ကၽြန္မနဲ႔ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ေျပာျဖစ္တဲ့အေၾကာင္းအရာေလးတစ္ခုပါ…။

ကၽြန္မတို႔ကိစၥတစ္ခုခုေပၚလာတိုင္း အေရးၾကီးတယ္… အေရးၾကီးတယ္…. အရမ္းအေရးၾကီးတယ္ ဟုသံုးႏႈန္း ေလ့ရွိၾကပါတယ္။ေပၚလာတဲ့အေၾကာင္းအရာကိစၥတိုင္းဟာလည္း ကၽြန္မတို႔အတြက္ အေရးၾကီးေနခဲ့တာပဲ မဟုတ္ပါလား။

ဒီလုိနဲ႔ပဲ ဘာအေရးၾကီးဆံုးလဲဆိုတဲ့အေၾကာင္းအရာေလးကို ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္ ေျပာျဖစ္၊ ေဆြးေႏြးျဖစ္ခဲ့ၾက ပါတယ္။ ဒါကလည္း ကၽြန္မတို႔ေျပာျဖစ္၊ ေတြးျဖစ္တဲ့အေၾကာင္းအရာေလးပါ...... ေၾကာ္ျငာထဲကလိုပါပဲ ကိုယ့္အေတြးနဲ႔ကိုယ္ေသာက္ၾကသည္ေပါ့….။ ကၽြန္မတို႔ေသာက္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ အေရးၾကီးဆုံးဆိုတာကေတာ့….

ကၽြန္မ။ ။ ေလာကမွာဘာအေရးၾကီးဆံုးလို႔နင္ထင္လဲ…

သူငယ္ခ်င္း။ ။ အင္း… ငါကေတာ့ေလာကမွာေငြအေရးၾကီးဆံုးလို႔ထင္တာပဲ၊ ေငြရွိရင္အားလုံးလုပ္လို႔ရတယ္ေလ…

ကၽြန္မ။ ။ ဒါဆိုနင္ကေလာကမွာေငြကအေရးၾကီးဆံုးလုိ႔ထင္တယ္ေပါ့ ေငြရွိရင္ျပီးျပည့္စံုတယ္ေပါ့ က်န္တာ ေကာမရွိေတာ့ဘူးလား….

သူငယ္ခ်င္း။ ။ က်န္တာေတြကေငြေလာက္အေရးမၾကီးဘူးထင္တာပဲ အေရးၾကီးတာေတြလဲရွိတာေပါ့ ငါေျပာတဲ့သေဘာကေငြရွိရင္ဘာမဆိုလုပ္လို႔ရတယ္ေပါ့ ဒီေခတ္ၾကီးထဲမွာ နင္ကေကာဘယ္လိုထင္လို႔လဲ…

ကၽြန္မ။ ။ အင္း…. ေငြကေလာကၾကီးမွာအေရးေတာ့ၾကီးပါတယ္ ဒါေပမဲ့အေရးၾကီးဆံုးလည္းမဟုတ္ဘူးေပ့ါ….

သူငယ္ခ်င္း။ ။ ဒါဆို ဘာကအေရးၾကီးဆံုးလဲ နင္ကေတာ့လုပ္ေတာ့မယ္ ေျပာျပစမ္းပါဦး နင့္အေတြးကို…..

ကၽြန္မ။ ။ တစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္သတ္မွတ္တာခ်င္းေတာ့ဘယ္တူႏိုင္ပါ့မလဲဟ… အေရးၾကီးဆံုးဆိုတာ မရွိဘူးလို႔ထင္တာပါပဲဲ… ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ငါဥပမာေျပာျပမယ္ဟာ… ဆယ္တန္းေျဖတဲ့ ေက်ာင္းသားတစ္ ေယာက္ေပါ့ သူဟာျမန္မာစာေျဖရမယ့္ေန႔မွာျမန္မာစာကသူ႔အတြက္အေရးၾကီးဆံုးပဲ… ေျဖျပီးသြားရင္ေတာ့ ေနာက္ေန႔အတြက္ အဂၤလိပ္စာကသူ႔အတြက္အေရးၾကီးဆံုးျဖစ္သြားျပီ…. အဲ့ေတာ့အေရးၾကီးဆံုးဆိုတဲ့အရာ ဟာ အျမဲေျပာင္းလဲေနတယ္မဟုတ္ဘူးလား…. အဲ့ဒီအေပၚမွာပဲကိုယ္ကလိုက္ေျပာင္းလဲေနျပီးေတာ့ မွန္မွန္ ကန္ကန္စိတ္ထားတတ္ဖို႔သာအေရးၾကီးတယ္လို႔ငါထင္တယ္….။

သူငယ္ခ်င္း။ ။ အင္း… နင္ေျပာတာလဲဟုတ္တာပဲ လူတိုင္းလူတိုင္းဟာ ကိုယ့္ကိစၥကိုအေရးၾကီးတယ္ ထင္ေန ၾကတာေလ ဟုတ္တယ္ေနာ္….

ကၽြန္မ။ ။ အင္းေပါ့..... အဲ့ကိစၥကိုေက်ာ္လႊားျပီးတဲ့အခါမွာ အေရးၾကီးတယ္ဆိုတာက သူတို႔အတြက္သာမန္ကိစၥ တစ္ခုျဖစ္သြားျပီေလ ေနာက္ထပ္ေပၚလာတဲ့ကိစၥကသာ အေရးၾကီးတယ္ဆိုတာထပ္ျပီးေတာ့ ျဖစ္ေပၚလာတာ ဆိုေတာ့ အေရးၾကီးဆံုးဆိုတာက အေျခအေနနဲ႔အခ်ိန္အခါေပၚမွာေျပာင္းလဲေနတယ္လို႔ငါကေတာ့ ယူဆတယ္

သူငယ္ခ်င္း။ ။ အခုအခ်ိန္မွာငါ့အတြက္အေရးၾကီးဆံုးတစ္ခုရွိတယ္ အဲ့ဒါကိုနင္ျဖည့္ဆည္းေပးမွျဖစ္မယ္ေနာ္…

ကၽြန္မ။ ။ အမ္ ဘာကိုငါကျဖည့္ဆည္းေပးရမွာလဲ ဘာျဖစ္ျပန္ျပီလဲေကာက္ကာငင္ကာၾကီးကို….

သူငယ္ခ်င္း။ ။ အခုအခ်ိန္မွာငါ့အတြက္အေရးၾကီးဆံုးက ငါေကာ္ဖီခါးခါးေလးေသာက္ခ်င္တယ္ အဲ့ဒါ နင္၀ယ္ တိုက္မွျဖစ္မယ္ေလ ဟိဟိ….

ကၽြန္မ။ ။ ေအာ္… မိန္းမ လူလည္က်ျပီးေတာ့ ေကာ္ဖီေသာက္ခ်င္တာကို ငါ့ကို ငါ့စကားနဲ႔၀ယ္တိုက္ခုိင္းတာ ေပါ့ေလ ကဲပါ လာသြားေသာက္ၾကတာေပါ့….

မူပိုင္ = ႏွင္းဆီနက္

ေမာင့္ေတာအုပ္မွာ

ငွက္ျပာ၀တ္ရည္၊ ေသာက္ယစ္ရီတတ္

ႏွင္းဆီျဖဴလဲ့၊ ပ်ံသင္းဖြဲ႔တတ္

၀ါသြဲ႔ရြက္ေၾကြ၊ လိပ္ျပာေပြတတ္

ျမစ္ေရေခ်ာင္းစ၊ ေတးညင္းျမတတ္

မိန္းမလွသူေယာင္၊ မ်က္ေတာင္ခတ္တတ္

က်မ္းတက္ေဇာ္ဂ်ီ၊ ဖို၀င္မီတတ္

ၾကံစည္သမွ် ျဖစ္ေျမာက္ရသည္။

ေမာင့္ေတာအုပ္မွာ

လာလွည့္ေနလွည့္၊ အိပ္စက္လွည့္ဟု

သဲ့သဲ့ေခၚငင္၊ မပီျပင္လည္း

ထင္ထင္ၾကားလိုက္၊ တိမ္းမူးခိုက္၀ယ္

မိုက္မွားၾကမၼာ၊ တြန္းပို႔ရာသို႔

ထြက္ခြာလြင့္ပါး၊ ရပ္တပါး၌

ေရြ ႔လ်ားရာသီ ထပ္ခဲ့သည္။

ေမာင့္ေတာအုပ္မွာ

ခ်မ္းသာေအးျမေနခ်င္လွလည္း

လမ္းစေပ်ာက္ပ်က္၊ ရွာျပန္ဆက္ျပီး

ပင့္သက္ေမာေတြ၊ မ်က္ရည္ေ၀ဆဲ

မေနေပ်ာ္နဲ႔ လာလိုက္ခဲ့ဟု

သဲ့သဲ့ေခၚသံၾကားရျပန္၏။

ျမဲျမံႏြယ္ေႏွာင္၊ လူတို႔ေဘာင္၌

ေယာင္မွားဧည့္သည္၊ မေပ်ာ္ၾကည္ဘူး

မဆည္ႏိုင္ေတာ့၊ ႏြမ္းေပ်ာ့ေခြညိဴး

လမ္းမွားတိုးဆဲ၊ တိုးတိုးတစ္မ်ိဳး

ခ်ိဳးငယ္ေျပာသည္၊ ေမာင့္ေတာအုပ္မွာ

ငွက္ျပာ၀တ္ရည္၊ ေသာက္ယစ္ရီသတဲ့

ႏွင္းဆီျဖဴလဲ့၊ ပ်ံ ႔သင္းဖြဲ႔သတဲ့

ျမစ္ေရေခ်ာင္းစ၊ ေတးညွင္းျမသတဲ့

မိန္းမလွသူေယာင္၊ မ်က္ေတာင္ခတ္သတဲ့

က်မ္းတက္ေဇာ္ဂ်ီ၊ ဖို၀င္မီသတဲ့

ၾကံစည္သမွ် ျဖစ္ေျမာက္လွသတဲ့

ႏွမ မသိရွိမည္လား.....။

ေရးသားသူ (ၾကည္ေအး)

(ရႈမ၀ ၁၉၇၃၊ ေဖေဖာ္၀ါရီ)

ကၽြန္မဘ၀မွာပထမဆံုးနာက်င္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ကၽြန္မကိုတစ္ခါမွ ဆူဖို႔မေျပာႏွင့္တုတ္နဲ႔ေတာင္မရိုက္ဖူးတဲ့အေဖက ကၽြန္မကိုမခ်စ္ေတာ့ဘူးလို႔ေျပာခဲ့ၿပီး အတြင္းတံခါးဂ်က္ခ်ထားကာအိမ္အျပင္မွာထားခဲ့တုန္းက တေယာက္တည္း ေၾကာက္စိတ္ေတြနဲ႔ငုိေနခဲ့မိပါတယ္။ ဖခင္ျဖစ္သူထံမွမခ်စ္ေတာ့ဘူးလို႔ေျပာတာ ပထမဆံုးၾကားခဲ့ရျခင္းျဖစ္ၿပီး ၀မ္းနည္းေၾကကြဲသျဖင့္ အိမ္အျပင္အေမွာင္ထဲမွာ မ်က္ရည္မ်ားနဲ႔ကၽြန္မဆံုးရႈံးမႈတစ္ခုကိုခံစားရၿပီးေနာက္ တံခါးကို အဆက္မျပတ္ထုလ်က္ စိတ္ဆိုးေနတဲ့ဖခင္ကို ကတိေတြအထပ္ထပ္ေပးကာ ပြင့္လာမဲ့တံခါးနဲ႔အတူ ခ်စ္ရတဲ့ဖခင္ကို ေတာင္းပန္ေနခဲ့မိတယ္။ လုပ္မိတဲ့အျပစ္တစ္ခုအတြက္ဖခင္၏စကားႏွင့္လုပ္ရပ္ဟာ ကၽြန္မကို ႏႈတ္ျဖင့္ဆူတာ၊ တုတ္ျဖင့္ရိုက္တာထက္အဆတစ္ရာပိုနာက်င္ခဲ့ရပါတယ္။

ပထမဆံုးအႀကိမ္ဆံုးရႈံးခဲ့ရတာကေတာ့ ကၽြန္မအရမ္းခ်စ္ရတဲ့အဖြားျဖစ္သူက ကၽြန္မတို႔ကိုခြဲခြာသြားခဲ့တုန္းက ျဖစ္ပါတယ္။ အဖြားေရွ ႔ေရာက္ၿပီး အဖြားျဖစ္သူ၏မ်က္ႏွာကိုေစ့ေစ့ငွငွၾကည့္ကာ -

လက္ကေလးကိုကိုင္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကၽြန္မလက္ကိုျပန္ဆုပ္ကိုင္တယ္….

ရင္ဘတ္ေပၚကိုလက္တင္ထားၾကည့္တယ္ ႏွလံုးခုန္ေနတယ္……

ႏွာေခါင္းနားမွာလက္ေခ်ာင္းေလးကိုကပ္ၾကည့္တယ္ ေလတိုးသြားတယ္…..

ေျခေခ်ာင္းေလးေတြကိုဆုပ္နယ္ၾကည့္တယ္ ေႏြးေနတယ္…..

မယံုၾကည္ႏိုင္ျခင္းမ်ားစြာျဖင့္စိတ္အထင္နဲ႔အမ်ိဳးမ်ိဳးစမ္းသပ္ေနတဲ့ကၽြန္မ….

အသက္မရွိေတာ့ၿပီျဖစ္ေသာ အဖြားျဖစ္သူ၏မ်က္ႏွာကိုသာမလြတ္တမ္းေငးၾကည့္ေနမိတယ္။

“ အဖြားမရွိေတာ့ဘူး အဖြားေရသမီးတုိ႔ကိုထားခဲ့ၿပီလား...... ” လို႔ေျပာၿပီးငိုခ်လိုက္တဲ့ညီမ၀မ္းကြဲေလးကို ကၽြန္မ စိတ္တုိစြာနဲ႔လွမ္းၾကည့္မိတယ္။

“ ငိုခ်လိုက္ေလ တင္းမထားနဲ႔သမီးအဖြားကမရွိေတာ့ဘူး သမီးစိတ္ကိုေလွ်ာ့ၿပီးငိုခ်လိုက္တင္းမထားနဲ႔ငိုခ်လိုက္” အေဒၚျဖစ္သူကအနားကပ္လာၿပီး အားေပးစကားသံနဲ႔ကၽြန္မပုခံုးကိုလာဖက္ကာ ေခ်ာ့ေမာ့ၿပီးေျပာလာပါတယ္။ သိပ္မၾကာေသာအခ်ိန္ေလးအတြင္းမွာ ဆရာ၀န္ေရာက္လာၿပီးေသဆံုးခ်ိန္ကိုု သတ္မွတ္၊ ေသစာရင္းအတြက္ ေထာက္ခံခ်က္ေရးေပးၿပီးေနာက္တြင္ ကၽြန္မလည္းေမွ်ာ္လင့္မိေနေသာ စိတ္ကိုေလွ်ာ့ခ်လိုက္မိခ်ိန္မွာေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ပ်က္စီးျခင္း၊ ဆံုးရႈံးျခင္း၊ နာက်င္ေၾကကြဲျခင္း…မ်ားစြာႏွင့္ အဖြားေရ ဟုတီးတိုးေရရြတ္လိုက္မိကာ ေနရာတြင္လဲက်သြားပါေတာ့တယ္…..

မူပိုင္ = ႏွင္းဆီနက္

ကၽြန္မထိုေကာင္ေလးကို သတိထားမိေနတာ ၃၊၄ၾကိမ္မကေတာ့။ ေကာ္ဖီဆိုင္တြင္ ကၽြန္မတို႔သူငယ္ခ်င္းတစ္ သိုက္ စာေမးပြဲနားနီးေနျပီျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ေက်ာင္းေျပးေသာသူမ်ားကလည္း စာမရွိ၍ အသည္းအသန္ စာကူးသူကကူး၊ စာနားမလည္သူကေမးသူေမး၊ စာရွင္းသူကလည္းရွင္းျပ တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ျဖင့္ တစ္ဆိုင္ လံုးကို ကၽြန္မတို႔အသံမ်ားျဖင့္ဖံုးလႊမ္းေနပါသည္။ ေမးႏိုင္မည့္စာမ်ားကိုအမွတ္အသားျပဳျခစ္လိုက္ျဖင့္ ကၽြန္မ လည္း အလုပ္ရႈပ္၊ ေခါင္းရႈပ္ၿပီးအားရံုေတြမ်ားေနခဲ့သည္။ အမွတ္မထင္ ကၽြန္မေခါင္းေမာ့လိုက္မိခ်ိန္တြင္ တစ္ဘက္ခံုမွာထုိင္ေနေသာေကာင္ေလးမွ ကၽြန္မအားလွမ္းျပံဳးျပပါသည္။ ကၽြန္မလည္းကၽြန္မကိုျပံဳးျပသည္ဟုမထင္၍ ကၽြန္မအေနာက္ဘက္ခံုကို တခ်က္လွည့္ၾကည့္ရံုၾကည့္လိုက္ၿပီး သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ဆက္၍ စာအေၾကာင္းေဆြးေႏြးေနခဲ့သည္။ ေနာက္တစ္ၾကိမ္တြင္မေတာ့ ေကာ္ဖီခြက္ကိုေမ့ာေသာက္ၿပီးျပန္အခ်တြင္ ထိုေကာင္ေလးမွာ ကၽြန္မကိုစိုက္ၾကည့္ေနေၾကာင္း သတိထားမိခဲ့သည္။

ကၽြန္မတုိ႔သူငယ္ခ်င္းမ်ားသည္ အရမ္းခင္ဖို႔ေကာင္းၿပီး၊ တစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္ ေျပာမနာ၊ ဆုိမနာ၊ အစ အေနာက္သန္ေသာသူမ်ားျဖစ္သည္။ အစအေနာက္လြန္ၿပီးစိတ္ဆိုးရင္လည္း ၾကာၾကာစိတ္မဆိုးႏိုင္ၾက။ တစ္ေယာက္ကစိတ္ဆိုးရင္ က်န္တဲ့သူေတြကျဖန္ေျဖေပးရင္းနဲ႔ ရယ္စရာျပက္လံုးမ်ားကို ေတာက္ေလွ်ာက္ေျပာ ေတာ့စိတ္ဆိုးတဲ့သူမွာၾကာၾကာစိတ္မဆုိးႏုိင္ပဲ ခ်က္ခ်င္းေျပၾကသည္။ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ေခ်ာက္တြန္းလိုက္ၾက၊ ခံရတဲ့သူကလဲစိတ္ဆိုးလိုက္ၾက၊ မေခၚပဲေနၾက၊ ၿပီးေတာ့လဲမေနႏိုင္ျပန္တည့္လိုက္နဲ႔ပဲ အတြဲမပ်က္ပဲ ရွိေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားျဖစ္ၾကသည္။

ထိုအုပ္စုထဲတြင္ ကၽြန္မကိုေတာ့စကားအရာႏွင့္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အစအေနာက္သန္၊ ေခ်ာက္ခ်ရာတြင္ျဖစ္ျဖစ္ ဘယ္သူ မွမႏိုင္ၾကပါ။ သူတို႔ေျပာသည္ထက္ ကၽြန္မကပိုေျပာႏိုင္သည္။ စကားအရာတြင္ အရံႈးမေပးတတ္တာ ကၽြန္မ အက်င့္။ တစ္ျခားအခ်ိန္တြင္ စကားကိုအပုိမေျပာတတ္၍ မသိတဲ့သူမ်ားဆို ကၽြန္မကို စကားနည္းတဲ့သူ၊ မာန ၾကီးတဲ့သူဟုအထင္ႏွင့္ေျပာတတ္ၾကသည္။ တကယ့္တကယ္တြင္ ကၽြန္မကအေၾကာင္းသိက ေပါရွာသူ၊ အစ အေနာက္သန္သူ၊ ရယ္စရာဟာသမ်ားကို ေျပာႏိုင္သူျဖစ္သည္။ သူငယ္ခ်င္းမ်ားသည္ ကၽြန္မဒဏ္ကိုအခံရဆံုး ေသာသူမ်ားျဖစ္သည္။ အထူးသျဖင့္ ကၽြန္မအခ်စ္ဆံုးသီတာမကေတာ့ အုပ္စုထဲတြင္အေအးဆံုး၊ ကၽြန္မဘယ္ ေလာက္အႏိုင္က်င့္က်င့္ ကၽြန္မကိုအသည္းခံဆံုး…

ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းတာကေတာ့ ကၽြန္မဘယ္ေလာက္ဆိုးဆိုး သူတုိ႔က ကၽြန္မအေပၚအေကာင္းျမင္အၾကည့္ေလးေတြ ႏွင့္ ခြင့္လႊတ္ေပးၾကသည္။

အခုလဲ ထိုေကာင္ေလးက ကၽြန္မကိုစိုက္ၾကည့္ေနတာကို သူတို႔ကလည္းသတိထားမိေနၿပီးျဖစ္ေသာေၾကာင့္ တေယာက္တေပါက္ျဖင့္ ကၽြန္မကိုစၾကပါေတာ့သည္။ ကၽြန္မလည္းသူတို႔စေနာက္ၾကသည္ကို အေရးမထား စာကအေရးႀကီးသည့္ဟန္ျဖင့္ “နင္တို႔ေနာ္ စာေမးပြဲကျဖင့္တပတ္ပဲလိုေတာ့တယ္ စာေမးပြဲခန္းထဲေရာက္မွ ကူပါဦး၊ ကယ္ပါဦးလာမလုပ္နဲ႔ စာကိုပဲလုပ္ တျခားဟာအာရံုမရႈပ္နဲ႔” ဟု ဆရာမႀကီးေလသံျဖင့္ျပန္ေျပာလိုက္ေပမဲ့…. ဒီေလာက္နဲ႔ေတာ့မျဖံဳတဲ့အေၾကာင္းသိသူငယ္ခ်င္းမ်ားကဆက္စျမဲ။ သူတို႔ေတြကစေလေလ ထိုေကာင္ ေလးမွာလည္းကၽြန္မကိုသူႏွင့္၀ိုင္းစေနသည္ကိုရိပ္မိေနၿပီျဖစ္ေသာေၾကာင့္ထင္ အတင့္ရဲလာသည္။

သူႏွင့္အတူထိုင္ေနေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကလည္းေျမွာက္ေပးၾကသည္ထင္သည္ ေကာင္ေလးသည္ ထုိင္ရာမွ ထလာၿပီး “ကၽြန္ေတာ့ကိုထိုင္ခြင့္ျပဳပါခင္ဗ်ာ” ဟုကၽြန္မကိုၾကည့္ၿပီးခြင့္ေတာင္းလာပါသည္။ ကၽြန္မလည္း သူ႔ကိုမသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၿပီး စာအုပ္ကိုအသဲအသန္ဖတ္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနလိုက္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ ေယာက္ဆီမွ “ အဟမ္း…. အဟမ္း….” လည္ေခ်ာင္းရွင္းသံႏွင့္အတူ “ဟုတ္ကဲ့ ရပါတယ္ထိုင္ပါ ခံုပိုယူၿပီးထိုင္ လို႔ရပါတယ္” ေျပာလိုက္ေတာ့ ေကာင္ေလးမွာခံုတစ္ခံုယူၿပီး ကၽြန္မတုိ႔၀ိုင္းမွာထိုင္မလိုလုပ္ေတာ့ ကၽြန္မကို ေခ်ာက္က်တာျမင္ခ်င္တဲ့သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ကၽြန္မေရွ႕တည့္တည့္ေနရာတြင္ထိုင္ေနေသာသူကို ဖယ္ ခိုင္းၿပီး ထိုေကာင္ေလးကိုေနရာခ်ေပးပါေတာ့သည္။

ေကာင္ေလးလဲေနရာတြင္ထိုင္ၿပီးသည္ႏွင့္သူ႔ကိုယ္သူစတင္မိတ္ဆက္ပါသည္။ သူမိတ္ဆက္ၿပီးသည္ႏွင့္ ကၽြန္မ နာမည္သိခ်င္ေၾကာင္းတိုက္ရိုက္ေမးလာပါေတာ့သည္။ ကၽြန္မကိုေခ်ာက္က်ေနၿပီ၊ ခံေနရၿပီဆိုၿပီး ျပံဳးစိစိနဲ႔ၾကည့္ ေနၾကတဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြကိုဒီလိုနဲ႔ေတာ့အရံႈးမေပးခ်င္။ ေတာ္ရံုလူစိမ္းေယာက်ာ္းေလးဆိုစကားစမေျပာတတ္တဲ့ ကၽြန္မ၊ ဒီတခါက်မွေတာ့ ေမးလာတဲ့ေမးခြန္းကိုမွျပန္မျဖရင္ သူငယ္ခ်င္းေတြၾကားမွာ ကၽြန္မကို ႏိုင္ကြက္အျဖစ္ အျမဲေျပာစရာအေၾကာင္းအရာတစ္ခုအျဖစ္မခံႏိုင္။ ကၽြန္မလဲေခသူမဟုတ္ပါလား….။

ကံၾကမၼာကပဲကၽြန္မဘက္အေလးသာခဲ့သလား၊ နတ္ေကာင္းပဲမသလားမသိ ကၽြန္မနာမည္မေျဖခင္ အခ်ိန္ေလး အတြင္းမွာပဲ ကၽြန္မေခါင္းကိုလက္ႏွင့္အပုတ္ခံရၿပီးေနာက္ “ေအာ္…….ညီမကဒီမွာစာလာလုပ္ေနတာကိုး…… အကိုကဆိုင္ေရွ႕ကျဖတ္ေတာ့ ညီမကိုျမင္လိုက္လို႔၀င္လာခဲ့တာ တယ္ၾကိဳးစားေနပါလား” ဟုေျပာသံႏွင့္အတူ ကၽြန္မေဘးကိုေရာက္လာသူက ကၽြန္မအကိုရဲ ႔အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္း(ကၽြန္မႏွင့္လည္းအကိုတေယာက္လိုခ်စ္ ခင္ရေသာသူ)။ ကၽြန္မလည္းလက္ရွိအေျခအေနအက်ဥ္းအၾကပ္ထဲမွကယ္တင္ရွင္ေရာက္လာသလို ၀မ္းသာ အားရျဖစ္ကာ “အကိုက ဘယ္သြားမလို႔လဲဟင္…” ေမးလိုက္ေတာ့ “အကိုလား စာအုပ္ဆိုင္ဘက္သြားမလုိ႔ စာအုပ္၀ယ္မလို႔ေလ ညီမမုန္႔လိုက္စားဦးမလား” ဟုေမးသံဆံုးသည္ႏွင့္ကၽြန္မလည္း “ဟာ….စားမွာေပါ့ လိုက္မယ္ေလ ခဏေနာ္ စာအုပ္ေတြသိမ္းလိုက္ဦးမယ္” ဟုေျပာလဲေျပာ၊ စာအုပ္ေတြကိုအိတ္ထဲအျမန္သိမ္းဆည္းပါေတာ့သည္။ ကၽြန္မလည္းအိတ္ကိုေကာက္လြယ္ၿပီးထုိင္ေနရာမွထေတာ့ ထိုေကာင္ေလးမွာ ဆက္ပဲ ထိုင္ရမလိုလို၊ သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြဘက္ကိုပဲ ျပန္သြားရေတာ့မလိုလိုႏွင့္ မ်က္စိမ်က္ႏွာပ်က္ေနသည္။

စိတ္လက္ေပါ့ပါးသြားတဲ့ကၽြန္မ အျပံဳးေတြမ်ားစြာနဲ႔ဆိုင္ျပင္ကိုေရာက္ေတာ့မွ သူငယ္ခ်င္းေတြကိုလွည့္ၾကည့္လိုက္ၿပီး မ်က္စိတစ္ဘက္ကိုမွိတ္၊ လွ်ာထုတ္ျပၿပီး ငါ့ကိုနင္တို႔ဘယ္ေတာ့မွအႏိုင္ရမယ္မထင္နဲ႔ ဆိုတဲ့ပံုႏွင့္ လက္မ ေထာင္ျပလိုက္၊ သနားပါတယ္ဆိုတဲ့ပံုစံမ်ိဳးလက္ခါျပလိုက္ႏွင့္ အမ်ိဳးမ်ိဳးလုပ္ျပေတာ့ ဆိုင္တြင္းမွ မအီမလည္ မ်က္ႏွာေတြႏွင့္ကၽြန္မကို လက္သီးဆုပ္သူဆုပ္ျပ၊ ေအး နင္ေတာ့ ေနာက္တခါက်ရင္ေတြ႔မယ္ ဆိုတဲ့ပံုႏွင့္ အံၾကိတ္သူၾကိတ္ျပႏွင့္မေက်မနပ္မ်က္ႏွာမ်ားႏွင့္က်န္ခဲ့ၾကပါေတာ့သည္။

ေက်ာင္းသားဘ၀အမွတ္တရမ်ားစြာထဲမွ တခုကိုေရးသားထားျခင္းျဖစ္ပါသည္။ အခုေတာ့တစ္ေယာက္ကို တစ္ေနရာဆီမွာ အရင္လိုျပန္ဆံုေတြ႔ဖို႔လဲမလြယ္၊ ကိုယ္စီအလုပ္မ်ားစြာနဲ႔ ဘ၀ဆိုတဲ့စကားလံုးႏွစ္လံုးေအာက္မွာ ရုန္းရင္းကန္ရင္းနစ္ျမဳပ္ေနၾကပါတယ္။

လြမ္းလိုက္တာ ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးနဲ႔ခ်စ္ေသာသူငယ္ခ်င္းမ်ားရယ္.....

မူပိုင္ = ႏွင္းဆီနက္

ခ်စ္တယ္......

ခ်စ္တယ္…..တဲ့

ေမာင့္ဆီကခ်စ္တယ္ ဆိုတဲ့စကားတစ္ခြန္းမွာ ကၽြန္မဆီမွာအားအင္ေတြအျပည့္နဲ႔ပါလား

ခ်စ္…….တယ္ တဲ့ စကားေလးကႏွစ္လံုးတည္း….

စကားႏွစ္လံုးကိုေပါင္းလိုက္ေတာ့ လူႏွစ္ဦးရဲ ႔ဘ၀(သို႔)သူစိမ္းႏွစ္ေယာက္ရဲ ႔ဘ၀ႏွစ္ခုကို တစ္ခုတည္း၊ တစ္ဘ၀ တည္း၊ တစ္ထပ္တည္းျဖစ္ေစခဲ့တယ္……

ေမာင့္ရင္ခြင္ဟာ မက်ယ္ေပမယ့္ ကၽြန္မအတြက္ေတာ့လံုျခံဳေႏြးေထြးမႈကိုေပးႏိုင္ပါတယ္တဲ့…

ေမာင့္ရဲ ႔အခ်စ္ေတြက ကၽြန္မအတြက္အေကာင္းဆံုးအင္အားျဖစ္ေစခဲ့တယ္….

ေမာင့္ရင္ခြင္ထဲမွာ ကၽြန္မအတြက္တည္ေဆာက္ထားတဲ့ နန္းေတာ္တစ္ခုရွိတယ္တဲ့….

အဲ့ဒီနန္းေတာ္ကို အခ်စ္၊ ေမတၱာ၊ သစၥာ၊ နားလည္မႈဆိုတဲ့ တိုင္ႀကီးေလးခုနဲ႔အခိုင္အမာတည္ေဆာက္ထားတာ တဲ့ေလ….

နန္းေတာ္ထဲမွာ ကၽြန္မအတြက္အခန္းတစ္ခန္းအျပင္ အခ်စ္သစ္ပင္ေလးတစ္ပင္ပါစိုက္ပ်ိဳးထားခဲ့တယ္....

အခ်စ္သစ္ပင္ေလးကေတာ့

ကၽြန္မဆာရင္စားသံုးဖို႔ ပန္းသီးလဲျဖစ္တယ္……..

ကၽြန္မေသာက္သံုးဖို႔ ေရလဲျဖစ္တယ္……..

ကၽြန္မပ်င္းရင္ စကားေျပာဖို႔ လူလဲျဖစ္တယ္……..

ကၽြန္မဖ်ားရင္ ေဆးကုဖို႔ ဆရာ၀န္လဲျဖစ္တယ္…….

ကၽြန္မစိတ္ညစ္ရင္ အားေပးဖို႔ အေဖာ္လဲျဖစ္တယ္…...

ကၽြန္မငုိရင္ ႏွစ္သိမ့္ဖို႔ ပုခံုးတစ္ဘက္လဲျဖစ္တယ္…….

ကၽြန္မေပ်ာ္ရႊင္ဖို႔ သီခ်င္းေတြနဲ႔ ေျဖေဖ်ာ္သူလဲျဖစ္တယ္……

ကၽြန္မအိပ္ရင္ ပံုျပင္လွလွေလးေတြနဲ႔ေခ်ာ့သိပ္ဖို႔ ပံုေျပာသူလဲျဖစ္တယ္…….

ကၽြန္မရဲ ႔အခ်ိန္ေတြအကုန္လံုးမွာလိုအပ္သမွ်ကိုျဖည့္ဆည္းေပးႏိုင္တဲ့ အခ်စ္သစ္ပင္ေလးတစ္ပင္ကိုပါ စိုက္ပ်ိဳး ေပးထားတယ္…….

ဒီလိုခမ္းနားတဲ့နန္းေတာ္ႀကီးနဲ႔အခ်စ္သစ္ပင္ရွိေနမွေတာ့ ကၽြန္မအတြက္ဘာလိုအပ္ဦးမွာလဲရွင္…

နန္းေတာ္ႀကီးမပ်က္စီး၊ မၿပိဳလဲဖို႔နဲ႔ အခ်စ္သစ္ပင္မေျခာက္ခန္း၊ မေသဆံုးဖို႔ကေတာ့ ေမာင္နဲ႔ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ဦးရဲ ႔ အခ်စ္၊ ေမတၱာ၊ သစၥာ၊ နားလည္မႈေတြအေပၚမွာပဲ မူတည္ပါလိမ့္မယ္။

မူပိုင္ = ႏွင္းဆီနက္

ထိုမိန္းကေလးကို ကၽြန္မစေတြ႔သည့္အခ်ိန္တြင္ ကေလးေလးတစ္ေယာက္ သာမန္ကေလးေလးဟုပဲ ျမင္ခဲ့မိ ပါသည္။ သူမကိုစေတြ႔ခ်ိန္တြင္ သူမသည္အဖြားျဖစ္သူ၏ လက္ကိုဆုပ္ကိုင္ထားၿပီး၊ ၀တ္ဆင္ထားေသာ အ၀တ္အစားမွာလည္း စပန္႔သားအက်ီၤပြပြႏွင့္ ေဘာင္းဘီမတိုမရွည္ပြပြ၀မ္းဆက္ကို၀တ္ဆင္ထားသည္။ သူမကို ေတြ႔တိုင္းလည္း ဒီလိုပံုစံႏွင့္အၿမဲေတြ႔ရပါသည္။

သူမ၏အေၾကာင္းကိုစတင္သိရွိတဲ့ေန႔တြင္ သူမအစား နာက်ည္းျခင္း၊ လုပ္ရက္ေလျခင္း၊ ျဖစ္မွျဖစ္ရေလျခင္း စသည့္ခံစားခ်က္မ်ိဳးစံုႏွင့္သူမအတြက္မခံမရပ္ႏိုင္ျဖစ္ၿပီး ထိုလူအား ေတြ႔ဖူးျမင္ဖူးခ်င္စိတ္ေတြတားမရဆီးမရႏွင့္ ကၽြန္မ…။ ကၽြန္မကသာ သူမအစား မခံမရပ္ႏိုင္ျဖစ္ေနရတာ..... သူမကေတာ့ လက္ရွိသူမအျဖစ္ကိုေတာင္ နာက်ည္းရေကာင္းမွန္း၊ စိတ္နာရေကာင္းမွန္းမသိ..။ ေအးခ်မ္းေလစြ။

သူမ၏အသက္မွာ၁၄ႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ေလးပဲရွိေသးသည္။ မိဘႏွစ္ပါးမွာ မရွိၾကေတာ့။ အရပ္ကေတာ့ ၄ေပ ေတာင္မျပည့္။ သူမ၏စိတ္အေျခအေနဟာလည္း ကေလးတေယာက္စိတ္ပင္မျပည့္ခ်င္။ သူမနားလည္ထား သည္က သူမ၏အဖြား ေကၽြးတာစားမည္၊ ေဆာ့မည္၊ အိပ္ခ်ိန္တန္လွ်င္အိပ္မည္။ ကေလးတစ္ေယာက္လို အျပစ္ ကင္းစင္တဲ့သူမရဲ ႔ဘ၀ကို ဖ်က္ဆီးပစ္ေသာထိုေယာက်ာ္းသည္ လူပီသပါရဲ ႔လား…..။

ကၽြန္မက သူမကို၀၀ကစ္ကစ္ကေလးမေလးဟု ထင္ထားမိသည္။ ေနာက္မွ သူမသည္ ယုတ္မာေသာ လူတစ္ ေယာက္၏ ကိုယ္၀န္ကိုေဆာင္ထားရျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း၊ သူမကိုယ္တိုင္ပင္ ကိုယ္၀န္ရွိေနမွန္းမသိပဲ ထမင္းအမ်ား ႀကီးစား၍ သူမဗိုက္ႀကီးေဖာင္းကားလာသည္ဟု သူမအားေမးလာသည့္လူတိုင္းကို ဗိုက္ေလးအား ပုတ္ပုတ္ျပ၍ ေျဖတတ္ေၾကာင္းသိရသည့္အခ်ိန္တြင္ ကၽြန္မသည္သူမအစား စိတ္မေကာင္း…။

သူမ၏အမႈအားတရားရံုး၊ တရားခြင္စစ္ေဆးေသာေန႔တြင္ စိတ္၀င္တစားလာေရာက္ၾကည့္ရႈနားေထာင္ၾကေသာ လူမ်ားမွာမနည္းလွေပ။ ထိုလူအားရံုးထုတ္လာေသာအခါတြင္ ကၽြန္မမွာဘယ္လိုလူစားမ်ိဳးလဲဆိုတာ သိခ်င္ေဇာ ႏွင့္ အေျပးအလႊားလိုက္ၾကည့္မိပါသည္။ ထိုလူကိုေတြ႔လိုက္ရေသာအခါတြင္ ကၽြန္မမွာ အံ့အားသင့္သြားပါေတာ့ သည္။ အသားျဖဴျဖဴ၊ အရပ္မနိမ့္မျမင့္၊ ပိန္ပိန္ပါးပါး၊ ရုပ္ရည္သန္႔သန္႔ႏွင့္ေကာင္ေလး။ အသက္ကျဖင့္ ၁၇ႏွစ္ပဲ ရွိေသးသည္တဲ့၊ မိန္းမယူထားတာ၆လေလာက္ပဲရွိေသးသည္။ အိမ္ေထာင္သက္ မၾကာလွေသး။ သူ႔မိန္းကေလး မွာလဲ အသားျဖဴျဖဴေခ်ာေခ်ာေလးျဖစ္သည္။

ထိုလိုလူတစ္ေယာက္က ဦးေႏွာက္စြမ္းရည္မျပည့္၀ေသာသူမကို အႏိုင္က်င့္ခဲ့သည္ဆိုသည္မွာ ကၽြန္မ မေျပာႏွင့္ ေတြ႔တဲ့သူတိုင္းကမယံုႏိုင္။ သူ၏လက္ရွိမိန္းကေလးႏွင့္ယွဥ္ရင္ေတာင္မွ အပံုႀကီးကြာျခားရက္ႏွင့္ ဘယ္လို ေၾကာင့္မ်ားေစာ္ကားခဲ့ရပါသလဲ။ တရားရံုး၏စစ္ေဆးခ်က္အရ သူမအားမုန္႔ေကၽြးမည္ဟုဆိုကာ ထိုလူမွ အႏိုင္ က်င့္ေစာ္ကားခဲ့ေၾကာင္း၊ သူမအားတျခားလူေတြအားျပန္မေျပာႏွင့္ ျပန္ေျပာလွ်င္ ေနာက္မုန္႔မေကၽြးေတာ့ဘူးဆို ကာ ႏႈတ္ပိတ္ထားေၾကာင္း၊ ကိုယ္၀န္ရွိလာေသာအခါတြင္လည္း မုန္႔စားလို႔ဗိုက္ႀကီးေဖာင္းလာသည္ဟု ေျပာ ခိုင္းေၾကာင္း၊ ေနာက္ပိုင္းတြင္ သူမအားေရွာင္ေနခဲ့သည္ဟု သိရသည္။

ထိုလူဘက္မွလည္း ေရွ ႔ေနႏွင့္ခုခံကာကြယ္ၿပီး၊ သူမဘက္မွစြပ္စြဲခ်က္မ်ားသည္ တပတ္ႏွင့္တပတ္မျပတ္ႏိုင္ပဲ လအတန္ၾကာလာခဲ့သည္မွာ သူမမီးဖြားမည့္အခ်ိန္သုိ႔ပင္ေရာက္လာခဲ့သည္။ ကၽြန္မလည္း ေက်ာင္းစာေမးပြဲႏွင့္ လံုးလည္လိုက္ၿပီး သူမတို႔ဆီေတာင္မေရာက္ျဖစ္ခဲ့ေပ။ စာေမးပြဲေျဖဆိုၿပီး၍ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းဆီသို႔ အလည္ေရာက္ေသာအခါတြင္မွ စိတ္မေကာင္းစရာ သူမသတင္းကို ၾကားသိခဲ့ရသည္။

အိပ္မက္သာျဖစ္လိုက္ရင္သိပ္ေကာင္းမွာပဲလုိ႔ေတြးမိတယ္… အိပ္မက္မဟုတ္မွန္းသိရဲ ႔နဲ႔ေလ နင္ င့ါကို လုပ္ရက္ လိုက္တာ နင့္ကိုငါဘယ္ေလာက္ခ်စ္တယ္ဆိုတာလဲ နင္သိတယ္ နင္င့ါကိုဘယ္ေလာက္ခ်စ္တယ္ ဆိုတာကို ေတာ့ အခုငါသိခဲ့ရၿပီေလ…။

အခုေတာ့ နင္ထားခဲ့တဲ့ေနရာေလးမွာ ငါနင့္ကိုတမ္းတေနမိတာ နင္သိမွာမဟုတ္ပါဘူး။ ဒီေနရာေလးမွာပဲ နင္ငါ့ ကိုခ်စ္တယ္လို႔ေျပာခဲ့တာ….ျပီးေတာ့ ဒီေနရာေလးမွာပဲ နင္ငါ့ကိုထားခဲ့တာ….

နင္ေတာ္ေတာ္ရက္စက္တယ္ေနာ္၊ ငါ့မိဘေတြကိုငါဘယ္လိုမ်က္ႏွာမ်ိဳးနဲ႔ ငါမဟုတ္တဲ့တျခားတေယာက္နဲ႔တြဲေန ျပီလို႔ေျပာမလဲ ငါ့မိဘေတြနဲ႔မိတ္ဆက္ေပးဖို႔ဆိုတာ ငါ့အေနနဲ႔ဘယ္လိုအင္အားမ်ိဳးနဲ႔ေျပာခဲ့ရတယ္ထင္လဲ၊ ဒါေတြကိုနင္ကေတာ့သိမွာမဟုတ္ပါဘူး၊ သိလဲသိခ်င္မယ္မထင္ပါဘူးေလ…။ င့ါမိဘေတြဘက္က ငါသေဘာ က်ရင္လဲမတားေတာ့ပါဘူး ဆိုတဲ့စကားသံအဆံုးမွာ ငါဘယ္ေလာက္ေပ်ာ္ခဲ့ရတယ္ထင္လဲ…။ ဒါေပမဲ့ နင္ငါ့ကို ဘယ္လိုအျငိဳးနဲ႔မ်ားရက္စက္ခဲ့လဲ..။ ငါ့မိဘေတြနဲ႔ေတြ႔ၿပီးလို႔မွ ႏွစ္ပတ္မျပည့္ခင္ နင္ဟာ ငါမဟုတ္တဲ့ တျခား ေကာင္မေလးနဲ႔တြဲေနၿပီဆိုတဲ့သတင္းဟာ ငါ့နားကိုေတာင္မယံုခဲ့ပါဘူး။ လာေျပာတဲ့ သူေတြကိုေတာင္ ငါမုန္းမိ တယ္။ နင့္ဆီကမဟုတ္ပါဘူးဆိုတဲ့စကားအဆံုးမွာ ငါအကုန္လံုးနဲ႔ရန္သူျဖစ္ခဲ့တယ္။

ဒါေပမဲ့လည္း နင္ဟန္ေဆာင္လိမ္ညာထားတာကို ငါသိလိုက္ရတဲ့အခ်ိန္မွာ ငါ့မ်က္စိကိုမယံုႏိုင္ျဖစ္ခဲ့ရတယ္။ နင္လုပ္ရက္တယ္ေနာ္… နင္ငါ့ကိုလူပံုအလယ္မွာအရွက္ခြဲလိုက္တာ၊ အံ့ၾသတဲ့အၾကည့္ေတြနဲ႔ၾကည့္ေနၾကတဲ့ င့ါရဲ႕သူငယ္ခ်င္းေတြ၊ စပ္စုတဲ့အၾကည့္နဲ႔ၾကည့္ေနၾကတဲ့သူေတြၾကားမွာ ငါအဲ့ဒီေနရာကေန အေငြ႔ပ်ံ ေပ်ာက္ကြယ္ သြားလုိက္ခ်င္ေတာ့တယ္….

ငါ့က်ဴရွင္ေအာက္မွာ နင္ဟာတျခားေကာင္မေလးရဲ႕လက္ကိုတြဲ၊ ရယ္ရယ္ေမာေမာစကားေတြေျပာၿပီး ျဖတ္ ေလွ်ာက္သြားတာကိုငါျမင္လိုက္ရေတာ့ င့ါမ်က္စိကိုငါမယံုႏိုင္ခဲ့ဘူး…။ နင္တို႔ကိုၾကည့္ေနတဲ့ ငါ့ရင္ထဲမွာ မီးေတာက္ႀကီးတခုေတာက္ေလာင္ေနသလိုပဲ.....ရွက္လြန္းလို႔ ဘယ္သူမွလဲမၾကည့္ရဲ… ၀ိုင္းတက္လာတဲ့ မ်က္ရည္စေတြနဲ႔ငါ ဘာလုပ္ရမယ္မသိခဲ့….. နင္ င့ါကိုတခ်က္တည္းေသႏိုင္တဲ့နည္းနဲ႔သာ အေသသတ္သြားပါ လားဟယ္ အဲ့ဒီဒဏ္ရာက အခုခံစားရတဲ့ေ၀ဒနာထက္သက္သာမယ္ထင္တယ္…. ။ ဒီလိုေတာ့ မရက္စက္သင့္ ဘူး….

အားေပးဆုပ္ကိုင္လာတဲ့သူငယ္ခ်င္းအသံေတြၾကားမွာ ငါမေနတတ္ခဲ့… ဘာျဖစ္တာလဲ ဘယ္လိုျဖစ္ၾကတာ လဲဆိုတဲ့ ေမးခြန္းေတြဟာလဲ ငါသိခ်င္ေနခဲ့တဲ့အေၾကာင္းအရာေတြပါပဲ ငါမေျဖတတ္ခဲ့ဘူး….

ငါ့အသံၾကားရင္ခ်သြားတဲ့ဖုန္းကိုငါစိတ္နာတယ္ နင့္အသံမွန္းသိရက္နဲ႕ မရွိိပါဘူး အျပင္သြားေနပါတယ္ ဆိုတဲ့ စကားကိုငါမုန္းတယ္ ငါ့ကိုဘယ္လိုခ်စ္ခဲ့တာလဲငါသိခ်င္ခဲ့တယ္...နင္ကငါ့ကိုမေတြ႔ခ်င္လို႔ေရွာင္ေနမွေတာ့ ငါလဲ နင္နဲ႔အေ၀းဆံုးေလးမွာ ေနခဲ့တယ္ ။

ငါကနင္နဲ႔အေ၀းမွာေနခဲ့ေပမယ့္ နင္ကငါ့ကိုအလြတ္မေပးခဲ့ဘူးေနာ္ ငါရွိတတ္တဲ့ေနရာေတြကို တျခား ေကာင္မ ေလးနဲ႔အၿမဲလာခဲ့တယ္ ငါ့ေရွ႕မွာဆိုအရမ္းဂရုစိုက္ျပခဲ့တယ္၊ ငါနင့္ကိုဘာအျပစ္ေတြမ်ားက်ဴးလြန္မိလို႔ လဲ........ ငါေမးခ်င္တယ္ အၾကည့္ခ်င္းဆံုရင္ ျပံဳးစိစိနဲ႔လုပ္ေနတဲ့ နင့္ကိုငါဘယ္လိုနားလည္ရမလဲ နင္ဘာေျပာထားလဲ မသိတဲ့နင့္ေကာင္မေလးက ငါ့ကိုပုခံုးခ်င္းတမင္လာတိုက္တဲ့အထိေတာ့ ငါသည္းမခံခ်င္ခဲ့ဘူး.... ဒါေတြဟာ နင့္ေၾကာင့္ငါခံစားခဲ့ရတာေတြေလ…

ေ၀ဒနာေတြကိုႀကိတ္မွိတ္ခံစားခဲ့ရတဲ့ငါ အနည္ထိုင္ဖုိ႔အတြက္ေတာ္ေတာ္ေလးႀကိဳးစားခဲ့ရတယ္.....နင္လဲင့ါေရွ႕ မေရာက္လာတာအေတာ္ၾကာေတာ့ ငါ့အတြက္တစ္မ်ိဳးေတာ့သက္သာခဲ့ရတယ္၊ အခ်ိန္ဆိုတာႀကီးက ငါ့ကိုကုစား ေပးႏိုင္ခဲ့တယ္ ...အရင္ကေလာက္မဆိုးေပမယ့္ ငါေျဖသာႏိုင္လာတယ္…..

ကံၾကမၼာကင့ါကိုမ်က္ႏွာသာမေပးခဲ့ျပန္ဘူးေနာ္၊ နင္ငါ့ေရွ႕ကုိထပ္ေရာက္လာတယ္........ဒီတစ္ခါေတာ့ အရင္လို ျပံဳးစိစိနဲ႔လဲမဟုတ္ေတာ့ပါလား....ေနာင္တေတြရေနတဲ့ပံုနဲ႔ စကားေျပာခ်င္တယ္တဲ့ေလ ဆံုးျဖတ္ရ ခက္ေနတဲ့ ငါ့ကို သူငယ္ခ်င္းေတြကေစာင့္ေပးၾကတယ္........နင္က “ ကၽြန္ေတာ္သူ႔ကိုစကားေျပာခ်င္လို႔ပါ ခဏေလးပါပဲေနာ္ ” ဆိုတဲ့စကားသံအဆံုးမွာ ငါလဲငါသိခ်င္ခဲ့တဲ့အေၾကာင္းအရာေတြအတြက္္ “ ရတယ္ေလ သြားတာေပါ့ ”ဆိုလိုက္ ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြက စိတ္မခ်တဲ့အၾကည့္ေတြနဲ႔မလႊတ္ခ်င္ပဲလႊတ္ေပးလိုက္တယ္

ဆိုင္ထိုင္ေတာ့ နင္ကငါေသာက္တတ္တဲ့ေကာ္ဖီကိုမွာေပးတယ္ နင္ငါ့အႀကိဳက္ကိုေတာ့မေမ့ေသးဘူးပဲ၊ “နင္အဆင္ေျပလား ” တဲ့ ေမးရက္လိုက္တာနင္ထားခဲ့တဲ့ဘ၀မွာငါအဆင္ေျပတာရွိမလားငါေျပာလိုက္ခ်င္တယ္
“ ရည္းစားအသစ္ရေနၿပီလား ” တဲ့ ငါ့ကိုနင့္လိုမ်က္ႏွာမ်ားတဲ့သူလို႔နင္ထင္ေနလို႔လား….
“ ငါနင့္ကိုသတိရေနခဲ့တာ ” တဲ့ ငါအေကာင္းဆံုး ပ်က္လံုးတခုၾကားလိုက္ရသလိုပဲ……
“ ငါေပးထားတဲ့လက္ေဆာင္ေတြ နင္လူၾကံဳနဲ႔ျပန္ေပးတာလက္ခံရတဲ့ေန႔တုန္းက ငါနင္နဲ႔တကယ္ခြဲရၿပီဆိုၿပီး ငိုမိတယ္ ” တဲ့ အဟတ္ ဟတ္ ငါယံုခ်င္လိုက္တာ၊ ဒါေပမဲ့ငါနင့္ကိုဘယ္လိုမွမယံုေတာ့တာကို နင္မွမသိေတာ့ပဲ နင္သင္ေပးသြားတာေလ…

“ ငါသူ႔ကိုအေပ်ာ္တြဲတာပါကြာ ငါေလသူ႔ကိုျဖတ္လိုက္ၿပီ ငါတကယ္ခ်စ္တာနင့္ကိုမွန္းငါသိခဲ့ပါၿပီ၊ နင္ ငါမရွိတဲ့ ေနာက္မွာ ဘယ္သူမွမတြဲဘူးဆိုတာလဲ ငါသိပါတယ္...... ငါနင့္အနားကိုမလာရဲလို႔ နင့္သတင္းေတြေတာ့ ငါအျမဲ စံုစမ္းတယ္ နင့္ကိုေတြ႔ခ်င္လြန္းရင္ ငါလာလာၾကည့္တယ္ နင္မသိဘူးမဟုတ္လား ” တဲ့ေလ ။

ငါမသိခ်င္ေတာ့ပါဘူး ငါရဲ႕လက္ရွိဘ၀မွာ နင္ဆိုတာမပါပဲလည္း ငါေနႏိုင္ၿပီ.......... ေနာက္ၿပီး နင့္ကို ငါေၾကာက္ သြားခဲ့တာ……ငါ့ကို နင္ပထမဆံုးအႀကိမ္ထားခဲ့ကတည္းက ငါေၾကာက္သြားခဲ့တာ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ထားမလား လို႔လဲ ငါမေတြးခ်င္ဘူး မခံစားခ်င္ဘူး။

င့ါဆီကစကားသံကိုေစာင့္ေနတဲ့နင့္ကို ငါအတတ္ႏိုင္ဆံုးျပံဳးၿပီး “ နင့္ကိုငါမခ်စ္ေတာ့ဘူးဟ ငါကတစ္ေယာက္ဆို တစ္ေယာက္ပဲခ်စ္ခဲ့တာ အဲ့တစ္ေယာက္ကငါ့ကိုသစၥာေဖာက္သြားကတည္းက ငါအဲ့လူကိုငါ့ႏွလံုးသားထဲက အၿပီးအပိုင္ထုတ္ထားၿပီးသား နင့္ကိုျပန္လက္ခံဖုိ႔ငါ့မွာအပိုမပါေတာ့ဘူး၊....ေနာက္ၿပီးငါနင့္ကိုရြံတယ္.......... အဲ့လိုလူကိုမုန္းတယ္ ”

င့ါစကားလဲဆံုးသြားေရာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြနဲ႔ၾကည့္ေနတဲ့နင့္မ်က္ႏွာ တားမရေအာင္ ပ်က္သြားခဲ့တယ္ေနာ္ ...... နင့္ကိုငါေျပာခဲ့တာက နင္ငါ့ကိုလုပ္သြားခဲ့တာထက္စာရင္ အေသးအဖြဲဆိုတာ နင္သိမွာပါ ။ ေနာက္ၿပီး ငါ့ကို နင္က ကစားစရာအရုပ္လုိသေဘာထားေနခဲ့တယ္ထင္တယ္.......နင္ထားခဲ့ရင္ေနခဲ့၊ နင္ကခ်စ္ရင္ျပန္ခ်စ္ ငါက စားစရာမဟုတ္ အရုပ္မဟုတ္ဘူးေနာ္ ငါလဲခံစားတတ္တယ္ ။

“ ငါဆုေတာင္းေပးခဲ့တယ္ နင္လဲနင္တကယ္ခ်စ္တဲ့ေကာင္မေလးနဲ႔ေတြ႔ၿပီး လက္တြဲႏိုင္ပါေစလို႔ ” ေျပာၿပီး ထထြက္လာခဲ့ေတာ့ ထိုင္ခံုမွာနင္ေခါင္းငိုက္စိုက္နဲ႔က်န္ခဲ့တယ္။ ဆိုင္ျပင္ကိုေရာက္ေတာ့ ငါေလထူးဆန္းတာ ခံစားမိတယ္…. ငါ့ရင္ထဲမွာကာလရွည္ၾကာခံစားေနရတဲ့ေ၀ဒနာေတြဟာ ဘာတစ္ခုမွကို မက်န္ခဲ့တာပါပဲ ရင္တစ္ခုလံုးေပ့ါပါးသြားတယ္.....

ငါနင့္ကိုအခုတကယ္ေမ့ႏိုင္ခဲ့ၿပီပဲ……….။

မူပိုင္ = ႏွင္းဆီနက္

္သူမႏွင့္ကၽြန္မေတြ႔ဆံုခ်ိန္သည္ သိပ္မၾကာလိုက္။ သူမသည္ ကၽြန္မကိုမွတ္သားစရာေတြ အမ်ားႀကီး ထားခဲ့၏။ သူမသည္ အျပင္ပန္းအေနျဖင့္ ႐ိုးေအးၿပီး၊ ဘာမွမသိနားမလည္သည့္ပံုစံႏွင့္ ဟန္ေဆာင္မႈေတြကို မ်က္ႏွာဖံုး တပ္ကာထားသည္။ သူမသည္ စကားကိုမပြင့္တပြင့္၊ ရွက္စဖြယ္ပံုစံေျပာတတ္ၿပီး၊ တကယ့္အျပင္တြင္ မည္သည့္ ေနရာတြင္မဆိုရန္ျဖစ္ဖို႔ ၀န္ေလးသူမဟုတ္ေပ။ ထို႕ျပင္ သူမသည္ ကၽြန္မကို အလိမ္အညာစကားမ်ားစြာေျပာဆို ခဲ့သည္။

သၾကၤန္နားနီးလာၿပီ၊ သၾကၤန္သီခ်င္းေတြၾကားလာၿပီဆိုရင္ ႏွင္းဆီနက္တေယာက္ကေတာ့ ေပ်ာ္ေနတာပါပဲ…။ သၾကၤန္နဲ႔ပတ္သက္ၿပီးအမွတ္တရေတြကလဲအမ်ားႀကီးကိုးးး…။

မွတ္မွတ္ရရေသရာပါဒဏ္ရာကေတာ့ ၄တန္းေျဖထားၿပီးေတာ့ ေႏြရာသီပိေတာက္ေတြပြင့္တဲ့ ဧပရယ္လ္လမွာ ျဖစ္ခဲ့တာပါ…။ ဒါေပမဲ့လဲ ပိေတာက္ျမင္တိုင္း ခုထိလိုခ်င္တမ္းတေနတုန္းပဲ ကိုယ့္ကိုဘယ္သူကေပးေပး မေပး ေပး၊ ေစ်းကပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ကေလးေတြခူးလာလို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ သူမ်ားေတြကားမွာခ်ိတ္ထားတာပဲျဖစ္ျဖစ္ လိုခ်င္ေနတုန္း ပါ။ ပိေတာက္နဲ႔ပတ္သက္ၿပီး အဲ့ဒီေလာက္ျဖစ္ခဲ့တာ။

ျဖစ္ပံုကေတာ့ဒီလိုပါ မနက္အိပ္ရာႏိုးေတာ့ ပိေတာက္နံ႔ေလးေတြကသင္းေနၿပီ ဒါနဲ႔ ပိေတာက္ပင္ရွိရာကို လွမ္း ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အားးး ပါးးး ပါးးးး ပိေတာက္ေတြအမ်ားႀကီးပဲ ...

ဒါနဲ႔ကၽြန္မလည္း မ်က္ႏွာျမန္ျမန္သစ္၊ မနက္စာေတာင္မစားႏိုင္ပဲ ပိေတာက္ပင္ေအာက္အေျပးသြားၿပီး ခုန္ေပါက္ ေအာ္ေနေတာ့တာေပါ့။၊ ေပ်ာ္လြန္းလို႔ေလ။ ေနာက္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကို အိမ္ေရွ ႔သြားေအာ္ေခၚ ၿပီး ပိေတာက္ပင္ေပၚတက္ႏိုင္ဖို႔ ကၽြန္မတို႔ႀကိဳးစားၾကတဲ့သူကႀကိဳးစား၊ ၀ါးလံုးအရွည္လိုက္ရွာတဲ့သူကရွာနဲ႔ အလုပ္ ေတြရႈပ္ေနေတာ့တာပါပဲ။ အဲ့အခ်ိန္မွာ ကၽြန္မအကိုျဖစ္သူက ကၽြန္မတို႔အိမ္ေနာက္ဘက္၂အိမ္ေက်ာ္က ပိေတာက္ပင္ဘက္ကို ဓားမကိုင္ၿပီးထြက္သြားတာကို ကၽြန္မျမင္လိုက္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြမသိေအာင္ တိတ္ တိတ္ေလးအကိုေနာက္ကိုလိုက္သြားလိုက္ပါတယ္။

ပိေတာက္ပန္းကျခံထဲကိုကၽြန္မေရာက္ေတာ့ အကိုျဖစ္သူကို အားရပါးရေခၚလိုက္ၿပီး “ ညီမေလးလဲပန္းခူးခ်င္ တယ္ ” ဟုမ်က္ႏွာခ်ိဳေသြးၿပီးေနာက္ကမရမကလိုက္ေတာ့တာပါပဲ။ ဒါနဲ႔အကိုက “ ေအး ကိုႀကီးကကိုင္းေတြ ခုတ္ခ်မယ္ ညီမေလးကေအာက္ကေနေကာက္ေနာ္ ”ဆိုေတာ့ အႀကိဳက္ပဲေလ ႏွင္းဆီနက္က “ ဟုတ္ကဲ့ကိုႀကီး ” ဆိုၿပီး ကိုႀကီးလက္ကိုကိုင္ၿပီး ခုန္ေပါက္လိုက္သြားပါေတာ့တယ္။ ပိေတာက္ပင္ေအာက္ကိုေရာက္ေတာ့ ကိုႀကီးက ပိေတာက္ပင္ေျခရင္းမွာထိုင္ၿပီး အပင္ကိုကန္ေတာ့ပါတယ္။ ကၽြန္မလည္း ေရာေရာင္ေပါေရာင္လိုက္ကန္ေတာ့ ပါတယ္။ အကို အပင္ေပၚကိုစတက္ေတာ့ ကၽြန္မလည္း ပိေတာက္ပင္ကိုေမာ့ၾကည့္ၿပီး “ ကိုႀကီး ဟိုအကိုင္းေလး ညီမေလးကိုခူးေပးေနာ္ ၿပီးေတာ့ ဟိုဘက္အကိုင္းကပိုမ်ားတယ္ အဲ့ဒါလဲခူးေပး ” ေလာဘႀကီးတဲ့ ႏွင္းဆီနက္ တေယာက္ ျဖစ္လာမယ့္ကံၾကမၼာကိုမျမင္ဘူး ေအာ္ေနလိုက္တာ….။

ဒီလိုနဲ႔ အကိုျဖစ္သူကခုတ္ခ်ေပးတဲ့အကိုင္းေတြကိုေအာက္ကလိုက္ေကာက္ရင္း ေပ်ာ္ေနတဲ့ကၽြန္မ… တျဖည္း ျဖည္းနဲ႔အရြက္ေတြ၊ အကိုင္းေတြ၊ အပြင့္ေတြကမ်ားလာေတာ့ ကၽြန္မလည္း လိုက္ေကာက္မေနေတာ့ပဲ ထုိင္ၿပီး အပြင့္နဲ႔အရြက္ကိုထိုင္ေျခြေနေတာ့တယ္။ ေျခြေနရင္းနဲ႔ ဓားမကေအာက္ကိုျပဳတ္က်လာေတာ့ အကိုျဖစ္သူကို စိုးရိမ္လို႔ေမာ့ၾကည့္ၿပီး “ ကိုႀကီးေရ ျပဳတ္က်ဦးမယ္ေနာ္ ” လို႔ လွမ္းေအာ္လိုက္ေသးတယ္။

အခ်ိန္သိပ္မၾကာပါဘူး ကၽြန္မညာလက္ လက္ေကာက္၀တ္ေနရာက စပ္ျဖင္းျဖင္းျဖစ္လာပါတယ္။ ကၽြန္မလည္း လက္ကိုၾကည့္လိုက္ပါေသးတယ္ ပိေတာက္ပန္းေဇာနဲ႔မုိ႔လို႔လားမသိ ဘာကိုမွမျမင္ပါဘူး။ ေနာက္ေတာ့ စပ္ဖ်ဥ္း ဖ်ဥ္းကေနၿပီး အရမ္းနာလာေတာ့ ကၽြန္မလည္းလက္ေကာက္၀တ္ကိုေသခ်ာၾကည့္ေတာ့မွ အားးး ပါးးး ပါးးး ျဖဴေဖြးေနတာပဲ အရိုးေတာင္ျမင္ေနရတယ္ ကၽြန္မလည္းလန္႔ၿပီး လက္ေကာက္၀တ္ေနရာကို ဘယ္ဘက္လက္နဲ႔ ဆုပ္ကိုင္လိုက္ေတာ့မွ ေသြးေတြဆိုတာညွစ္ခ်လိုက္သလိုပန္းထြက္လာေတာ့တာပဲ..။ ကၽြန္မလည္း အရမ္းလန္႔ၿပီး ကိုႀကီးကို “ ကိုႀကီးေရ ညီမေလးဓားထိသြားပီ ေသြးေတြလည္းထြက္လာတယ္အမ်ားႀကီးပဲ ” ဟု ေအာ္လိုက္ေတာ့ အကိုျဖစ္သူလဲ ပိေတာက္ပင္ေပၚကဆင္းလာပါတယ္။ ကၽြန္မလက္ကိုလဲျမင္ေရာ အေမျဖစ္သူကိုေအာ္ေခၚေတာ့ တာပါပဲ။

အေမလည္းမနက္ေစာေစာစီးစီး အကို႔ေအာ္သံေၾကာင့္ဘာျဖစ္မွန္းမသိ အိမ္ထဲကေနေျပးထြက္လာျပီး ရံႈ ႔မဲ့ေနတဲ့ ကၽြန္မကိုျမင္ေတာ့ “ ဘာျဖစ္တာလဲ ” ဟုထိတ္ထိတ္ပ်ာပ်ာေမးပါတယ္။ ကၽြန္မလည္း လက္ကို၀ွက္ထားရာ ကေနထုတ္ျပလိုက္ေတာ့ အေမ့မွာရုတ္တရက္ဆြံ႔အသြားပါတယ္။ ေႏြရာသီလဲျဖစ္၊ ဒဏ္ရာကလဲမ်ားေတာ့ ေသြး ေတြကမနဲကိုး။ အေမလည္းဘာလုပ္လို႔လုပ္ရမွန္းမသိေတာ့ “ လာၾကပါဦး လာၾကပါဦး ဟဲ့ဘယ္သူေရ ဘယ္၀ါ ေရ ဒီမွာနင့္တူမလက္ကိုဓားခုတ္မိလို႔ ” ဆုိၿပီး ကၽြန္မလက္ကိုမၾကည့္ရဲလို႔ ဟိုဘက္မ်က္ႏွာလွည့္ေအာ္ပါေတာ့ တယ္။

အေမ့ေအာ္သံေၾကာင့္ ဦးေလးနဲ႔အေဒၚေတြလဲေရာက္လာပါတယ္။ ကၽြန္မလက္ကုိလဲျမင္ေရာ အိမ္ေရွ ႔ကိုေခၚ သြားၿပီး ေရေလာင္းခ်ပါတယ္။ ေဘးနားကအိမ္နီးခ်င္းေတြလဲ ေရာက္လာၾကပါတယ္။ (ေစာေစာစီးစီး လမ္းထဲမွာ ပြက္ေလာရိုက္ေအာင္လုပ္ခဲ့တဲ့ ႏွင္းဆီနက္ေနာ္ :P ) ကၽြန္မလက္ကိုေရဘယ္ေလာက္ေလာင္းေလာင္း ေသြးက ေတာ့လံုး၀မတိတ္ပါ။ လူႀကီးေတြလည္း ဟိုလိုလုပ္ပါလား၊ ဒီလိုလုပ္ပါလားနဲ႔ ကုကၠိဳရြက္ေတြခူးၿပီး အရည္ညွစ္ ခ်ၿပီးေဆးထည့္သူကထည့္၊ ဒန္းရြက္ကိုေျပးရွာသူကရွာနဲ႔ ကၽြန္မအတြက္အကုန္ဗ်ာမ်ားကုန္က်ပါတယ္။ ေသြးက ေတာ့မတိတ္ေသး…။ အဲ့အခ်ိန္ထိ ကၽြန္မမွာမ်က္ရည္တစ္စက္ေတာင္မက်ေသး…။

ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ အေမက “ အင္း လက္ကိုခ်ဳပ္မွျဖစ္မယ္ထင္တယ္ ” ဆိုတဲ့အသံလဲၾကားေရာ ကၽြန္မ “ အေမ သမီးလက္မခ်ဳပ္ခ်င္ဘူးေနာ္ မခ်ဳပ္ဘူး နာလိမ့္မယ္ သမီးမခ်ဳပ္ပါရေစနဲ႔ ေဆးခန္းမသြားဘူး မသြားဘူး အီးးးးးးးးး ဟီးးးးးးး ဟီးးးးး ” ဓားထိတုန္းကလဲမငို၊ ဒဏ္ရာမ်ားလို႔ေသြးမတိတ္လဲမငိုတဲ့ကၽြန္မ မျပရေသးပဲ ေဆးခန္းသြား မယ့္အသံၾကားေတာ့မွပဲ ငိုပါေတာ့တယ္။ (ငယ္ငယ္ကေဆးခန္းဆိုအေသေၾကာက္ေလ ေဆးခန္းနဲ႔လူက အဆက္ မျပတ္ျဖစ္ေနေတာ့ အသံၾကားရင္ပဲ ငိုခ်င္ေနတာ…)

ဓားမကိုအကိုျဖစ္သူက ခါးၾကားလွမ္းထိုးလိုက္တာပါ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ဓားမက ခါးၾကားမေရာက္ပဲ ေအာက္ကိုက် ေတာ့ ေအာက္မွာပိေတာက္ပန္းေကာက္ေနတဲ့ ကၽြန္မလက္ေပၚကို ထိပီးမွ ျပန္လြင့္ထြက္သြားတာ။ ဒါေတာင္ဓား ကအတည့္မက်ပဲ ေနာက္ဖင္နဲ႔မို႔လို႔ ႏို႔မို႔ဆို မေတြးရဲ…။

ေခါင္းေပၚသာက်ရင္ေကာ အမေလးပိုၿပီးမေတြးရဲ………။

ကၽြန္မသတင္းကိုၾကားတဲ့ ေမာင္ႏွမ၀မ္းကြဲေတြက အေျပးအလႊားေရာက္လာပါတယ္။ အေမကေတာ့ ေစ်းသြား ၿပီမို႔လို႔အိမ္မွာမရွိပါဘူး၊ သူတို႔က အိမ္ေရွ ႔ကေနၿပီး ကၽြန္မနာမည္ကို ေအာ္ေခၚ ၾကပါတယ္။ ကၽြန္မလည္း “ သမီး ဒီမွာ... ဒီမွာ... ” လို႔ျပန္ေအာ္ေတာ့ သူတို႔က ကၽြန္မကို လုိက္ရွာပါတယ္ “ ဟဲ့ ဘယ္မွာတုန္း နင့္အသံပဲၾကားတယ္ လူကဘယ္မွာလဲ ” လို႔ေအာ္ေမးၾကပါတယ္။ ကၽြန္မလည္း တစ္ဆင့္ျပန္ဆင္း၊ အကိုင္းကိုလႈပ္ျပၿပီး “ သမီး… ဒီမွာ… ဒီမွာ… ” ဟု ေျပာလဲေျပာျပလဲျပလိုက္ေတာ့မွ သတင္းလာေမးတဲ့သူေတြက ကၽြန္မကိုမ်က္လံုးျပဴးၿပီး ၾကည့္ေနၾကၿပီး စကားေတာင္မေျပာႏိုင္ၾကေတာ့ပါဘူး။

ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ႏွင္းဆီနက္တေယာက္ေလ လက္ကပတ္တီးကြင္းသိုင္းနဲ႔ ခေရပင္ေပၚေရာက္ေနလို႔ပါ…..။ :P :D

ေက်းဇူးတင္စကား

(စာသားအမွားျပင္ေပးတဲ့ကိုလင္းဦး(စိတ္ပညာ)ကိုေက်းဇူးတင္ရွိပါေၾကာင္း....။

မူပိုင္ = ႏွင္းဆီနက္

{{{ ဂလြမ္း }}}

{{{ ခြပ္ }}}

“ ဟာ……… သြားပါၿပီ ”

“ ေတာက္… ဒီေကာင္ေတာ့ကြာ လက္ကအိမ္ေျမာင္ဥကိုင္ထားတာက်ေနတာပဲ အျမဲတမ္းလႊတ္က်ကြဲေနတာပဲ မင္းေတာ့ဒီလလဲလစာရမွာမဟုတ္ပါဘူး မင္းရမဲ့အထဲက ျပန္မအမ္းရရင္ေတာင္ကံေကာင္း ” ဆိုင္ရွင္ဆီမွ မေက်မနပ္အသံကထြက္လာသည္။

ဂ်စ္တူး က်ကြဲသြားေသာပန္းကန္မ်ားကို ေကာက္သိမ္းရင္းမွ ရြာတြင္က်န္ခဲ့ေသာ အေမႏွင့္ညီမေလးကို ေျပးျမင္ ေယာင္မိသည္။ အေဖဆံုးၿပီးေတာ့အေမ့မွာေယာင္ခ်ာခ်ာႏွင့္ အငွားလိုက္ယာခုတ္ၿပီး သူတို႔ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္ ကို တ၀မ္းတခါးအတြက္ရွာေကၽြးခဲ့ရသည္။ ေနာက္ပိုင္းက်ေတာ့ အေမ့က်န္းမာေရးမွာ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ခ်ိဳ႕ယြင္း လာသည္။ အေမ ေနမေကာင္းျပီးအိပ္ရာမွမထႏိုင္တဲ့အခါမွာေေတာ့ ဂ်စ္တူးမွာ သားအႀကီးပီပီ အေမႏွင့္ညီမ ေလးကိုရွာေကၽြးရမည့္တာ၀န္က ပခံုးေျပာင္းတာ၀န္လႊဲယူရပါေတာ့သည္။ ပထမဆံုး ဂ်စ္တူးေက်ာင္းထြက္လိုက္ ရသည္။ ေက်ာင္းစိမ္းအက်ီ ၤေတြႏွင့္ သူငယ္ခ်င္းေတြေက်ာင္းသြားတိုင္း ဂ်စ္တူးမွာအိမ္ေနာက္ေဖးအကြယ္တြင္ မ်က္ရည္က်ရတာ ခဏ ခဏ…။

ရြာမွဦးေလး၀မ္းကြဲ ျမိဳ႕ကျပန္လာေတာ့ သူက “ ျမိဳ႔မွာအလုပ္လုပ္မလား ဒီမွာထက္ေတာ့မင္းသက္သာတယ္ လစာလဲပိုေကာင္းတယ္” ဟုေျပာသျဖင့္ အေမ့ဆီမွာခြင့္ေတာင္းေတာ့ အေမကမလႊတ္ခ်င္… ဦးေလးႏွင့္ ေဆြမ်ိဳး မ်ား၀ိုင္းေျပာၾကသျဖင့္သာ မလႊတ္ခ်င္လႊတ္ခ်င္ျဖင့္ ဂ်စ္တူးကိုလႊတ္လိုက္ပါသည္။ ရန္ကုန္ကိုစေရာက္ေတာ့ ဂ်စ္တူးမွာအစစအရာရာမ်က္စိသူငယ္နားသူငယ္ႏွင့္ အိမ္ကိုပဲျပန္ခ်င္ေနမိသည္။ ဒီလိုနဲ႔ဦးေလးအဆက္အသြယ္ ျဖင့္ လဘက္ရည္ဆိုင္တစ္ဆိုင္တြင္ ဂ်စ္တူးစျပီး အလုပ္ရသည္။

ပထမစစခ်င္းေေတာ့ဂ်စ္တူးအလုပ္လုပ္ရတာ မေပ်ာ္ပါ………။ အေမႏွင့္ရြာကိုသာသတိရေနမိသည္။ ေနာက္က် ေတာ့လဲ အိမ္ကိုလြမ္းတိုင္း အလုပ္ကိုသာဖိလုပ္ေနေတ့ာသည္။ စိတ္ထဲမွလည္းေတြးမိသည္ ညီမေလးကိုေတာ့ ေက်ာင္းၿပီးေအာင္ ကၽြန္ေတာ္ထားမည္ဟု…။ တစ္ေန႔ေပါ့…

“ ရႊတ္ ရႊတ္ ”

“ ခ်ာတိတ္ ”

ေခၚသံၾကားသျဖင့္ လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ မိသားစု၃ေယာက္၀ိုင္းမွေခၚေနသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္အေျပးအလႊားသြား ရင္း “ဘာသံုးေဆာင္မလဲခင္ဗ်ာ ” ဟု ခါးေလးခ်ိဳးကာ ေမးလိုက္သည္။ ၀ိုင္းမွာထုိင္ေနေသာ ဖခင္မွသူ႔အရြယ္ ေကာင္ေလးကို ခ်စ္ခင္ေသာအၾကည့္ျဖင့္ “ သား ဘာစားမလဲ ” ဟုေမးေသာအခါ ထိုေကာင္ေလးမွ “ ပဲျပဳတ္ ထမင္းကိုၾကက္ဥေၾကာ္နဲ႔စားမယ္ ေဖေဖ ” ဟု ျပန္ေျဖသည္။ ဆက္လက္ျပီး ထိုေကာင္ေလးမွ သူ႔မိခင္အား “ ေမေမေကာ ဘာစားမလဲဟင္ ” “ ေမေမလား သားနဲ႔တူတူပဲေပ့ါကြယ္ ” ဟု ေကာင္ေလးမိခင္ကျပန္ေျဖသည္။ ထို႔ေနာက္ ေကာင္ေလး၏ဖခင္ျဖစ္သူမွ “ ပဲျပဳတ္ထမင္းကိုၾကက္ဥေၾကာ္နဲ႔၂ပြဲ၊ လက္ဖက္ရည္ ၂ခြက္နဲ႔မုန္႔ေတြခ် ကြာ ” ဟု သူ႔ကိုေျပာေသာအခါ ဂ်စ္တူးလဲ ေကာင္တာဆီလွမ္းေအာ္ျပီး ခံုကိုရွင္းလင္းသုတ္ေပးေနစဥ္ ထိုေကာင္ ေလးမွ ဂ်စ္တူးအားၾကည့္ရင္း “ ေဖေဖ သူကဘာလို႔အလုပ္သမားလုပ္တာလဲဟင္ သားလိုေက်ာင္းမေနဘူးလား ပညာမတတ္လို႔ စားပြဲထိုးလုပ္ရတာလားဟင္ ” ဟု ေကာင္ေလးမွသူ႔ဖခင္အားေမးရာတြင္ ေကာင္ေလး၏ဖခင္မွ " ေအးေပါ့ သားရဲ႕ စာကိုႀကိဳးစားရမယ္ေနာ္ စာမတတ္ရင္လူတကာခိုင္းတာကို သားကလုပ္ေပးရမွာ ပညာတတ္ ႀကီးျဖစ္ေအာင္ႀကိဳးစားေနာ္ သား... " ဟု ေကာင္ေလးဖခင္၏ဆံုးမစကားသံအဆံုးတြင္ ကၽြန္ေတာ္မ်က္ရည္မ်ား က်လာၿပီး ထိုစားပြဲေရွ႕့မွေျပးထြက္လာခဲ့မိပါေတာ့သည္။

ကၽြန္ေတာ္ ေက်ာင္းတက္ခ်င္တာေပါ့၊ ကၽြန္ေတာ္လည္း ပညာတတ္ႀကီးျဖစ္ခ်င္တာေပါ့ ဒါေပမဲ့..... ကၽြန္ေတ့ာ္မွာ ဒီအခြင့္အေရးေတြမွမရွိတာ သူတို႔ကိုေျပာျပခ်င္ပါသည္။

ကၽြန္ေတာ္၏ရင္ထဲမွ အေမ…. အေမ…. အေမေရ…. ဟု တမ္းတေနမိပါေတာ့သည္။

မူပိုင္ = ႏွင္းဆီနက္

၁။ (က) ေအာက္ပါေမးခြန္းမ်ားကို ေျဖခ်င္သလုိေျဖပါ။

အဂၤလိပ္နာမ္၊ ကုလား၀ိေသသန၊ ဂုဏ္ရည္မျပတျပၾကိယာ၊ နဖူး႒ာန္၊ ေျခမကရိုဏ္း။

(ခ) ေအာက္ပါနာမ္တို႔ကို "ကြက္လပ္" တစ္ခုစီ၌ လစ္လွ်င္လစ္သလို အသံုးျပဳပါ။

ႏွာဘူးၾကီး၊ နင့္ၾကီးေတာ္၊ ဂ်ီပုန္း၊ ေမ်ာက္မ်က္ႏွာ၊ ေကာင္မေလး။

(ဂ) ေအာက္ပါတို႔မွ သံုးခုကို ဆရာမအား ေမး၍ေျဖပါ။

အနမ္း၊ အခ်စ္၊ အလြမ္း၊ အမုန္း၊ အျပံဳး။

၂။ (က) ေအာက္ပါေ၀ါဟာရတို႔အနက္မွ ငါးခု၏ အနက္အဓိပၸါယ္ကို ဆရာမလစ္မွခိုးခ်ပါ။

အပ်ိဳၾကီး၊ ၾကက္ငွက္တုပ္ေကြး၊ သူလွတယ္၊ အမုန္းၾကီးသူ၊ ခ်စ္တိုင္းလဲမညား၊ ေတာေဂၚလီ၊ င့ါကုိခ်စ္တဲ့သူ။

(ခ) ေအာက္ပါတို႔မွ ငါးခုကို ၀ါက်တစ္ခုစီ၌ နည္းမ်ိဳးစံုျဖင့္ ထည့္လာေသာစာရြက္အခ်ိဳ႕မွ ခိုးခ်ပါ။

ကန္ေတာ္ၾကီး၊ စံုတြဲ၊ အားရပါးရ၊ အမုန္းမ်ားစြာနဲ႔၊ မရွက္မေၾကာက္၊ အလြမ္းေျပ၊ အိမ္ကိုျပန္ခဲ့ေတာ့။

(ဂ) ေအာက္ပါအလကၤာတို႔အနက္မွ ငါးခုကိုသက္ဆိုင္ရာသင္ခန္းစာမ်ားတြင္မည္သို႔သံုးထား ေၾကာင္းႏွင့္ အဘယ္ေၾကာင့္ထိုအလကၤာေျမာက္ေၾကာင္း မိတၱဴဆိုင္မွခ်ံဳ႕လာေသာစာရြက္ျဖင့္ ကူးေျဖ ပါ။

ဘူ……ဘြတ္ (ျမည္သံစြဲ)၊ ပုရြက္ဆိတ္ေခါင္းေလာက္ (အတိႆယ)၊ ဆင္နင္းျမင္းကန္ (ရူပက)၊

လင္းတထုိင္သကဲ့သို႔ (ဥပမာ)၊ အေျခာက္တို႔မာယာ (ရူးမတတ္)၊ ပိုးေျပာင္ၾကီးပုဆိုးေပါက္သကဲ့သို႔ (ဥပမာ)။

၃။ (က) ေအာက္ပါတို႔အနက္မွ ငါးခုကို ေျဖခ်င္ေျဖ၊ မေျဖခ်င္ အိပ္ေနပါ။

(၁) "ငါ့သမီး …… စာက်က္ေနတယ္" ကဗ်ာကို မည္သူေရးသနည္း။

(၂) "ဟို… အတံုး၊ ထိန္ထိန္၀ါ" ဟူသည္ အဘယ္နည္း။

(၃) နာနတ္သီး ကဗ်ာမွ ဆရာမ၏ "တင္" ျပပံုကို ေဖာ္ျပပါ။

(၄) ရွင္မဟာေကာင္းျမတ္သည္ ဆရာမအား မည္သည့္ဂါထာ ခ်ီးျမွင့္သနည္း။

(၅) "ငါ့ရုပ္သည္ သာေခ်ာ၏" ကဗ်ာမွ ဆရာေဇာ္ဂ်ီ၏ ကိုယ္ေနဟန္ထား ေပ်ာ့ေျပာင္းပံုကို ေဖာ္ျပပါ။

(၆) "သူသာလွ်င္ အသားအမည္းဆံုး" ကဗ်ာကို မည္သူေရးသနည္း။

(၇) "တံခါးေစာင့္ ဗူးေလာက္ရွည္၊ ငါ့မွာေတာ့ လြမ္းေလာက္ေလ" စာသား၏ အဓိပၸါယ္ကို ေရးပါ။

(၈) "ငါ့ရဲ႕အခ်စ္ …… ယူပါဦးလား" ကဗ်ာမွ ကဗ်ာဆရာၾကီး ေကာင္းျမတ္၏ ခံစားခ်က္ကိုေရးပါ။

၄။ (က) ေအာက္ပါတို႔အနက္မွ ၾကိဳက္ႏွစ္သက္ရာ တစ္ပုဒ္ကိုရႊီးပါ။

"အေမေျပာေတာ့ငယ္ေသးတယ္၊ ေရခ်ိဳးမွသိကြယ္" ကဗ်ာ၏ အဓိပၸါယ္ကိုွ စာစစ္အဖြဲ႕အၾကိဳက္ေတြ႕ေအာင္

ျဖိီးျဖန္းေရးသားပါ။

(သို႔)

"ရင္ထဲမွာ ဘာညာဘာညာ" ကဗ်ာမွ ခံစားရေသာ ရသကို ေရးပါ။

(ခ) ေအာက္ပါတို႔မွ ငါးခု ကို အေနာက္သို႔လွည့္ၾကည့္ျပီး ခိုးခ်ပါ။

(၁) မင္းတုန္းမင္း၏ (၆၆) ေယာက္ေျမာက္ သားေတာ္၏အမည္ကို ေဖာ္ျပပါ။

(၂) မိဖုရားဖြားေစာ ေနာက္ဆံုးယူလိုေသာ ေယာက်္ား၏ အမည္ကို ေဖာ္ျပပါ။

(၃) "ေမာင့္ဘ၀…..လင္းတနား" ဟူသည္ အဘယ္နည္း။

(၄) စီးခ်င္းတုိ္က္ပြဲတြင္ ေလာက္ေလးဂြကိုင္ေသာ သူရဲေကာင္း၏အမည္ကို ေဖာ္ျပပါ။

(၅) သီေပါမင္း၌ ဖြန္ေၾကာင္နည္း မည္မွ်ရွိသနည္း။

(၆) "ပညာသင္ခါ ေဘာင္းဘီမပါ" ကိုမည္သူေရးသနည္း။

(၇) ေကာသလမင္းၾကီး၏ ႏွစ္လံုးအတိတ္ေပးေသာ အိပ္မက္တစ္ခုကိုေဖာ္ျပပါ။

(ဂ) ေအာက္ပါတို႔အနက္မွ ၾကိဳက္ႏွစ္သက္ရာ တစ္ပုဒ္ကို ျဖီးပါ။

သိဃၤသူ႕သမီးေက်ာက္စာမွ သိဃၤသူ႕သမီး၏ အၾကြားၾကီးပံု၊ ေလလံုးထြားပံု၊ သူ႔ကိုယ္သူ သက္မြန္ျမင့္ႏွင့္ တူပံု၊ ရဲေလးအား အေသရရ အရွင္ရရ လုိခ်င္ပံုတို႔ကို အစီအစဥ္တက် ရွင္းျပပါ။

(သို႔)

"လင္မယားရန္ပြဲ" မွ လင္မယားႏွစ္ဦး၏ ဂုဏ္ရည္ကို ေပၚလြင္ေအာင္ ေရးသားပါ။

၅။ (က) စကားစပ္ႏွင့္တကြ ရွင္းျပပါ။

ဘီးတစ္လက္၊ အညည္း တစ္ခ်က္မညဴး၊ အျပီးသတ္ေအာင္ရွာမယ္ဟဲ့…"သန္း"၊ အခ်ိန္မေတာ္၊

ၾကည့္ေတာ့ေနျမင့္ျပီမို႔ အိမ္ျပန္ဖို႔လမ္း၊ ေျခေတာ္လွမ္း…ဒီေန႔ဖို႔ကာ၊ ၀င္ေၾကးသံုးရာတန္ျပီတကား။

(ခ) ေအာက္ပါတို႔မွ ႏွစ္သက္ရာတစ္ပုဒ္ကို စာစီကံုးပါ။

ကန္ေတာ္ၾကီးမွ စံုတြဲမ်ား ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ခ်စ္ၾကည္ႏူးၾကပံု။

(သို႔)

"သန္း" ရွာေနေသာ စံုတြဲႏွစ္ေယာက္ အျပန္အလွန္ အတင္းေျပာၾကပံုတို႔ကို စိတ္၀င္စားဖြယ္ေျဖဆိုပါ။

မူပိုင္မဟုတ္ပါ။

ႏွင္းဆီနက္