနလိုက္ပါ။
၄။ ယခုမေသာက္ေသးဘူး၊ ငါးမိနစ္ေလာက္ေတာ့ သည္းခံၾကည့္ဦးမည္ဆိုသည့္စိတ္မ်ိဳးကိုသံုးပါ။ စီးကရက္ ေသာက္လိုစိတ္ေပ်ာက္ကြယ္သြားပါမည္။
၅။ အခ်ိဳ႔က်ေတာ့ စီးကရက္ေၾကာင့္ရမည့္ေရာဂါ (ဥပမာ) အဆုတ္ကင္ဆာ၊ရင္ၾကပ္ပန္းနာတို႔ကို စဥ္းစားလုိက္ ျခင္းျဖင့္ ေဆးလိပ္ေသာက္ခ်င္စိတ္ေပ်ာက္သြားတတ္သည္။
၆။ အသက္ကို ျပင္းျပင္းရႈလုိက္ျခင္း၊ စိတ္၀င္စားရာ အားကစားတစ္ခုခုကိုျပဳလုပ္လုိက္ျခင္း၊ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ ျခင္း စသည့္နည္းတို႔ကိုသံုးပါ။
ေဆးျဖတ္ျပီးသူ ၁၅%သာ လံုး၀ျပတ္သြားေလ႔ရွိသည္။ အမ်ားစုကစီးကရက္ျပန္ေသာက္တတ္ၾကသည္။ ဒီလို မျဖစ္ရေအာင္ ငါေအာင္ျမင္မႈရျပီးေသာစိတ္ကအေလ်ာ့ေပးလိုက္မွာလားစသည္ျဖင့္ မိမ္ိကိုယ္မိမိအားေပးေသာ စိတ္ကိုေမြးပါ။ ေနာက္ဆံုးေပၚ နီကိုတင္းေဆးျဖင့္ေဖာ္စပ္ထားေသာ နီကိုးရပ္ေကာ္သၾကားလံုးကမ်ားစြာ အကူ အညီေပးပါမည္။ ဤသၾကားလံုးကို၀ယ္လို႔ရပါက စားၾကည့္ပါ။ (ေဒၚလာနွင့္)မည္သူမဆိုစီးကရက္ျဖတ္ဖို႔ ေနာက္ က်သြားသည္ ဟူ၍မရွိပါ။
ကမၻာ့က်န္းမာေရးအဖြဲ႔ထုတ္ (world health)စာေစာင္၌ ေဖၚျပထားခ်က္မွာ---
၁။ လူ႔သက္တမ္း အသက္၂၅ႏွစ္အရြယ္ လူတစ္ေယာက္ တစ္ေန႔စီးကရက္ႏွစ္ဘူးေသာက္က သူ၏သက္တမ္း သည္8.3ႏွစ္တိုသည္။ 10-15ႏွစ္ၾကာေအာင္ေဆးလိပ္ျဖတ္ျပီးပါက ထိုသူ၏သက္တမ္းမွာ ေဆးလိပ္မေသာက္ သူအတိုင္းျပန္ျဖစ္သြားမည္။
၂။ အဆုတ္ကင္ဆာ ေဆးလိပ္ေသာက္သူတြင္ အဆုတ္ကင္ဆာရရန္ မေသာက္ေသာသူထက္ဆယ္ဆပိုသည္။10-15ႏွစ္ၾကာေအာင္ေဆးလိပ္ျဖတ္ျပီးပါက ထိုသူ၏သက္တမ္းမွာေဆးလိပ္မေသာက္သူအတိုင္း ျပန္ျဖစ္သြား မည္။
၃။ လည္ေခ်ာင္းကင္ဆာ ေဆးလိပ္ေသာက္သူတြင္ ေဆးလိပ္ကင္ဆာ ေရာဂါျဖစ္ဖို႔ 2.9မွ17.7ဆပိုသည္။10-15ႏွစ္ၾကာေအာင္ ေဆးလိပ္ျဖတ္ျပီးပါက ထိုသူ၏သက္တမ္းမွာေဆးလိပ္မေသာက္သူအတိုင္းျပန္ျဖစ္သြားမည္။
၄။ ပါးစပ္ကင္ဆာ၊အစာမ်ိဳလမ္းကင္ဆာ ေဆးလိပ္ေသာက္သူတြင္ ၃-၁၀ဆ ပိုျဖစ္ႏိုင္သည္။ 10-15ႏွစ္ၾကာ ေအာင္ ေဆးလိပ္ျဖတ္ျပီးပါက ထိုသူ၏သက္တမ္းမွာေဆးလိပ္မေသာက္သူအတိုင္းျပန္ျဖစ္သြားမည္။
၅။ ဆီးအိမ္ကင္ဆာ ေဆးလိပ္ေသာက္သူမ်ားတြင္ 7-10ဆပိုသည္။
၆။ ႏွလံုးေသြးေၾကာက်ဥ္းေရာဂါ ေဆးလိပ္ေၾကာင့္ ႏွလံုးရပ္သြားသူ တစ္နွစ္လွ်င္ 120000ဦးရွိသည္။10-15ႏွစ္ၾကာေအာင္ ေဆးလိပ္ျဖတ္ျပီးပါက ထိုသူ၏သက္တမ္းမွာေဆးလိပ္မေသာက္သူအတိုင္းျပန္ျဖစ္သြားမည္။
၇။ နာတာရွည္၊ရင္ၾကပ္ပန္းနာ ေဆးလိပ္ေသာက္သူတြင္၂၅ဆပိုျဖစ္သည္။ ေဆးလိပ္ျဖတ္ႏိုင္က တစ္လအတြင္း ေရာဂါသက္သာလိမ္႔မည္။
၈။ ကိုယ္၀န္ေဆာင္မိခင္ကိုယ္၀န္ေဆာင္မိခင္မ်ားတြင္ ေဆးလိပ္ေသာက္က ကေလးမ်ားအရြယ္ေသးငယ္မည္။ ပ်က္က်တတ္သည္။ ကိုယ္၀န္ေလးလမတိုင္မီ ေဆးလိပ္ကိုရပ္ႏိုင္ကကေလး၏က်န္းမာေရးကို ထိခိုက္မည္ မဟုတ္ေခ်။
၉။ အစာမေၾက၊ရင္ညြန္႔ေအာင့္ေရာဂါ အစာအိမ္ေရာဂါရွိသူမ်ား ေဆးလိပ္ေသာက္က ေရာဂါတာရွည္မည္။ ေဆးလိပ္ျဖတ္ကရက္ပိုင္းအတြင္းေရာဂါ အလြယ္တကူက်က္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ေဆးလိပ္ျဖတ္ရန္မည္သူမွ် ေနာက္မက်ဟုဆိုရမည္။
ဤေဆာင္းပါးအား ဆရာ၀န္တင္ေရႊ၏ေဆးပညာစာအုပ္မွ ေဖၚျပပါသည္။
စီးပြားေရးအတြက္မဟုတ္ပါက မည္သူမဆို ကူးယူေဖၚျပႏိုင္ပါသည္ဟူ၍ ဆရာ့စာအုပ္တိုင္းတြင္ ပါရွိပါသည္။
ထို႔ေၾကာင့္ စီးပြားေရးအတြက္မဟုတ္ပါက ျဖန္႔ေ၀ေပးႏိုင္ေၾကာင္း အေၾကာင္းၾကားအပ္ပါသည္။ ကိုယ္ေသာက္တဲ့စီးကရက္ရဲ႕သတင္းအခ်က္အလက္မွန္သမွ်ကိုသိထားသင့္သည္ဟု ယူဆပါသည္။
အတင္းအက်ပ္ တိုက္တြန္းျခင္းမ်ိဳးမဟုတ္ပါ။ သတင္းအခ်က္အလက္ေပးျခင္းမွ်သာလွ်င္ျဖစ္ပါသည္။
မူပိုင္မဟုတ္ပါ။
ႏွင္းဆီနက္
"ေမေမ ဘာလို႔ ငိုတာလဲ............"
"ေမေမဟာ မိန္းမသားမို႔ေပါ့ကြယ္............"
"သား နားမလည္ဘူး ေမေမ............."
"သား တစ္သက္လံုး နားလည္မွာ မဟုတ္ပါဘူး သားရယ္............"
"ေဖေဖ... အေၾကာင္းမရွိဘဲ ေမေမ ဘာလို႔ ငိုရတာလဲဟင္............"
"မိန္းမေတြက ဒီလိုပဲ သားရာ..........."
ၾကီးျပင္းလာတဲ့အထိ မိန္းမေတြဘာလို႔ငိုတယ္ဆိုတာကို သားနားမလည္ခဲ့ဘူး။ ေနာက္ေတာ့ သူဟာ ဘုရားသ ခင္ကို ဖုန္းဆက္ေမးျမန္းပါေတာ့တယ္။
"မိန္းမေတြ ဘာေၾကာင့္ ငိုရပါသလဲ ဘုရားသခင္........."
"မိန္းမေတြကို စတင္ဖန္တီးလိုက္ကတည္းက သူတို႔ကိုထူးျခားေအာင္ ဖန္တီးခဲ့ပါတယ္။ သူတို႔ရဲ႕ပုခံုးနဲ႔ကမာၻၾကီး ကို ထမ္းပိုးႏိုင္ေအာင္ဖန္တီးခဲ့သလို ေရလိုေပ်ာ့ေပ်ာင္းေအာင္လည္း ဖန္တီးခဲ့တယ္။ ၀မ္းနည္းမႈ၊ နာက်င္မႈ၊ သားသမီးေတြရဲ႔ ျငင္းပယ္မႈေတြကိုလည္း ခံႏိုင္ရည္ရွိေအာင္ သူတို႔ရဲ႕အတြင္းစိတ္ဓာတ္ကိုလည္း ၾကံ့ခိုင္ေအာင္ ဖန္တီးခဲ့တယ္"
"တစ္ျခားသူေတြ လက္လြတ္အ႐ံႈးေပးတဲ့ အခ်ိန္မွာ သူတို႔ကမေလ်ာ့တဲ့ဇဲြနဲ႔ေတာင့္ခံႏိုင္ျပီး ကိုယ့္သားသမီး ကိုယ့္ မိသားစုအေပၚ ေနာင္တတရားမရဘဲ ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ေပးႏိုင္ဖို႔လည္း ဖန္တီးခဲ့တယ္" "ဘယ္လို အေျခအေန မ်ဳိးပဲျဖစ္ျဖစ္ သားသမီးေတြက ကိုယ့္ကိုထိခိုက္ေစာ္ကားျပီး စြန္႔ပစ္ခဲ့ရင္ေတာင္ ခြင့္လြတ္ျပီး ခ်စ္တတ္ဖို႔လည္း ဖန္တီးခဲ့တယ္"
"ခင္ပြန္းရဲ႕ေပ်ာ့ကြက္နဲ႔အသံုးမ၀င္မႈေတြကို ခြင့္လြတ္သည္းခံျပီးကာကြယ္ေပးတတ္ဖို႔လည္း ဖန္တီးခဲ့တယ္"
"ေယာက္်ားေကာင္းတစ္ဦးဟာ ဘယ္ေတာ့မွကိုယ့္ဇနီးကိုနာက်င္ေအာင္ မလုပ္ဘူးဆိုတဲ့ အသိဥာဏ္ကိုလည္း ထည့္သြင္းေပးခဲ့တယ္"
"တစ္ခါတေလမွာ ခင္ပြန္းသည္ရဲ႕ဆံုးျဖတ္ခ်က္နဲ႔ခိုင္မာတဲ့စိတ္ဓာတ္ကို ေထာက္ခံအားေပးတတ္ဖို႔လည္း ဖန္တီးခဲ့တယ္"
"ေနာက္ဆံုး သူအလိုက်သေလာက္္ မ်က္ရည္က်ႏိုင္ေအာင္လည္း ဖန္တီးခဲ့တယ္။ ဒါဟာ သူပိုင္ဆိုင္တဲ့ တစ္ခု တည္းေသာ အရာျဖစ္တယ္" "မိန္းကေလးေတြ လွတယ္ဆိုတာ သူ၀တ္ထားတဲ့ အ၀တ္အစား၊ သူ႔ရဲ႕ခႏၶာကိုယ္ အခ်ဳိးအစားနဲ႔ သူ႔ရဲ႔ ဖီးလိမ္းျပင္ဆင္မႈေၾကာင့္ မဟုတ္ဘူး၊ မိန္းကေလးေတြရဲ႔ အလွကိုသူတို႔ရဲ႕မ်က္စိထဲကေန ေတြ႔ႏိုင္တယ္။ မ်က္စိဆိုတာ စိတ္ရဲ႕တံခါးေပါက္ပဲ" ဒီစာကို မိန္းကေလးတိုင္း ဖတ္မိႏိုင္ပါေစ။
မိန္းကေလးတိုင္းကို ေပးဖတ္လိုက္ပါ။ မိန္းကေလးတိုင္း ဖတ္ရေအာင္ သင္မွ်ေ၀ႏိုင္ခဲ့ရင္ သင္ဟာ သူတို႔ရဲ႕စိတ္ ဓာတ္နဲ႔ ယံုၾကည္မႈကို ျမႇင့္တင္ေပးလိုက္တာနဲ႔ အတူတူပါပဲ။
မိန္းမသားတိုင္း လွၾကပါတယ္.....။
"ညီမငယ္တေယာက္ပုိ႔ေပးထားတာကို ႀကိဳက္လြန္းလို႔ တျခားသူငယ္ခ်င္းမ်ားလဲခံစားဖတ္ရႈႏိုင္ရန္ တင္ေပးထား ျခင္းျဖစ္ပါေၾကာင္း....."
မူပိုင္မဟုတ္ပါ။
ႏွင္းဆီနက္
"ကေလးရဲ႔ ပထမဆံုး သြားတစ္ေခ်ာင္းက တစ္ႏွစ္နဲ႔ဘယ္ႏွစ္လမွာေပါက္တယ္ဆိုတာကို မွတ္မိေနျပီး မိဘရဲ႕ ေနာက္ဆံုးသြားတစ္ေခ်ာင္း ဘယ္အခ်ိန္မွာက်ဳိးသြားသလဲဆိုတာကိုေတာ့ ေမ့ေနတတ္တယ္" ေဆးရံုတစ္ရံုရဲ႔ အ၀င္၀မွာ ေရးကပ္ထားတဲ့ ပိုစတာေလးကိုျမင္မွာ ကြ်န္မအသိစိတ္ေတြႏႈိးထလာတယ္။ အခုခတ္က ငယ္ရြယ္ တဲ့ အိမ္ေထာင္သည္ေတြ ကိုယ္တိုင္၀မ္းနာျပီး ေမြးထြက္လာတဲ့ကေလးေတြကိုပဲ ဂ႐ုစိုက္တတ္ၾကတယ္။ ကိုယ့္ ကိုလည္း အေမ၀မ္းနာျပီးေမြးထြက္လာခဲ့တယ္ဆိုတာကို ေမ့ေနတတ္ၾကတယ္။
စေနေန႔ မနက္အိပ္ရာေပၚမွာ ဇိမ္နဲ႔ႏွပ္ေနတုန္း ဖုန္းသံေၾကာင့္ ကြ်န္မအိပ္မက္က လန္႔ႏိႈးလာခဲ့တယ္။ အေမ့ဆီ က ဖုန္းပါ။ ကေလးေတြေခၚျပီး အေမ့အိမ္မွာ ေန႔လယ္စာသြားစားဖို႔ ဆက္လိုက္တာျဖစ္တယ္။
"ကေလးေတြကို မက္ေဒၚနယ္သြားစားဖို႔ ေျပာထားျပီးျပီ အေမရဲ႕"
"အဲဒီပိုက္ဆံကို ေခြ်သာလိုက္ပါ သမီးရယ္... ကားေမာင္းလာရင္ ၁၀မိနစ္ထဲပါ"
အေမက မရမကေတာင္းဆိုေနတယ္။ ကေလးေတြက အေမခ်က္တာကိုစားခ်င္မွာ မဟုတ္ဘူး။ ဟမ္ဘာဂါပဲ စားခ်င္ၾကမွာပဲလို႔ ကြ်န္မေတြးလိုက္မိတယ္။ အေမကို လာမယ္၊ မလာဘူးလို႔မေျပာခင္ ကြ်န္မေတြေ၀ေနတုန္း မွာ အၾကီးမနဲ႔အငယ္ေလးက ဖုန္းေျပာေနတဲ့ကြ်န္မကို လက္ခါျပလိုက္၊ ေခါင္းခါျပလိုက္နဲ႔ အဘြားအိမ္ကို မသြား ခ်င္ေၾကာင္း လုပ္ျပေနတယ္။ သမီးေတြက ရံုးပိတ္ရက္မိသားစု စံုစံုညီညီနဲ႔ အျပင္ထြက္ျပီး အတူစားခ်င္ပံုရ တယ္။
"အေမ့ေျမးေတြနဲ႔ တိုင္ပင္ျပီး သမီး ဖုန္းျပန္ဆက္လိုက္မယ္ အေမ" "ေအးပါ သမီးရယ္" ေဖ်ာ့ေတာ့ေတာ့ အသံနဲ႔ အေမဖုန္းခ်သြားတယ္ ဆိုရင္ပဲ ကေလးေတြက တစ္ျပိဳင္ထဲ "အဘြားအိမ္ မသြားခ်င္ဘူး။ မက္ေဒၚနယ္ သြားစား မယ္လို႔ ေျပာထားျပီသားပဲ" လို႔ ၀ိုင္းေအာ္ၾကတယ္။ "အဘြားရဲ႕ရည္ရြယ္ခ်က္က ေန႔လယ္စာစားဖို႔မဟုတ္ဘူး။ သူ႔ေျမးေတြျဖစ္တဲ့ သမီးတို႔ကို ၾကည့္ခ်င္လို႔"
"အရင္အပတ္ကပဲ သမီးတို႔သြားခဲ့ျပီးျပီေလ ေမေမ" ကြ်န္မရွင္းျပတာကို သမီးေတြကလက္ခံခ်င္ပံုမရခဲ့ဘူး။" တစ္ခ်ိန္မွာ ေမေမလဲ အိုသြားတဲ့အခါ သမီးတို႔ကို "သမီးတို႔ေရ အိမ္ကိုလာခဲ့ပါဦး။ ေမေမကိတ္မုန္႔ဖုတ္ထား တယ္။ ေျမးေတြလဲ ေခၚခဲ့ေနာ္" လို႔ ဖုန္းဆက္ေခၚရင္ "ကိတ္မုန္႔ကို အျပင္မွာ ၀ယ္စားလဲရတာပဲ အေမ.. သမီးတို႔ မအားဘူး" လို႔ ျပန္ေျပာရင္ အခု ဘြားဘြား စိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားသလို ေမေမလဲ စိတ္မေကာင္းျဖစ္လိမ့္မယ္" လို႔ ရွင္းျပေတာ့ ေလးႏွစ္သမီးေလးက "သမီး အဲလို မေျပာဘူး။ ဟုတ္ကဲ့လို႔ ေျပာမယ္ ေမေမ" တဲ့။
ေနာက္ဆံုး သမီးေတြနဲ႔တိုင္ပင္ျပီး ေန႔လယ္စာကို မက္ေဒၚနယ္စားျပီး ညေနစာကို အေမ့အိမ္မွာစားဖို႔ ကြ်န္မတို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ ညေနအိမ္လာခဲ့မယ္လို႔ အေမ့ကိုဖုန္းျပန္ဆက္ေတာ့ အေမက "ေအး...... ဒါဆိုရင္ အေမ ခ်က္ျပဳတ္ဖို႔ ျပင္ဆင္လိုက္ဦးမယ္" လို႔ ၀မ္းသာအားရ ျပန္ေျပာတယ္။ ညေန အေမ့အိမ္ေရာက္ေတာ့ အေမက မီးဖိုေခ်ာင္ထဲမွာ တကုပ္ကုပ္နဲ႔ ခ်က္ျပဳပ္ေနတယ္။ အေမ့ကိုကူဖို႔ ကြ်န္မမီးဖိုထဲ၀င္ေတာ့ အေမက ပုခံုးေက်ာေတြ ကိုက္ေၾကာင္း ေျပာျပတယ္။
" ေဆးခန္းမသြားဘူးလား အေမ၊ ေဆးမလိမ္းဘူးလား" "သြားလဲ မထူးပါဘူး သမီးရယ္။ ေဆးလိမ္းလဲ မသက္ သာပါဘူး" အေမ့စကားကိုၾကားမွ အေမလိုအပ္ေနတာ ေဆးခန္းေတြ၊ လိမ္းေဆးေတြ မဟုတ္ဘဲ ကြ်န္မတို႔ရဲ႔ ဂ႐ုစိုက္မႈ၊ ျပဳစုမႈဆိုတာကို ကြ်န္မသေဘာေပါက္ေတာ့တယ္။ အသန္႔အျပန္႔ၾကိဳက္တဲ့ အေမ့ရဲ႕ မီးဖိုေခ်ာင္က အိုးေတြဟာလဲ ဆီေခ်းေတြအထပ္ထပ္ေပေနတာကို ကြ်န္မသတိထားမိလိုက္တယ္။ အိုးေတြကို တိုက္ခြ်တ္ေဆး ေနရင္း "အိုးေတြကိုတိုက္ခြ်တ္ဖို႔ အေမအားေတြမရွိေတာ့လို႔ျဖစ္မယ္" လို႔ ကြ်န္မစဥ္းစားလိုက္မိတယ္။
အရင္တုန္းက လက္တစ္ဖက္က ကြ်န္မကို ခ်ီပိုးရင္း၊ က်န္လက္တစ္ဖက္နဲ႔ ေၾကာ္ေလွာ္ခ်က္ျပဳတ္ခဲ့တဲ့ အေမ... အိမ္ေရွ႔၊ အိမ္ေနာက္၊ အိမ္ေထာင့္ေတြပါ မက်န္ သပ္ရပ္သန္႔ရွင္းေအာင္ အျမဲရွင္းလင္းတတ္တဲ့ အေမ.....
အခုခါမွာေတာ့ ဇရာေထာင္းျပီး လက္ေတြလဲအင္အားခ်ိခဲ့ပါျပီ။ ဒါေတာင္ သူခ်စ္တဲ့ သားသမီးေျမးေတြကို ကိုယ္ တိုင္ခ်က္ျပဳပ္ ေကြ်းေမြးခ်င္ေနတုန္းပါပဲ။ ကြ်န္မ ဘယ္ေလာက္ပဲ ပင္ပန္းျပီး၊ အလုပ္မ်ားေနပါေစ အခ်ိန္တစ္ခ်ိန္ ကန္႔သတ္ျပီး အေမ့အိမ္ကိုအျမဲျပန္ျပီး အိုးေတြကိုတိုက္ေဆးေပးမယ္ဖို႔ ကြ်န္မဆံုးျဖတ္ခ်က္တစ္ခု ခ်လိုက္မိပါ တယ္။ ေနာင္တစ္ခ်ိန္ ကြ်န္မအိုသြားတဲ့တစ္ေန႔၊ လက္ေတြလႈပ္ရွားဖို႔ အားအင္နည္းသြားတဲ့အခါ သားသမီးေတြ လည္း အိမ္ကိုအျမဲျပန္လာျပီး အိုးေတြတိုက္ေဆးေပးဖို႔ ကြ်န္မေမွ်ာ္လင့္မိပါတယ္။
"ညီမငယ္တေယာက္ပုိ႔ေပးထားတာကို ၾကိဳက္လြန္းလို႔ တျခားသူငယ္ခ်င္းမ်ားလဲခံစားဖတ္ရႈႏိုင္ရန္ တင္ေပးထား ျခင္းျဖစ္ပါေၾကာင္း....."
မူပိုင္မဟုတ္ပါ။
ႏွင္းဆီနက္
(၁) အဲဒီတုန္းက သူ(၆)ႏွစ္။ ကိစၥတစ္ခုေၾကာင့္ အေမခရီးထြက္ရမယ္ဆိုလို႔ သူ႔ကိုဦးေလးအိမ္မွာ ခဏသြားအပ္ ခဲ့တယ္။ ပစၥည္းေတြယူျပီး အေမသြားဖို႔ျပင္ေတာ့ ေၾကာက္အားလန္႔အားနဲ႔ အေမ့ အကၤ်ီိကုိဆဲြျပီး သူေအာ္ငိုေတာ့ တယ္။
" အေမ.. သားကို ခဲြမသြားပါနဲ႔...အေမ သားကို ထားမသြားပါနဲ႔" ရွဳိက္ၾကီးတငင္ငိုေနတဲ့ သူ႔ကို အေမထားမသြား ရက္ခဲ့ဘူး။ အေမ့လက္ကိုဆဲြျပီး ဦးေလးအိမ္ကထြက္လာေတာ့ ျခံတံခါးကိုသူဆဲြပိတ္ခဲ့လိုက္တယ္။ သူ႔ကိုထားခဲ့ဖို႔ လာသြားတယ္ဆိုတဲ့ အိပ္မက္ဆိုးၾကီးတစ္သက္လံုး ကပ္ညိႇမလာေအာင္ တံခါး၀ဖက္ကိုသူေယာင္လို႔ေတာင္ လွဲ႔ မၾကည့္ခဲ့ဘူး။
(၂) အိမ္ထဲ၀င္လိုက္တာနဲ႔ မိန္းမနဲ႔ေယာကၡမက အေမ့အခန္းထဲကပစၥည္းေတြကို လြင့္ပစ္ဖို႔သိမ္းေနတာနဲ႔ သြား တိုးတယ္။ ၂ေပျမင့္တဲ့ ဒိုင္းဆုတစ္ခု.... အထက္တန္းတုန္းက "ကြ်န္ေတာ္၏ မိခင္" ဆိုတဲ့စာစီစာကံုးနဲ႔ သူပထမ ဆုရထားတဲ့ ဒိုင္းဆုေလး။ အဘိဓာန္ စာအုပ္တစ္အုပ္... အေမ့ေခြ်းနဲစာနဲ႔ ၀ယ္ေပးခဲ့တ့ဲ သူ႔ရဲ႔ ပထမဦးဆံုးေသာ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္။ အေၾကာေျပလိမ္းေဆးတစ္ဘူး...အေမအိပ္ရာမ၀င္ခင္လိမ္းတတ္တဲ့ေဆး... လိမ္းေပးမဲ့သူ မရွိဘဲ အေမ့ကို ဒီေဆးေပးလိုက္ေတာ့လဲ ဘာထူးမွာလဲ... "ေတာ္ျပီ...... မသိမ္းၾကပါနဲ႔ေတာ့" သူေအာ္လိုက္မိ တယ္။ "ဒီေလာက္မ်ားတဲ့ အမႈိက္ေတြမပစ္ထုတ္ရင္ ငါ့ပစၥည္းေတြဘယ္နားသြားထားရမလဲ" ေယာကၡက စူးစူး၀ါး၀ါး ၾကည့္ရင္းျပန္ေအာ္တယ္။
"ဟုတ္ပါ့.... အဲဒီကုတင္စုတ္ၾကီးလည္း ပစ္ထုတ္လိုက္စမ္းပါ။ မနက္ျဖန္က်မွ အေမ့အတြက္သမီးကုတင္အသစ္ တစ္လံုး၀ယ္ေပးမယ္ေနာ္" ကုတင္ေခါင္းရင္းမွာ ေထာင္ထားတဲ့ဓာတ္ပံုကို သူေတြ႔လိုက္တယ္။ အဲဒီပံုက သူ႔ကို အေမကစားကြင္းလိုက္ပို႔တုန္းက ရိုက္ထားတဲ့ပံုျဖစ္တယ္။ "ဒါေတြဟာ ကြ်န္ေတာ့္အေမရဲ႔ အေမြေတြ... တစ္ခုမွ မပစ္ႏိုင္ဘူး"
"ဒါ ဘာအခ်ဳိးလဲ..ဘာလို႔ အေမ့ကို ျပန္ေအာ္ရတာလဲ အေမ့ကိုခ်က္ခ်င္းေတာင္းပန္လိုက္" "မင္းကို ငါလက္ထပ္ ခဲ့တာနဲ႔ မင္းအေမကိုခ်စ္ရမယ္ဆိုရင္ ဘာျဖစ္လို႔ငါ့ကိုလက္ထပ္ခဲ့ျပီး ငါ့အေမကိုမင္းမခ်စ္ခဲ့ရတာလဲ"
(၃) မိုးရြာျပီးစမို႔ ညက ပိုေအးစက္ေနတယ္။ လူသူကင္းရွင္းတဲ့ လမ္းမေပၚမွာ ကားေလးတစ္စီး ျမိဳ႔ျပင္က လူအိုရံု ဖက္ဦးတည္ျပီး တရိပ္ရိပ္ေျပးေနတယ္။ လူအိုရံုေရာက္ေတာ့ ကားေပၚကအျမန္ဆင္းျပီး အေမ့အခန္းဖက္သူေျပး သြားလိုက္မိတယ္။ သူ႔လက္ထဲမွာအေမအျမဲလိမ္းတတ္တဲ့ အေၾကာေျပေဆးဘူးကို တင္းတင္းဆုပ္ကိုင္ထား တယ္။
"အေမ.. ေဆးက်န္ခဲ့လို႔ သားလာပို႔တာ" အေမ႔ကုတင္ေရွ႔ သူဒူးေထာက္ခ်လိမ့္မိတယ္။
"မိုးခ်ဳပ္ေနျပီ သားရယ္.. မနက္ျဖန္ အလုပ္ရွိေသးတယ္ မဟုတ္လား.. ျပန္ပါသား.. ေဆးကို အေမ့ဘာသာလိမ္း လို႔ရတယ္"
"အေမ....... " သူ႔အသံေတြ လည္ေခ်ာင္း၀မွာတစ္ဆို႔ေနတယ္။
"အေမ သားကို ခြင့္လြတ္ပါ အေမ... သားတို႔ အိမ္ျပန္ၾကရေအာင္ေနာ္"
အိုမင္းပိန္လွီေနတဲ့ အေမ့ခႏၶာကိုယ္ကို တင္းတင္းေလးသူဖက္ထားလိမ့္မိတယ္။ သူ႔ပါးျပင္ေပၚမွာ မ်က္ရည္ေတြ က အဆက္မျပတ္စီးဆင္းလို႔.....
"သားတို႔ အိမ္ျပန္ၾကရေအာင္ အေမ"
"ညီမငယ္တေယာက္ပုိ႔ေပးထားတာကို ၾကိဳက္လြန္းလို႔ တျခားသူငယ္ခ်င္းမ်ားလဲခံစားဖတ္ရႈႏိုင္ရန္ တင္ေပးထား ျခင္းျဖစ္ပါေၾကာင္း....."
မူပိုင္မဟုတ္ပါ။
ႏွင္းဆီနက္
"ေပါ့ရင္ အရသာမရွိဘူးနဲ႔ ဒီေန႔ခ်က္တာ နည္းနည္းငန္ေတာ့ မ်ဳိမက်ဘူးတဲ့။ ဘယ္လိုလုပ္ေပးရမလဲ" အိမ္ထဲ၀င္၀င္ခ်င္း ထမင္းစားခန္းမွ လႊင့္လာတဲ့အသံက ဆီးလို႔ၾကိဳတယ္။ သားကို ျမင္ေတာ့ အေမက ေခါင္းငံု႔ျပီး ထမင္း ဆက္စားတယ္။ မိန္းမက သူ႔ကို မ်က္ေစာင္းနဲ႔ ၾကည့္တယ္။ အေမစားေနတဲ့ ဟင္းကို သူ ျမည္းၾကည့္ျပီး ခ်က္ ခ်င္း ေထြးထုတ္လိုက္မိတယ္။ "အေမ့ေရာဂါက အငန္နဲ႔ မတည့္ဘူးလို႔ ေျပာထားတယ္ မဟုတ္လား" "ဒါဆို ရွင့္အေမကို ရွင္ပဲခ်က္ေကြ်းေပါ့" ေျခေဆာင့္ျပီး သူမ ထြက္သြားတယ္။ ႏွင္းဆီနက္
သက္ျပင္းတစ္ခ်က္ကို သူခပ္ဖြဖြခ်ရင္း.....
"အေမ... အဲတာေတြ မစားနဲ႔ေတာ့.. သား ေခါက္ဆဲြခ်က္လိုက္မယ္" "သား.. အေမကို သားဘာေျပာစရာရွိလဲ? ေျပာစရာရွိတာေျပာေနာ္သား..စိတ္ထဲ ထည့္မထားနဲ႔" "ေနာက္လက်ရင္ သားရာထူးတက္ျပီအေမ။ သားဒီထက္ ပိုအလုပ္မ်ားေတာ့မယ္။ အေမ့ေခြ်းမကလည္း အျပင္ထြက္အလုပ္လုပ္ခ်င္တယ္တဲ့ ဒါေၾကာင့္.... " သား ဘာကို ဆိုလိုခ်င္မွန္း အေမသိလိုက္တယ္။
"သားရယ္ အေမ့ကို လူအိုရံုမပို႔ပါနဲ႔ေနာ္" တိုးလွ်ဳိးေတာင္းပန္စြာ အေမဆိုေတာ့ သားစိတ္မေကာင္းျဖစ္ျပီး ခဏ ေလာက္ႏႈတ္ဆိတ္သြားတယ္။ "အေမ.. လူအိုရံုကမေကာင္းတာ မဟုတ္ဘူး။ အေမ့ေခြ်းမအလုပ္ရရင္ အေမ့ကို ျပဳစုဖို႔ အခ်ိန္ရွိေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး။ လူအိုရံုမွာ အေမ့ကိုျပဳစုမယ့္လူ၊ ခ်က္ေကြ်းမယ့္၀န္ထမ္းေတြရွိတယ္အေမ။ အိမ္မွာထက္ စာရင္ပိုေကာင္းတာေပါ့ အေမရယ္" "ဒါေပမဲ့..... သားရယ္..." အေမ့စကားကို သူ မၾကားခ်င္ဟန္ ေဆာင္ျပီး ေရခ်ဳိးခန္းဘက္ထြက္လာခဲ့တယ္။ သားအမိႏွစ္ေယာက္ေခါက္ဆဲြအတူစားျပီး စာၾကည့္ခန္းထဲ
သူ ၀င္ခဲ့တယ္။
ျပတင္းေပါက္ အျပင္ဖက္ကိုေငးၾကည့္ရင္း သူေတြေ၀ေနမိတယ္။ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္ မုဆိုးမ ျဖစ္ခဲ့ရတဲ့ အေမ၊ သားကို လူတစ္လံုးသူတစ္လံုး ျဖစ္ေအာင္ေကြ်းေမြးခဲ့တဲ့အေမ၊ သားကိုလူရာ၀င္ေအာင္ ႏိုင္ငံျခားအထိ ပညာ သင္ခြင့္ေပးခဲ့တဲ့ အေမ.. သားကိုႀကီးျပင္းေအာင္ေကြ်းေမြးအနစ္နာခံခဲ့တာကို အေၾကာင္းျပျပီး သားဆီက ဘာမွ ျပန္မေမွ်ာ္လင့္ခဲ့တဲ့ အေမကို အိမ္ေထာင္ေရးတည္ျမဲဖို႔ မိန္းမဆႏၵေၾကာင့္ လူအိုရံုပို႔ရေတာ့မယ္။ သက္ျပင္းေလး ေလးတစ္ခ်က္ သူခ်လိုက္မိတယ္။ သား ရင္ထဲမွာ မခ်ိလိုက္တာ အေမရယ္..... "မင္းရဲ႕ လက္က်န္ဘ၀ကို မင္း အေမက အေဖာ္ျပဳမွာမဟုတ္ဘူး.. မင္းမိန္းမကပဲ အေဖာ္ျပဳမွာ" "မင္း အေမ အသက္ၾကီးျပီကြာ။ ေနလိုရရင္ ေနာက္ထပ္ ၄ . ၅ ႏွစ္ေပါ့။ အဲဒီ ႏွစ္တိုတုိေလးမွာအေမကို ေသခ်ာျပဳစုဂ႐ုစိုက္ပါကြာ။ မရွိေတာ့မွ ငါမေကြ်း လိုက္ရပါလား? ငါ မေမြးလိုက္ရပါလားလို႔ ေနာင္တမရနဲ႔" ပတ္၀န္းက်င္က သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြတစ္ခ်ဳိ႔ရဲ႕ စကား သံကိုျပန္ၾကားေယာင္ရင္း သူေရွ႕ဆက္မေတြးရဲေတာ့ဘူး။
အေမ့အတြက္ေငြကုန္ေၾကးက်မ်ားရင္ ဂ႐ုစိုက္ရိုေသရာေရာက္တယ္လို႔ ထင္မယ္ဆိုလည္းထင္ၾကေတာ့....... ေတာင္စြယ္ေနကြယ္လုဆဲညေနခင္းတစ္ခုျမိဳ႔ျပင္မွာ တည္ထားတဲ့လူအိုရံုဆီ သူတို႔ေရာက္လာခဲ့တယ္။ လူအို ရံုရဲ႕ဧည့္ခန္းကို သူတို႔ျဖတ္ေလွ်ာက္ေတာ့ ၄၂လက္မတီဗြီဖန္သားျပင္ေပၚမွာ ဟာသကားတစ္ကားျပေနတာကို ေတြ႔လိုက္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ၾကည့္ေနတဲ့ ပရိသတ္ဆီက ဘာရီသံမွ မၾကားရဘူး။ ပံုစံတူ အကၤ်ီ၊ ပံုစံတူညႇပ္ထားတဲ့ ဆံပင္နဲ႔ လူအိုတစ္ခ်ဳိ႕ဆိုဖာေပၚမွာ ေစာင္းေစာင္းရဲြ႔ရဲြ႔ထိုင္ေနၾကတယ္။ ငူငူငိုင္ငိုင္ထိုင္ေနတဲ့ အဘြားအိုတစ္ ေယာက္ပါးစပ္က တစ္တြတ္တြတ္ရြတ္ေနတယ္။
တုန္ခ်ိခ်ိအဘြားအိုတစ္ေယာက္ ၾကမ္းျပင္ေပၚက်ေနတဲ့ မုန္႔ကို ကုန္းေကာက္ဖို႔ ၾကိဳးစားေနတယ္။ ျမင္ကြင္းေတြ ကို သားအၾကည့္လဲြျပီး ေနေရာင္ရတဲ့အခန္းတစ္ခန္းကို အေမ့အတြက္ေရြးလိုက္တယ္။ အခန္းျပတင္းေပါက္က အျပင္ကိုလွမ္းၾကည့္မိေတာ့ သစ္ပင္ရိပ္ေအာက္မွာ လက္တြန္း လွည္းနဲ႔နပ္စ္တစ္ခ်ဳိ႔ကိုေတြ႔လိုက္တယ္။ ပ်င္းရိ ပ်င္းတဲြညေနခင္းရဲ႕ မွိန္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့အလင္းေရာင္ေအာက္ျမင္ကြင္း က ျမင္ရသူအဖို႔ ရင္နင့္စရာေကာင္းလွတယ္။
"အေမ... သား .. သြား ေတာ့မယ္" သူ႔ႏႈတ္ဆက္စကားကို အေမေခါင္းညိတ္ျပတယ္။ တုန္ရီေနတဲ့ လက္နဲ႔ေ၀ွ႕ ယမ္းျပတယ္။ သြားမရွိေတာ့တဲ့ ပါးစပ္ကိုဟျပီးတစ္ခုခုေျပာဖို႔ ၾကိဳးစားတယ္။
အေမ.... ဆံပင္ေတြေတာင္ ေငြေရာင္သမ္းခဲ့ပါေပါ့လား.. မ်က္လံုးေထာင့္က အရစ္ေၾကာင္းေတြေတာင္ နက္သ ထက္ နက္၀င္ခဲ့ပါေပါ့လား... ။
အေမ တကယ္အိုခဲ့ပါေပါ့လား....။
"ညီမငယ္တေယာက္ပုိ႔ေပးထားတာကို ၾကိဳက္လြန္းလို႔ တျခားသူငယ္ခ်င္းမ်ားလဲခံစားဖတ္ရႈႏိုင္ရန္ တင္ေပးထား ျခင္းျဖစ္ပါေၾကာင္း....."
မူပိုင္မဟုတ္ပါ။
ေမာင့္ခ်စ္သက္၏၊ လက္ဖ၀ါးႏု
ေသြးဥေရာင္လႊမ္း၊ ၀ါဂြမ္းႏွယ္အိ
ကိုင္မထိရက္၊ ခြ်န္ထက္လက္သဲ
ေဆးေရာင္ျမဲျခယ္၊ ပ်က္ျပယ္မရွိ
ႏုနယ္ဘိေတာင္း၊ ေဖါ့ဖေယာင္းႏွယ္
ေပ်ာ့ေပ်ာင္းသြယ္လြ
အလွျပည့္ႏွက္၊ ခ်စ္သူ႔လက္။
ေမာင့္မိခင္၏၊ ညိဳလြင္ျပာႏွမ္း
မာၾကမ္းကဲြအက္၊ လက္ဖ၀ါးျပင္
ရင့္ေရာ္သြင္မွာ၊ ဆယ္ျဖာလက္ေခ်ာင္း
ျပည့္ေဖါင္းမညက္၊ ညံ့သက္မႈကင္း
ေရာင္ဆင္းညႈိးမဲ၊ လက္သဲငံုးတိ
ေခ်းေညႇာ္ျပည့္မြ
အလွပ်က္ျပယ္၊ အေမ့လက္။
ေဖါင္းအိႏုညက္၊ ခ်စ္သူ႔လက္ႏွင့္
ေရာ္ရင့္ၾကမ္းခက္၊ အေမ့လက္တြင္
သိျမင္လာရ၊ "အလွ" "အလုပ္"
ခဲြထုတ္ေခ်မိ၊ အေမ၏လက္
အလုပ္လက္သည္
အသက္တမွ်၊ မနားရေခ်
ဘ၀ခရီး
သားသမီးတြက္၊ ထိုလက္အစြမ္း
ဘ၀လမ္းတြင္၊ လွပန္းဆင္ခဲ့
အားမာန္ဖဲြ႔ရစ္၊ သည္အျဖစ္ေၾကာင့္
အခ်စ္၏လက္၊ ေျပာင္းသြယ္ညက္ေစ
အေမ၏လက္၊ အလုပ္လက္သာ
ႏွစ္သက္ ဂုဏ္ယူ ဘြယ္တကား။
ခင္သူသူ၀င္း (ေငြတာရီ၊ ၁၉၇၈ခုႏွစ္ ဧျပီလ)မွကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။
မူပိုင္မဟုတ္ပါ။
ႏွင္းဆီနက္
မျဖစ္ႏိုင္တာ
အလွျပင္ဆိုင္တစ္ခုတြင္ အမ်ိဳးသမီး၃ေယာက္သည္ ၎တို႔၏ေယာက်ာ္းမ်ားအေၾကာင္းေျပာေနသည္။
ပထမအမ်ိဳးသမီး "မေန႔ညကကၽြန္မေယာက်ာ္းရံုးမွာအိပ္မယ္ေျပာျပီး အျပင္ထြက္သြားတယ္။ ဒါေပမဲ့သူ႔ရံုးကိုဖုန္း ဆက္ၾကည့္ေတာ့ရံုးမွာမရွိဘူး" ဟုေျပာသည္။
"ဒီလုိပါပဲကၽြန္မေယာက်္ားလည္း ဟုိတေန႔က သူ႔ညီအိမ္သြားအိပ္မယ္ဆိုျပီးထြက္သြားတာ ကၽြန္မဖုန္းဆက္ၾကည့္ ေတာ့လဲ အဲဒီမွာမရွိဘူး" ဟုဒုတိယအမ်ိဳးသမီးက ၀င္ေျပာသည္။
ဤတြင္ "ကၽြန္မကေတာ့ ကၽြန္မေယာက်ာ္းဘယ္မွာရွိတယ္ဆိုတာ အျမဲတမ္းသိေနတယ္" တတိယအမ်ိဳးသမီးက ေအးေအးေဆးေဆး ၀င္ေျပာသည္။
"မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူးရွင္၊ အဲဒါကေတာ့ေကာင္းေကာင္းအလိမ္ခံေနရတာပဲ" က်န္အမ်ိဳးသမီးႏွစ္ဦးက တစ္ျပိဳင္တည္း ဆိုၾကသည္။
"မဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္မေကာင္းေကာင္းသိပါတယ္။ တကယ္ေျပာတာ ကၽြန္မမုဆုိးမျဖစ္တာသံုးႏွစ္ရွိျပီေလ" ဟု အမ်ိဳးသမီးကေျဖရွင္းခ်က္ေပးလိုက္ေလသည္။