ကၽြန္မဘ၀မွာပထမဆံုးနာက်င္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ကၽြန္မကိုတစ္ခါမွ ဆူဖို႔မေျပာႏွင့္တုတ္နဲ႔ေတာင္မရိုက္ဖူးတဲ့အေဖက ကၽြန္မကိုမခ်စ္ေတာ့ဘူးလို႔ေျပာခဲ့ၿပီး အတြင္းတံခါးဂ်က္ခ်ထားကာအိမ္အျပင္မွာထားခဲ့တုန္းက တေယာက္တည္း ေၾကာက္စိတ္ေတြနဲ႔ငုိေနခဲ့မိပါတယ္။ ဖခင္ျဖစ္သူထံမွမခ်စ္ေတာ့ဘူးလို႔ေျပာတာ ပထမဆံုးၾကားခဲ့ရျခင္းျဖစ္ၿပီး ၀မ္းနည္းေၾကကြဲသျဖင့္ အိမ္အျပင္အေမွာင္ထဲမွာ မ်က္ရည္မ်ားနဲ႔ကၽြန္မဆံုးရႈံးမႈတစ္ခုကိုခံစားရၿပီးေနာက္ တံခါးကို အဆက္မျပတ္ထုလ်က္ စိတ္ဆိုးေနတဲ့ဖခင္ကို ကတိေတြအထပ္ထပ္ေပးကာ ပြင့္လာမဲ့တံခါးနဲ႔အတူ ခ်စ္ရတဲ့ဖခင္ကို ေတာင္းပန္ေနခဲ့မိတယ္။ လုပ္မိတဲ့အျပစ္တစ္ခုအတြက္ဖခင္၏စကားႏွင့္လုပ္ရပ္ဟာ ကၽြန္မကို ႏႈတ္ျဖင့္ဆူတာ၊ တုတ္ျဖင့္ရိုက္တာထက္အဆတစ္ရာပိုနာက်င္ခဲ့ရပါတယ္။

ပထမဆံုးအႀကိမ္ဆံုးရႈံးခဲ့ရတာကေတာ့ ကၽြန္မအရမ္းခ်စ္ရတဲ့အဖြားျဖစ္သူက ကၽြန္မတို႔ကိုခြဲခြာသြားခဲ့တုန္းက ျဖစ္ပါတယ္။ အဖြားေရွ ႔ေရာက္ၿပီး အဖြားျဖစ္သူ၏မ်က္ႏွာကိုေစ့ေစ့ငွငွၾကည့္ကာ -

လက္ကေလးကိုကိုင္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကၽြန္မလက္ကိုျပန္ဆုပ္ကိုင္တယ္….

ရင္ဘတ္ေပၚကိုလက္တင္ထားၾကည့္တယ္ ႏွလံုးခုန္ေနတယ္……

ႏွာေခါင္းနားမွာလက္ေခ်ာင္းေလးကိုကပ္ၾကည့္တယ္ ေလတိုးသြားတယ္…..

ေျခေခ်ာင္းေလးေတြကိုဆုပ္နယ္ၾကည့္တယ္ ေႏြးေနတယ္…..

မယံုၾကည္ႏိုင္ျခင္းမ်ားစြာျဖင့္စိတ္အထင္နဲ႔အမ်ိဳးမ်ိဳးစမ္းသပ္ေနတဲ့ကၽြန္မ….

အသက္မရွိေတာ့ၿပီျဖစ္ေသာ အဖြားျဖစ္သူ၏မ်က္ႏွာကိုသာမလြတ္တမ္းေငးၾကည့္ေနမိတယ္။

“ အဖြားမရွိေတာ့ဘူး အဖြားေရသမီးတုိ႔ကိုထားခဲ့ၿပီလား...... ” လို႔ေျပာၿပီးငိုခ်လိုက္တဲ့ညီမ၀မ္းကြဲေလးကို ကၽြန္မ စိတ္တုိစြာနဲ႔လွမ္းၾကည့္မိတယ္။

“ ငိုခ်လိုက္ေလ တင္းမထားနဲ႔သမီးအဖြားကမရွိေတာ့ဘူး သမီးစိတ္ကိုေလွ်ာ့ၿပီးငိုခ်လိုက္တင္းမထားနဲ႔ငိုခ်လိုက္” အေဒၚျဖစ္သူကအနားကပ္လာၿပီး အားေပးစကားသံနဲ႔ကၽြန္မပုခံုးကိုလာဖက္ကာ ေခ်ာ့ေမာ့ၿပီးေျပာလာပါတယ္။ သိပ္မၾကာေသာအခ်ိန္ေလးအတြင္းမွာ ဆရာ၀န္ေရာက္လာၿပီးေသဆံုးခ်ိန္ကိုု သတ္မွတ္၊ ေသစာရင္းအတြက္ ေထာက္ခံခ်က္ေရးေပးၿပီးေနာက္တြင္ ကၽြန္မလည္းေမွ်ာ္လင့္မိေနေသာ စိတ္ကိုေလွ်ာ့ခ်လိုက္မိခ်ိန္မွာေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ပ်က္စီးျခင္း၊ ဆံုးရႈံးျခင္း၊ နာက်င္ေၾကကြဲျခင္း…မ်ားစြာႏွင့္ အဖြားေရ ဟုတီးတိုးေရရြတ္လိုက္မိကာ ေနရာတြင္လဲက်သြားပါေတာ့တယ္…..

မူပိုင္ = ႏွင္းဆီနက္