ထာ၀ရပါအေမလို႔ေခါင္းစဥ္တပ္ထားေပမဲ့ ကၽြန္မအတြက္အေမေရာ အေဖပါထာ၀ရေက်းဇူးရွင္မိဘႏွစ္ပါးပါ။ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ဆိုသလို အေမမ်ားေန႔ကေမလ(၁၀)ရက္ေန႔လဲျဖစ္ျပန္၊ ကၽြန္မစိတ္မွာကလဲ အေမနဲ႔ ပက္သက္ျပီးေရးခ်င္တဲ့စိတ္က တားမရဆီးမရျဖစ္လာေတာ့ အေမ့အေၾကာင္းေလးကို ဦးစားေပးေရးျဖစ္သြား တာပါ။

ေမြးဖြားျခင္းအစ

ကၽြန္မကို ေလာကၾကီးကစတင္ၾကိဳဆိုတဲ့ေန႔မွာ အေမဟာထူးထူးျခားျခားဗိုက္မနာပဲ ေျခေထာက္ေတြကိုက္လို႔ ေနပါသတဲ့။ ၀ါဆိုလျပည့္ေန႔ျဖစ္တဲ့အတြက္ အေမတစ္ေယာက္တည္း မနက္ေစာေစာစီးစီး ၀ါဆိုဆြမ္းကပ္ဖို႔ အတြက္ ခ်က္ျပဳတ္ေတာ့ ေျခေထာက္ေတြက မခံမရပ္ႏိုင္ေအာင္ကိုက္ေနပါတယ္။ ဆြမ္းက်က္လို႔ဆြမ္းကပ္ျပီး ဘုရားကန္ေတာ့လို႔ျပီးေနာက္မွာ အေမနဲ႔အေဖဟာအသင့္ျပင္ထားတဲ့ျခင္းေလးကိုဆြဲျပီး ေဆးရံုကိုတန္းေျပး ေတာ့တာပါပဲ။ ေဆးရံုေရာက္ျပီး ေမြးဖြားခန္းထဲေရာက္တဲ့အခ်ိန္အထိကို ေျခေထာက္ေတြကကိုက္ေနခဲ့တာပါ တဲ့။ ထူးဆန္းတယ္ေနာ္ တစ္ခ်ိဳ ႔မိခင္ေတြဆိုဗိုက္နာျပီးေမြးတာ ကၽြန္မကေမြးခါနီးေလေျခေထာက္ေတြက ပိုကိုက္ေလဆိုေတာ့ေလ။

အဲ့ဒါေၾကာင့္မို႔လားမသိ ကၽြန္မမွာေလးဘက္နာေရာဂါေတာ့မရွိဘူး ေျခေထာက္ကိုက္တာေတာ့ တခါတေလ ျဖစ္တတ္ပါတယ္။ အေမဘယ္လိုခံစားခဲ့ရတယ္ေတာ့မသိဘူး ကၽြန္မေတာ့ေျခေထာက္ကိုက္ျပီေဟ့ဆိုတာနဲ႔ ေအာ္ေနရေတာ့တာပါပဲ။ ကၽြန္မကိုေမြးဖြားခ်ိန္က ေန႔လည္၁နာရီမွဆိုေတာ့ အေမအေတာ္ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္ ေနျပီ။ သုိ႔ေပမဲ့ နီတာရဲရဲ၊ အာေခါင္ျပဲျပဲ ၊တအဲအဲေအာ္ငိုေနတဲ့ကၽြန္မမ်က္ႏွာကိုျမင္လိုက္ရတဲ့အခါမွာေတာ့ အေမရဲ ႔ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္မႈေတြ၊ ဆာေလာင္မႈေတြ၊ နာက်င္မႈေတြဟာ သမီးတေယာက္ေျခလက္အဂၤါအစံု အလင္နဲ႔ ေလာကၾကီးကို၀င္ေရာက္လာမႈဆိုတဲ့ ၾကည္ႏႈးမႈနဲ႔အတူလြင့္စင္ကြယ္ေပ်ာက္ကုန္ပါတယ္။

ကၽြန္မကိုမိခင္ႏို႔စတင္တိုက္ေကၽြးတဲ့အခ်ိန္မွာ အေမတစ္ေယာက္ေတာ္ေတာ္ဒုကၡေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ မိခင္ႏို႔ကို ေသာက္သံုးရမယ္မွန္းမသိတဲ့ကၽြန္မ အေမကႏို႔တိုက္တဲ့အခါမွာ ေခါင္းတလည္လည္နဲ႔ ေအာ္ငုိေနခဲ့တာမို႔ အေမေရာ၊ အေဖပါဘာဆက္လုပ္ရမယ္မွန္းမသိပဲ အခက္ေတြ႔ခဲ့ရပါတယ္။ အေမကလဲႏို႔တုိက္မရေတာ့ င့ါသမီးေလး ႏို႔စို႔ေအာင္ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ ႏို႔တုိက္လို႔မွမရရင္ အသက္ဆက္ရွင္မွာမဟုတ္ပါဘူးဆိုျပီး ငိုေလ ေတာ့ အေဖကလဲအေမ့ကိုႏွစ္သိမ့္ေပးရင္းက မၾကံတတ္ေအာင္ျဖစ္ေနပါတယ္။ အေမနဲ႔အေဖအျဖစ္ကို ေဘးကုတင္ကေနျမင္ေနရတဲ့အဖြားတစ္ေယာက္က မေနႏိုင္လို႔၀င္ျပီးကူညီေပးေတာ့မွပဲ အဆင္ေျပသြားပါ တယ္တဲ့။

ႏို႔စတုိက္ခ်ိန္တုန္းကဒုကၡေရာက္ခဲ့သလို ႏို႔တိုက္ရင္လဲအေမ့မွာဇက္ေတြလဲေညာင္း၊ ခါးေၾကာေတြေတာင့္တဲ့ အထိတိုက္ခဲ့ရပါတယ္။ ပါးစပ္ကနဲနဲေလးလြတ္သြားတာနဲ႔ေအာ္တတ္ငိုတတ္လြန္းလို႔ အေမ့မွာနာရီမ်ားစြာကို ကၽြန္မအတြက္အခ်ိန္ေပးခဲ့ရပါတယ္။ ငိုျပီးရင္မတိတ္ေတာ့ပဲ တက္မတတ္ငိုလြန္း ငိုေၾကာရွည္လြန္းလို႔ ေဘးက အိမ္ေတြကဆို အေမတုိ႔ကျဖင့္နာမည္မမွည့္ရေသးဘူး သူတို႔ေတြက ကၽြန္မကို ဆြဲလည္းေလး၊ ေခါင္းေလာင္း ေလးလို႔ ကင္ပြန္းတပ္ျပီးေနျပီလို႔ ရယ္စရာအျဖစ္ျပန္ေျပာျပပါတယ္။

ကၽြန္မရဲ႕ခ်က္ၾကိဳးျဖတ္တဲ့ေနရာက ေရခ်ိဳးေပးျပီးေတာ့ေရစက္ေလးကေသြးစလိုျဖစ္ေနတာကို ကၽြန္မခ်က္က အနာမက်က္ေသးဘူးေသြးျပန္ထြက္လာတယ္ထင္ျပီး ကၽြန္မကိုေပြ႔ခ်ီျပီး အေဖ့ရံုးကိုေျပးေျပာေတာ့ အေဖက လဲစိတ္ပူျပီးကၽြန္မကိုအေမ့လက္ထဲမွေျပာင္းေပြ႔ကာ ေဆးရံုကိုေျပးျပၾကတာ ေဆးရံုေရာက္လို႔ဆရာ၀န္က ေသခ်ာစမ္းသပ္ျပီး ရွင္းျပေတာ့မွပဲ အေဖနဲ႔အေမတစ္ေယာက္မ်က္ႏွာတစ္ေယာက္ၾကည့္ျပီး ရွက္ရယ္ရယ္ခဲ့ ၾကပါတယ္။ ကၽြန္မအေပၚထားတဲ့မိဘေမတၱာမ်ားၾကီးမားလြန္းလွပါတယ္...။

လမ္းေလွ်ာက္တတ္ခါစအခ်ိန္မွာဆိုလည္း အေမတစ္ေယာက္ကၽြန္မအတြက္ လမ္းေလွ်ာက္ရလြယ္ကူေစရန္ ၀ါးလံုးတန္းေလးမ်ားရိုက္ေပးခဲ့ပါတယ္။ ေျမၾကီးကိုက်င္းတူးထားျပီးေတာ့ က်င္းထဲမွာကၽြန္မကို ေျခေထာက္ သန္မာေစရန္အတြက္ ထည့္ထားေပးခဲ့ပါတယ္။ ခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားတာကိုငယ္ငယ္ကတည္းက မၾကိဳက္တဲ့ ကၽြန္မက ျဖတ္သြားတဲ့လူေတြကိုလက္ခုပ္တီးေခၚျပီး တအဲအဲနဲ႔ကၽြန္မကိုက်င္းထဲကထုတ္ေပးဖို႔ သနားစရာ ပံုစံနဲ႔လုပ္ျပတာကိုလဲ အေမကကၽြန္မကိုတမ္းတမ္းတတျပန္ေျပာျပတတ္ပါတယ္။ စိတ္ၾကီးတာနဲ႔ ေခါင္းမာတာ ကေတာ့ငါနဲ႔တစ္ပံုစံတည္းပဲ ငါ့ထက္ေတာင္စိတ္ကထက္ေသး ဒါေၾကာင့္ အျမင္ကတ္တယ္ ဟုကၽြန္မကို အေမ နဲ႔တူလို႔ပဲ စိတ္မရွည္သလို၊ မခ်စ္ေတာ့သလိုမ်ိဳးလဲေျပာတတ္ပါေသးတယ္။

အေမနဲ႔အေဖစကားမ်ားၾကရင္လည္းကၽြန္မကအေဖ့ဘက္ကပဲပါေလ့ရွိပါတယ္။ အေဖကကၽြန္မကိုအခုခ်ိန္ထိ ဆူလည္းမဆူူဖူး၊ ရိုက္လည္းမရိုက္ဖူးပါဘူး။ ငယ္ငယ္ကတည္းက အျပစ္လုပ္မိျပီဆိုရင္ေတာ့ အေမ့လက္သံကို ရင္းႏွီးထားျပီးသားေလ လက္နဲ႔အေခါက္ခံရရင္ခံရ၊ မခံရရင္ေတာ့ ၾကိမ္လံုးကိုေရစိမ္ျပီးမွရိုက္တတ္တာ...။ ကၽြန္မတို႔ေမာင္ႏွမေတြကအေမရုိက္ခံရျပီးတာနဲ႔ အဲ့ဒီၾကိမ္လံုးကိုေဖ်ာက္ပစ္တတ္လြန္းလို႔ အေမ့မွာလဲၾကိမ္လံုး ၀ယ္ရေပါင္းလည္းမနဲပါဘူး။

တခါအကိုျဖစ္သူကိုရိုက္မယ္လုပ္ေတာ့ ၾကိမ္လံုးကလဲရွာမရေတ့ာ သစ္ကိုင္းကိုခ်ိဳးျပီးရုိက္တာ သစ္ကိုင္းကလဲ ေျခာက္ေနေတာ့ ရိုက္ဖုိ႔လႊဲလိုက္တာနဲ႔က်ိဳးတာကို ရိုက္ခံရမွာစိုးလို႔စာက်က္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနတဲ့ကၽြန္မ၂ခါ ၃ခါလဲက်ေရာ မေနႏိုင္ေတာ့ပဲရယ္မိတာေၾကာင့္ အေမ့မ်က္ေစာင္းကကၽြန္မဘက္ကိုလွည့္လာပါေရာ။ အေမကကၽြန္မကိုရိုက္ရင္ေတာ့တခါတခါအျမင္ကတ္ကတ္နဲ႔ပိုရိုက္မိတတ္ပါတယ္။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ကၽြန္မကိုရိုက္ရင္ကၽြန္မကအေဖ့အသည္းဆိုေတာ့ အေဖျပန္လာတိုင္းအရိႈးရာေတြကိုျပျပီးတုိင္တတ္လို႔ပါပဲ။ ကၽြန္မတိုင္ျပီးတိုင္းအေဖနဲ႔အေမစကားအၾကီးအက်ယ္မ်ားတတ္ၾကပါတယ္။

ကၽြန္မေက်ာင္းပိတ္တဲ့အခါနဲ႔ၾကံဳရင္ေတာ့ အေဖကအေမ့ကိုစိတ္ဆိုးဆိုးနဲ႔ ကၽြန္မကိုရံုးေခၚေခၚသြားတတ္ပါ တယ္။ ရံုးဆင္းေတာ့လဲသားအဖႏွစ္ေယာက္အိမ္ကုိတန္းမျပန္ၾကေသးပါဘူး အေဖကကၽြန္မကိုစတိုးဆိုင္၀င္ျပီး လိုခ်င္တာ၀ယ္ေပး၊ ဆီခ်က္ေခါက္ဆြဲၾကိဳက္တဲ့အတြက္ ရန္ရွင္းဆိုင္ကဆီခ်က္ေခါက္ဆြဲ၀ယ္ေကၽြးျပီးမွ အိမ္ကို ျပန္ၾကတာ။ အိမ္ကိုျပန္ေရာက္ေတာ့ ကၽြန္မကိုသတိရေနတဲ့အေမက မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ျပီး ဘာေတြ၀ယ္ လာလဲ၊ ဘာေတြစားခဲ့လဲေမးရင္ေတာ့ ကၽြန္မကရိုက္ခံထားတာေတြေမ့ျပီး အေဖ၀ယ္ေပးသမွ်ကို တခုျပီးတခု အေမ့ကိုထုတ္ျပျပီးၾကြားေတာ့ အေမ့ကိုသတိမရဘူးလားဟင္ ဆိုတဲ့အေမးကို သတိရတာေပါ့ အေမ့ကိုလဲ ဆီခ်က္ေကၽြးခ်င္တာ သမီးအမ်ားၾကီးစားခဲ့တယ္ ဒီမွာၾကည့္ ဆိုျပီးဗိုက္ကိုပုတ္ျပျပီးေျဖလုိက္တဲ့အခါမွာ အေမ့ မ်က္လံုးအိမ္ကမ်က္ရည္ေတြ၀ိုင္းသြားခဲ့တာကို အခုမွသမီးနားလည္ခဲ့ပါတယ္။

အေမ့အေၾကာင္းေရးရတဲ့အခိုက္မွာ ကၽြန္မရင္ထဲမွာ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္း၊ ၾကည္ႏႈးျခင္း၊ ၀မ္းနည္းျခင္း စတဲ့ခံစားခ်က္ မ်ိဳးစံုျဖစ္တည္ခဲ့ပါတယ္အေမ…။ အေမသာဒီစာေလးကိုဖတ္ျဖစ္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ သမီးကိုၾကည့္ျပီး ဘယ္လိုခံစား ခ်က္နဲ႔ေျပာမယ္ဆိုတာသိခ်င္လိုက္တာ။ တခါတေလ စကားတစ္ခြန္းမွမေျပာပဲ စိတ္ထဲကအလုိလိုသိေနမိတာ မ်က္၀န္းခ်င္းစကားေျပာတယ္လို႔ေျပာၾကပါတယ္။ စိတ္ခ်င္းဆက္သြယ္၊သိနားလည္တယ္ေပါ့။ ကၽြန္မဆီက စကားသံမၾကားရပဲ အေမနားလည္ခဲ့မယ္ဆိုတာကိုလည္း သမီးသိခဲ့ပါတယ္ …။ အေမ့ဆီကစကားသံမၾကား ရေပမဲ့ အေမေျပာမဲ့စကားကိုသမီးနားလည္ေနတယ္ဆိုတာ အေမသိမွာပါ…..။ အေမသိေနခဲ့မွာပါ…….။

မူပိုင္ = ႏွင္းဆီနက္