မင္းသာငါ့ဘ၀
ငါ့ဘ၀မွာမင္းမရွိရင္ လဲက်မွာစိုးလို႔
ငါ့ရဲ ႔နားကမင္း ဘယ္မွမသြားပါနဲ႔တဲ့
အျပံဳးေတြခ်ိဳခဲ့တာ အသံုးေတြပိုခဲ့တာ
အခု.....ငါဟာ မတ္မတ္ရပ္ဖို႔ေတာင္
အၾကိမ္ၾကိမ္ၾကိဳးစားေနခဲ့ရတယ္......။

အလြမ္းေတြေအးေအာင္ ၾကိဳးစားတုန္း
ငါ့ရဲ ႔ေ၀းရာနင္ထြက္သြားခဲ့တယ္.....

အေတြးေတြနဲ႔ၾကည္ႏႈးေနခဲ့တာ
အေဆြးေတြနဲ႔ငါလူးေနခဲ့ရတယ္.....

အရိပ္တစ္ခုလိုေနခဲ့တာ
အတိတ္တစ္ခုသာ က်န္ေနခဲ့ရတယ္......

အႏုအလွနဲ႔ယုယတာ
အတုအပသာငါရခဲ့တယ္........

ထက္ျမက္မႈရဲ ႔ေနာက္ကြယ္မွာ
ရက္စက္မႈနဲ႔ျပည့္ေနခဲ့တယ္........

အဆံုးထိငါခ်စ္ခဲ့တာ
မုန္းျပီးပစ္ဖို႔မွမဟုတ္ခဲ့တာ......

ေက်ာသိုင္းေပြ႔ဖက္ခဲ့တာ
ေက်ာခိုင္းေမ့ရက္စရာေတြျဖစ္ခဲ့သလား.......

အနမ္းေတြရႈိက္ခဲ့တာ
အလြမ္းေတြသာေလာင္ျမိဳက္ခဲ့တယ္........

အျပံဳးေတြငါသံုးခဲ့တာ
အမုန္းေတြပ်က္သုဥ္းေအာင္လို႔ပါ.......

တိတ္ဆိတ္စြာေနခဲ့တာ
ၾကိတ္မွိတ္ငါခံစားေနခဲ့လို႔ပါ...........။

မူပိုင္ = ႏွင္းဆီနက္

ဦးလင္းဦး(ဆိတ္ပညာ)ၾကီးက ေဒၚႏွင္းဆီနက္ကိုအတင္းအၾကပ္တဂ္ပို႔ေရးရမယ္ မေရးရင္မရဘူး၊ ခရီးမသြားခင္ အျပီးေရးမွတ္ခ်က္ၾကီးနဲ႔ကိုလာေတာ့တာပဲ၊ ေၾသာ္…. ငါမွမေရးရင္သူ႔ခမ်ာ ေဒါသေတြထြက္၊ စိတ္မေကာင္းေတြ ျဖစ္ျပီးေတာ့ စားမ၀င္အိပ္မေပ်ာ္ျဖစ္ေနပါဦးမယ္ေလ… အဲ့လိုစဥ္းစားမိျပီး ေနေကာင္းခါစလူတစ္ေယာက္ စိတ္ခ်မ္းသာပါေစဆိုတဲ့ေစတနာနဲ႔ ကၽြန္မ မေရးခ်င္ေရးခ်င္နဲ႔ေရးလိုက္ပါတယ္…(အဟတ္ တမင္စတာ…. စိတ္ဆိုးရဘူးေနာ္……… :D )။

၀ါသနာ……… ၀ါသနာဆိုလို႔ကၽြန္မစဥ္းစားၾကည့္တယ္… ကၽြန္မဘာေတြ၀ါသနာပါလဲေပါ့ ၀ါသနာပါတာက စံုေနတာပဲ ကၽြန္မကကိုယ္စလုပ္မိတဲ့အလုပ္ဆိုရင္လုပ္ခ်င္ခ်င္၊ မလုပ္ခ်င္ခ်င္ စိတ္ပါ၀င္စားစြာလုပ္ေလ့ရွိတယ္။ အဲ့ဒီလုပ္ေဆာင္မႈအပုိင္းေတြထဲကမွ ကိုယ္၀ါသနာအပါဆံုးကဘာလဲလုိ႔ေသခ်ာစီစစ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ Graphic Designer ၊ သီခ်င္းနားေထာင္တာ၊ ဟင္းခ်က္တာ၊ သစ္သီးပံုေဖာ္တာ၊ ပန္းအလွထိုးတာ၊ အိမ္အလွဆင္တာ၊ အခုေနာက္ပိုင္းတိုးလာတာက ကဗ်ာေတြေရးတာေပါ့…။

ဒီဇိုင္းအပိုင္းနဲ႔ပက္သတ္ျပီးစတင္၀ါသနာပါတာက သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က သူလုပ္လာတဲ့ဒီဇိုင္းတစ္ခုကို ကၽြန္မကိုလာျပတယ္(အမွန္ကၾကြားတာေပါ့ေလ) ကၽြန္မအဲ့ဒီ ဒီဇိုင္းေလးကိုအရမ္းၾကိဳက္သြားတယ္ အဲ့ဒါနဲ႔ နင္ဘယ္လိုလုပ္တာလဲဆိုေတာ့ ငါတက္ေနတဲ့ေက်ာင္းကသင္ေပးတာကို ငါ့ဘာသာငါ့စိတ္ကူးနဲ႔ဆြဲထားတာတဲ့ ကၽြန္မလဲေနာက္က်ေတာ့ ဒီဇိုင္းေလးေတြကိုယ့္ဘာသာဖန္တီးခ်င္တဲ့စိတ္ေတြျဖစ္ေပၚလာျပီးေနာက္ ကၽြန္မ အႏုပညာကြန္ပ်ဴတာဒီပလိုမာသင္တန္းကိုစတက္ျဖစ္ျပီး ဒီဇိုင္းေလးေတြကိုစိတ္ၾကိဳက္ဖန္တီးျဖစ္ပါတယ္…။ သို႔ေပမယ့္အခုေနာက္ပိုင္းကၽြန္မလုပ္ေနရတဲ့အလုပ္နဲ႔ဒီဇိုင္းနဲ႔ကတျခားစီလိုျဖစ္ေနေတာ့ ေမ့တဲ့အပိုင္းေတြလဲ ေမ့ကုန္ျပီ(အမွန္က….. လာခိုင္းၾကမွာစိုးလို႔…. ဟီးးးးးး)။

သီခ်င္းကေတာ့ဘယ္သီခ်င္းမဆိုၾကိဳက္တယ္ ကၽြန္မကသီခ်င္းသိပ္မေရြးဘူး အကုန္နားေထာင္တယ္။ ခရီးသြား ရင္သီခ်င္းေလးနားေထာင္သြားရင္ကိုပဲ စိတ္ကလန္းေနတာ။ စိတ္ညစ္ရင္ေတာ့မ်ိဳးၾကီးသီခ်င္းနဲ႔ေပါက္ကြဲေလ့ ရွိတယ္....(အဟဲ…ဓာတ္ျပားေဟာင္းၾကီးကေပါက္ကြဲလို႔အေကာင္းဆံုးသီခ်င္းေလ)။

ဟင္းခ်က္တာကေတာ့၀ါသနာပါတယ္။ ကိုယ္စားခ်င္တာကို ကိုယ့္ဘာသာကိုစိတ္ၾကိဳက္ခ်က္စားရတာကုိပဲ ၀ါသနာတစ္ခုလိုျဖစ္ေနတာ။ ကၽြန္မခ်က္ျပီးေကာင္းတယ္အေျပာခံရရင္ ပီတိတစ္ခုလိုခံစားရတာ။ (မေကာင္းေပ မဲ့ၾကိတ္မွိတ္ေကာင္းတယ္ေျပာၾကေပါ့) :D ။ သစ္သီးပံုေဖာ္တာကပိုျပီး၀ါသနာပါတယ္။ တစ္ခါတေလ ပံုေဖာ္ လြန္ျပီးပ်က္သြားတဲ့အသီးေတြဆို အိမ္ကအေမက နင့္အသီးဒီဇိုင္းကို ငါ့တစ္သက္ဒီတခါပဲျမင္ဖူးတယ္္ဆုိျပီး ၾကည္စယ္ပါတယ္။ (ဒါကသစ္သီးကမေကာင္းလို႔ပါေနာ္ လုပ္တဲ့သူကေသခ်ာလုပ္တာပဲဟာကို)

ပန္းအလွထုိးတာကိုလဲ၀ါသနာပါပါတယ္။ သူကအရမ္းလက္၀င္တယ္ ကၽြန္မဖန္တီးလို႔ ပန္းအိုးထဲကပန္းေလးလွ ေနရင္ကို ကၽြန္မစိတ္ထဲၾကည္ႏႈးေနတာပါ။ အိမ္အလွဆင္တာလဲ၀ါသနာပါပါတယ္။ အိမ္နံရံေလးမွာ ဘယ္မင္း သမီးပံုေလးထားမယ္၊ အိမ္နံရံကိုဘာေဆးေရာင္ျခယ္မယ္၊ ပရိေဘာဂေတြကိုဘယ္နားမွာထားမယ္ဆိုျပီး တစ္ေန႔တစ္ေန႔ရႈပ္ေနတဲ့ကၽြန္မပါ။ အခုက်ေတာ့ ေန႔တိုင္းကၽြန္မအခန္းကိုေတာင္တံျမက္စည္းမလွဲျဖစ္တဲ့ဘ၀ အိမ္ကိုမျပန္ျဖစ္လို႔ပါ။

အခုေနာက္ပိုင္းကဗ်ာေရးတာကိုေတာ္ေတာ္၀ါသနာပါလာပါတယ္။ စေနေန႔ဆိုကၽြန္မအိမ္ကိုျပန္ရပါတယ္။ အိမ္ျပန္ေရာက္လို႔ရွိရင္ စိတ္ထဲမွာကဗ်ာေရးခ်င္စိတ္ပဲေပၚေပၚေနပါတယ္။ ကဗ်ာေတြေရးေနလို႔ တစ္ပတ္မွ တစ္ခါရွင္းျဖစ္တဲ့ ကၽြန္မအခန္းေလးကိုေတာင္မွ မရွင္းျဖစ္တာၾကာပါေပါ့လား။ ဒီလိုနဲ႔ပဲကၽြန္မဘေလာ့ေလးမွာလဲ ကဗ်ာေတြခ်ည္းပဲဖတ္ေနရလို႔ လာဖတ္တဲ့သူေတြလဲ စိတ္မေကာင္းေတြျဖစ္ျဖစ္ျပန္သြားရတယ္ထင္တယ္….။ အသဲကြဲကဗ်ာေတြခ်ည္းပဲမို႔လို႔……..။

ေက်နပ္ပါျပီလား ဦးလင္းဦး(ဆိတ္ပညာ)ၾကီးရွင့္။

ကၽြန္မရဲ ႔ခင္မင္ရေသာမိတ္ေဆြမ်ားရဲ ႔၀ါသနာေလးေတြကိုသိခ်င္လာလို႔ထပ္တဂ္ခ်င္တဲ့သူေတြကေတာ့ -

(အမယမင္း(ေရးျပီး)၊ အမပန္ဒိုရာ၊ ညီမငယ္ေ၀ေလး(ေရးျပီး)၊ ညီမငယ္မက္မက္(ေရးျပီး)၊ ညီမငယ္ေရႊျပည္သူ၊ ညီမငယ္မဆုမြန္၊ ညီမငယ္ပန္းခင္းေလး၊ ညီမငယ္ခ်င္းမေလး(ေရးျပီး)၊ ညီမငယ္တာတာ(ေရးျပီး)၊ ညီမငယ္မြန္၊ ညီမငယ္ပန္းခေရ(ေရးျပီး)၊ ညီမငယ္ကံေကာင္းသူ(ေရးျပီး)၊ ညီမငယ္မီးေလးဇာ(ေရးျပီး)၊ ညီမငယ္ေမဒီဇာ(ေရးျပီး)၊ ညီမငယ္မန္းသူေလး(ေရးျပီး)၊ ညီမငယ္ေရာင္ျပန္(ေရးျပီး)၊ ညီမငယ္ေႏြးေႏြးသဲမြန္(ေရးျပီး)၊ ညီမငယ္ဆူးလင္းသစ္)

(အကိုမိုးေသြးငယ္၊ အကိုေကာင္းကင္ကို၊ အကိုဥပသကာ(ေရးျပီး)၊ အကိုစိတ္စမ္းေရ(ေရးျပီး)၊ ေဒါက္တာ၀င္းသိန္း(ေရးျပီး)၊ ေမာင္ငယ္သီဟသစ္(ေရးျပီး)၊ ေမာင္ငယ္ေစာေနာင္၊ ေမာင္ငယ္အခ်စ္မဲ့ဂစ္တာ(ေရးျပီး)၊ ေမာင္ငယ္ထင္လင္းေအာင္၊ ေမာင္ငယ္ညီမင္းခန္႔(ေရးျပီး)၊ ေမာင္ငယ္ေသာတ(ေရးျပီး)၊ ေမာင္ငယ္ဇာတိ၊ ေမာင္ငယ္၊ ေမာင္ငယ္ေနေဒးသစ္(ေရးျပီး)၊ ေမာင္ငယ္ႏြယ္ရိုး၊ ေမာင္ငယ္ေ၀ယံ၊ ေမာင္ငယ္ဖိုးဂ်ယ္(ေရးျပီး)၊ ေမာင္ငယ္မီးေတာက္၊ ေမာင္ငယ္ဗညားရွိန္(ေရးျပီး)၊ ေမာင္ငယ္ေတြ႔ကရာရွစ္ေသာင္း(ေရးျပီး)၊ ေမာင္ငယ္ဖိုးသၾကၤန္(ေရးျပီး)၊ ေမာင္ငယ္ဇာဏီ(ေရးျပီး))

မူပိုင္ = ႏွင္းဆီနက္

မိုး မရြာခင္တိုက္တဲ့ ေလႏုေအးကို ခ်စ္တယ္..........
မိုး ေရထဲလမ္းေလွ်ာက္ရတာ ၾကိဳက္တယ္........
မိုး ရြာရင္လွ်ပ္စီးလက္တာကို ေၾကာက္တယ္........

မိုး ေရေတြစိုေနတဲ့ ကပိုကရုိမင္းပံုေလးကို ခ်စ္တယ္........
မိုး ရြာလု႔ိ ဖားေအာ္သံကုိနားေထာင္ရတာ ၾကိဳက္တယ္........
မုိး ရြာရင္ မိုးျခိမ္းတာကို ေၾကာက္တယ္........

မိုး ရြာလို႔ရြက္ပင္စိမ္းေတြယိမ္းတာကို ခ်စ္တယ္........
မိုး သီးေၾကြလို႔လိုက္ေကာက္ရတာကို ၾကိဳက္တယ္........
မိုး ေရထဲေခ်ာ္လဲမွာကို ေၾကာက္တယ္.........

မိုး ရာသီထဲမက္တဲ့အိပ္မက္ေတြကို ခ်စ္တယ္.........
မိုး ရြာထဲငါးမွ်ားရတာကို ၾကိဳက္တယ္...........
မိုး ေရထဲ ကဏန္းတြင္းႏႈိက္လို႔အညွပ္ခံရတာကို ေၾကာက္တယ္.........

မိုး ရြာျပီးတင္က်န္ခဲ့တဲ့ပိန္းရြက္ေပၚကေရစက္ေလးကို ခ်စ္တယ္............
မိုး ရြာထဲသီခ်င္းေအာ္ဆိုရတာကို ၾကိဳက္တယ္............
မိုး နဲ႔အျပိဳင္ငိုရမွာကို ေၾကာက္တယ္..........

မိုး ေရစက္ေတြအိမ္ေခါင္မိုးေပၚက်တာနားေထာင္ရတာကို ခ်စ္တယ္............
မိုး ရြာတုန္းေကာ္ဖီပူေလးေသာက္ရတာကို ၾကိဳက္တယ္..........
မုိး ရာသီထဲလြမ္းရမွာကို ေၾကာက္တယ္.........

မိုး ရြာျပီးစေျမသင္းနံေလးရႈရႈိက္ရတာကို ခ်စ္တယ္...........
မိုး ရြာျပီးငွက္ကေလးေတြအစာရွာထြက္တာအသံစံုျမည္တာကိုနားေထာင္ရတာကို ၾကိဳက္တယ္..........
မုိး ရြာျပီးေနာက္ ေနာက္ထပ္မိုးမရြာေတာ့မွာကို ေၾကာက္တယ္........

ကၽြန္မရဲ ႔မိုးရာသီနဲ႔ပတ္သက္ျပီးခံစားခ်က္ေလးမ်ားကိုတင္ျပေပးလိုက္ပါတယ္။ ဥတုသံုးမ်ိဳးမွာ မိုးဥတုနဲ႔ေဆာင္းဥ တုကိုအၾကိဳက္ဆံုးပါပဲ။ မိုးရြာရင္မိုးနဲ႔ပတ္သက္ျပီးခံစားရသလို ေဆာင္းတြင္းက်ရင္လဲ ေဆာင္းနဲ႔ပတ္သက္ျပီး ခံစားမႈေလးေတြျဖစ္ေပၚလာပါတယ္။ မိုးရာသီမွာေမြးခဲ့လို႔လားေတာ့မဆိုႏိုင္ပါ ကၽြန္မမိုးဥတုကိုအရမ္းၾကိဳက္ပါ တယ္။ ခံစားခ်က္ေလးမ်ားတူညီခဲ့မယ္ဆိုရင္ လိုအပ္ေနတာေလးမ်ားေတြ႔ခဲ့ရင္ ျဖည့္စြက္ေပးလို႔ရပါတယ္ေနာ္....။

ႏွင္းဆီနက္

ေက်ာင္းသားဘ၀လို႔ဆိုလိုက္တာနဲ႔ကၽြန္မတုိ႔မကင္းႏိုင္ၾကာတာကေတာ့ ေက်ာင္းကားပါပဲ။ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းေတြက အသစ္ေတြတိုးခ်ဲ႕ေဆာက္ လာတာနဲ႔အမွ် ကၽြန္မတို႔လဲေက်ာင္းသြားရတာ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ေ၀းေ၀းသြားေတာ့ ေက်ာင္းကားကိုအမွီေျပးၾကရပါတယ္။ ေက်ာင္းကားကိုမမွီလို႔ လိုင္းကားနဲ႔သြားရတဲ့အခါက်ေတာ့ ကားၾကပ္ တဲ့ဒုကၡ၊ မွတ္တိုင္တိုင္းမွာလူအၾကာၾကီးတင္ေခၚတဲ့ဒုကၡ၊ လူနံ႔၊ေခၽြးနံ႔ေတြမ်ားစြာနဲ႔ အသက္ရႈမ၀တဲ့ဒုကၡ၊ ေယာက်ာ္း ရင့္မၾကီးေတြရဲ့ထိုင္ခံုလုထုိင္မႈဒုကၡ၊ လူမဆန္တဲ့လူေတြရဲ့ႏွမခ်င္းမစာနာတဲ့ဒုကၡ..... စတဲ့ ဒုကၡေပါင္းစံုကို ခံစားရပါတယ္။

ေက်ာင္းကားနဲ႔ေတာင္မွ ၄၅မိနစ္ေက်ာ္ေက်ာ္စီးရတဲ့ခရီးကို လိုင္းကားနဲ႔ဆို ကၽြန္မတို႔၁နာရီခြဲနီးပါးအခ်ိန္ေပးရပါ တယ္။ ေက်ာင္းတက္ရတာနဲ႔ စာေမးပြဲေျဖရတဲ့ရက္ကတစ္လမျပည့္လို႔သာပဲ၊ တစ္ႏွစ္ေလာက္မ်ားတက္ရရင္ ကၽြန္မေက်ာင္းတက္ရတာထက္ ေက်ာင္းကားစီးရတဲ့ဒုကၡေၾကာင့္ဘြဲ႔ေတာင္ရပါ့မလားမသိ။

ကၽြန္မတို႔ပထမႏွစ္ကိုတက္ရတဲ့အခ်ိန္တုန္းက ဗိုလ္တေထာင္ေကာလိပ္မွာစတက္ခဲ့ရတာပါ။ အိမ္နဲ႔ကလည္း နီးေတာ့ ဖရက္ရွာလဲျဖစ္၊ အသစ္အဆန္းလဲျဖစ္ေနေတာ့ ေက်ာင္းတက္ရတာကို ေပ်ာ္လိုက္တာ….။ ေက်ာင္းတက္ရတဲ့ တစ္လဆိုတဲ့အခ်ိန္ေလးကနည္းေနေသးလုိ႔ ေက်ာင္းပိတ္သြားျပီးေနာက္ပိုင္းမွာလဲ ကၽြန္မတို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြတစ္ေယာက္ခ်င္းစီရဲ့အိမ္လိုက္လည္ၾက၊ ရုပ္ရွင္ရံုေတြမွာေမွာင္ခိုသမားေတြနဲ႔ရန္ျဖစ္ျပီးၾကည့္ လိုက္၊ ကစားကြင္းေတြေလွ်ာက္သြားလိုက္နဲ႔ အျပင္မွာေတြ႔ဖို႔အုပ္စုလိုက္ခ်ိန္းလိုက္ၾကတာ ေက်ာင္းျပန္ဖြင့္လို႔ ေနာက္တစ္ႏွစ္ေရာက္တဲ့ အထိပါပဲ။

ဒုတိယႏွစ္ကိုေရာက္ေတာ့ ကၽြန္မတို႔ေက်ာင္းကို တာ၀(ရန္ကုန္အေရွ ႔ပိုင္းတကၠသိုလ္)မွာသြားတက္ရပါတယ္။ တာ၀(ရန္ကုန္အေရွ႔ပိုင္းတကၠသိုလ္ )ဆိုတာနာမည္ေတာင္မၾကားဖူးေတာ့ နာမည္ၾကားတာနဲ႔ တင္ဘယ္လိုၾကီး လဲေပါ့။ ဒါနဲ႔ပဲစံုစမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေက်ာင္းကေတာ္ေတာ္ေ၀းတယ္တဲ့ ခရမ္း၊ သံုးခြဘက္ကိုသြားတဲ့လမ္းမွာ ေဆာက္ထားတာ ေက်ာင္းၾကီးကအၾကီးၾကီးပဲ၊ အေဆာင္ေတြကလဲအမ်ားၾကီး၊ သစ္ပင္ေတြကအခုမွစိုက္တုန္း ေနကေတာ့ပူတာဘာပူသလဲမေမးနဲ႔အရိပ္မရွိေတာ့ပိုဆိုးတယ္တဲ့။ ေတြ႔ၾကျပီေပါ့တာ၀ရယ္.....။

ကၽြန္မတို႔ေက်ာင္းစတက္တဲ့ေန႔မွာ အိမ္ကအကိုျဖစ္သူက စိတ္မခ်လို႔ကားနဲ႔လိုက္ပို႔ပါတယ္။ ကၽြန္မလဲေဘး ပတ္၀န္းက်င္ကိုၾကည့္ရင္းလိုက္ပါလာတာ သန္လ်င္တံတားေက်ာ္လာေတာ့ ေရာက္ျပီထင္ျပီး ခဏ ခဏ ေမး လြန္းလို႔ အကိုျဖစ္သူကကၽြန္မကို နင့္ေက်ာင္းကေရာက္ဖို႔လိုေသး တယ္ ျငိမ္ျငိမ္ေလးေနပါ ကားေမာင္းရတာ အာရံုမ်ားတယ္ ဆိုျပီးကၽြန္မကိုစိတ္မရွည္စြာနဲ႔ျပန္ေျဖပါတယ္။ ေဟာ….ဟိုးမွာေတြ႔လား အေဆာက္အဦးေတြ အဲ့ဒါနင့္တို႔တက္ရမယ့္ေက်ာင္းပဲ လို႔အကိုကျပေတာ့ကၽြန္မတုိ႔လွမ္းၾကည့္ၾကတာ အလုအယက္ပါပဲ။

အကိုျပတဲ့ေနရာကေနဆက္ျပီး ေမာင္းလာလိုက္တာ မိနစ္အနဲငယ္ၾကာေတာ့ ေက်ာင္းကိုေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ ကားထဲကေအာက္ကိုဆင္းေတာ့ ကၽြန္မတို႔ခါးေတြ၊ ေျခေထာက္ေတြဆိုတာ ေညာင္းခ်ိေနတာနဲ႔ ေျခေထာက္ က်င္ေနတဲ့သူနဲ႔ ေျခခါတဲ့သူကခါ၊ တကၽြတ္ကၽြတ္နဲ႔စုတ္သပ္တဲ့သူကသပ္၊ ခါးကိုဘယ္/ညာလွည့္သူကလွည့္ နဲ႔ တာ၀ဆိုတဲ့အရသာကိုကၽြန္မတို႔စတင္ခံစားရပါတယ္။

ကၽြန္မတုိ႔အုပ္စုက ျမိဳ႔႕နယ္မတူ၊ တစ္ေယာက္တစ္ေနရာစီျပန္ရေပမဲ့ ေက်ာင္းကားကိုေတာ့ တစ္စီးထဲကိုပဲစီးၾက ပါတယ္။ ေက်ာင္းမွာတစ္ေန႔လံုး စကားေတြေဖာင္ဖြဲ႔ျပီးတင္အားမရေသး ေက်ာင္းကားေပၚမွာေရာ၊ ေက်ာင္းကား ဂိတ္ဆံုးလို႔ လမ္းခြဲႏႈတ္ဆက္ၾကတာေတာင္မွ စကားကမျပတ္လို႔ အိမ္လိုက္အိပ္ၾက၊ အိမ္ေခၚအိပ္ၾကနဲ႔ မခြဲႏိုင္ မခြာရက္ခ်စ္ၾကတာ။ မိဘေတြကလဲအိမ္မွာ လူေတြတရံုးရံုးနဲ႔ကိုမ်က္စိေနာက္တယ္မထင္ခဲ့ပါ၊ တညလံုးမအိပ္ပဲ စကားေတြေျပာၾက၊ သီခ်င္းေတြနားေထာင္ၾက၊ ကာရာအိုေကအသံျပိဳင္ဆိုၾက၊ အေပ်ာ္တမ္းဖဲကစားၾကနဲ႔ ကၽြန္မတို႔ဒုကၡကိုလဲ မိဘေတြခံစားခဲ့ရပါတယ္။ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားရဲ့လြတ္လပ္ေပ်ာ္ရႊင္တဲ့ဘ၀ကို မိဘေတြကနားလည္ေပးခဲ့ၾကပါတယ္။

ဆက္ရန္-

ႏွင္းဆီနက္

ကၽြန္မကို ကၽြန္မရဲ့ေမာင္ငယ္ဗညားကတဂ္လာပါတယ္။ သူတဂ္လာတဲ့ေခါင္းစဥ္ကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကၽြန္မ မ်က္လံုးအေတာ္ျပဴးသြားတယ္။ အမေလး….. ဗညားရယ္ဒါၾကီးကိုလာတဂ္ရလား လို႔ စိတ္ထဲကညည္းမိပါ တယ္။ ဗညားကိုေတြ႔ေတာ့ကၽြန္မက ဗညားေရ မေရးခ်င္ဘူး၊ မေရးရင္မရဘူးလား ေျပာေတာ့ အမရယ္ နဲနဲ စတိေလာက္ေတာ့ေရးပါ တဲ့ မေရးမခ်င္း ကၽြန္မကို မၾကီးလတ္ ေရးဦးေလ အားေသးဘူးလား သူမ်ားေတြ ေရးျပီးကုန္ျပီေနာ္ ဆိုျပီး ဂ်ီက်ေနတာနဲ႔ပဲ အရင္တုန္းကအတိတ္ကိုျပန္လည္တူးဆြျပီး ေရးလိုက္ပါတယ္။

ကၽြန္မငယ္ငယ္ကတည္းက အိမ္မွာသမီးတစ္ေယာက္တည္းမို႔ မိဘနဲ႔အကို၊ေမာင္ေတြက မ်က္ေစ့ေအာက္က အေပ်ာက္မခံပါဘူး။ အကိုနဲ႔ေမာင္ၾကားေမြးလာလို႔လားမသိ ကၽြန္မမိန္းကေလးေပမဲ့ စကားေျပာတာ၊ ေတြး ေတာတာကအစ မိန္းမမဆန္ခဲ့ဘူး။ အကိုေတြေမာင္ေတြနဲ႔အျပိဳင္ အႏုိင္ပိုင္းေဆာ့ခဲ့တယ္။ အကိုကလဲသူ႔ညီမ ကိုတျခားလူေတြကရိတိတိစကားေျပာရင္ စိတ္တိုျပီးလက္ကပါလာျပီ ၊ ေမာင္ငယ္ကလဲသူ႔အမကို အထိမခံ၊ အၾကည့္မခံ….။ ေနာက္ျပီးကၽြန္မကိုယ္တိုင္ကေယာက်ာ္းဆန္ျပီး ေယာက်ာ္းေလးလိုေျပာဆိုေနထိုင္ေတာ့ ေတာ္ရံုလူအနားကပ္လို႔မရ။

အထက္တန္းေက်ာင္းတုန္းကလည္း ေက်ာင္းသြားရင္ အကိုနဲ႔မဟုတ္ရင္ေမာင္နဲ႔သြားရေတာ့ ကၽြန္မကိုလိုက္ တဲ့သူေတြက ေစာင့္ၾကည့္သီခ်င္းေစာင္းဆိုရံုပဲအခြင့္အေရးရပါတယ္။ ေက်ာင္းခန္းထဲမွာဆိုရင္ေတာ့ စာအုပ္ ငွားျပီးစာအုပ္ၾကားမွာစာညွပ္ေပး၊ စာအုပ္ထဲရည္းစားစာေရးေပး၊ ရည္းစားစာရြက္ေတြကိုစကၠဴစြန္လုပ္ျပီးပစ္၊ သီခ်င္းေတြလက္ေရြးစင္ကူးေပး၊ ပို႔စ္ကတ္ေတြလက္ေဆာင္ေပး၊ လက္ကိုင္ပု၀ါလွလွေလးေတြ၀ယ္ေပး၊ ေဖာင္တိန္၊ ကလစ္၊ ရင္ထိုးေလးေတြလက္ေဆာင္ေပး စတဲ့ပိုးေၾကးပန္းေၾကး နည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ၾကိဳးစားၾက ပါတယ္။ ေက်ာင္း၊ က်ဴရွင္၊ အျပင္သြားတာကအစ အကို(သို႔)ေမာင္တစ္ေယာက္ေယာက္ကအျမဲပါခဲ့တာေရာ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္က အခ်စ္ေရးကိုစိတ္မ၀င္စားတာေရာေၾကာင့္ အထက္တန္းျပီးတဲ့အထိရည္းစားမထားဖူး ခဲ့ဘူး။

ပထမႏွစ္စတက္ရတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ကၽြန္မကိုရင္ခုန္ေစတဲ့သူနဲ႔စတင္ဆံုဆည္းခဲ့ပါတယ္။ စကားေျပာရင္ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း အသံက်ယ္က်ယ္ေျပာတတ္တဲ့ကၽြန္မ…. သူမ်ားကၽြန္မဆီလာျပီး စကားေျပာရင္ ေျပာစရာ စကားေတြေပ်ာက္ဆံုးခဲ့ကာ အသံေတြတုန္ျပီး လက္ေတြပါတုန္တဲ့အထိ ရုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ သူကေတာ့မသိေပမဲ့ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းေတြက ကၽြန္မအျဖစ္ကိုရိပ္မိေနခဲ့ပါတယ္။

စာသင္ခန္းေရွ ႔မွာ သူလာရပ္ၾကည့္ေနရင္ ကၽြန္မအာရံုေတြစာမွာမရွိေတာ့………။

ကင္န္တင္းထိုင္လို႔သူပါလိုက္စားတဲ့ေန႔ဆို ကၽြန္မစားတဲ့အရာက အရသာေတြဘယ္ေပ်ာက္ကုန္လဲမသိ……..။

စကားေျပာရင္မ်က္ႏွာၾကည့္ေျပာမွအားရတဲ့ကၽြန္မ သူ႔မ်က္ႏွာၾကည့္ဖို႔အားယူရတာပင္ပန္းလြန္းခဲ့တယ္……..။

သူ႔အသံၾကားရင္ ကၽြန္မရင္ေတြခုန္ေနခဲ့တယ္………။

သူကူးေပးတဲ့စာေတြက်က္ရတာ ပိုမွတ္မိေစခဲ့တာ………။

သူမိုးေပးတဲ့စာအုပ္ေလးတအုပ္က ကၽြန္မအတြက္အရိပ္ရေစခဲ့တာ…………..။

သူေဖ်ာ္ေပးတဲ့ေကာ္ဖီက ခ်ိဳျမိန္ေစခဲ့တာ………….။

သ႔ူဂရုစိုက္မႈေအာက္မွာ ေႏြးေထြးတတ္ခဲ့တာ…………။

သ႔ူအျပံဳးမွာ ေပ်ာ္၀င္ေနခဲ့တာ…………..။

သူေဘးမွာရွိေနတဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ ကၽြန္မေက်ာက္ရုပ္တရုပ္လိုျငိမ္သက္သြားခဲ့တာ……..။

ဒါဟာ…….အခ်စ္လား……….အခ်စ္တဲ့လား………..အခ်စ္ကလူတစ္ေယာက္ကို အၾကီးအက်ယ္ေျပာင္းလဲသြားေစသလား……… ကိုယ္ေတြ႔မုိ႔ကၽြန္မယံုခဲ့ရျပီ……..။

ကၽြန္မတုိ႔ခ်စ္သူေတြျဖစ္သြားျပီးေနာက္ပိုင္းအျဖစ္ေတြကိုဆက္သိခ်င္ရင္ေတာ့ ပို႔စ္အျဖစ္တင္ထားဖူးတာကို ျပန္ညႊန္းရေတာ့မွာပဲ။ http://www.hninsinet.com/2009/03/blog-post_08.html

ကဲ ေက်နပ္ပါေတာ့ဗညားေရ…..။

မူပိုင္ = ႏွင္းဆီနက္

အတိတ္ေဟာင္းကေန႔ရက္ေတြကို မေဆြးခ်င္

အနာဂတ္ရဲ ႔ေန႔ရက္အေၾကာင္းလဲ မေတြးခ်င္

ေရစီးေၾကာင္းအတုိင္း

အလိုက္သင့္ေမ်ာပါရင္ပဲ ေကာင္းမလား…?

ေရဆန္ကုိပဲေျခကန္တက္ရင္ ေကာင္းမလား…?

ကန္႔သတ္ခ်က္မ်ားနဲ႔စည္းမ်ဥ္းမ်ားက

ၾကိဳးေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔ခ်ည္ထားခဲ့ေတာ့

ရုန္းကန္မႈအားမဲ့စြာ ဒူးေထာက္ခဲ့ရတယ္

ငါ့ၾကမၼာကို ငါေရြးခြင့္မရွိခဲ့ေတာ့

ျဖစ္ခ်င္တဲ့ဆႏၵေတြကို င့ါအိပ္မက္ထဲမွာပဲ

အၾကိမ္ၾကိမ္အသက္သြင္းခဲ့ရတယ္

ျမိဳသိပ္ထားတဲ့အေၾကာင္းတရားေတြက

ရင္ဘတ္နဲ႔မမွ်ေတာ့ ရင္ဖြင့္စရာရွာၾကည့္တယ္

သနားစရာသတၱ၀ါလို

ေဘးမွာၾကည့္ေနတာ ငါကိုယ္တုိင္ပါလား……။

(စိတ္ညစ္ညစ္နဲ႔စိတ္ကူးေပါက္ရာ စိတ္ထြက္ေပါက္တစ္ခုအျဖစ္ေရးသားထားျခင္းျဖစ္ပါတယ္။)

မူပိုင္ = ႏွင္းဆီနက္

ခ်စ္သူေရ

ေျပာျပခ်င္တဲ့အေၾကာင္းအရာမ်ားနဲ႔

မေျပာျဖစ္ခဲ့တဲ့စကားလံုးမ်ားစြာက

မင္းအတြက္ စိတ္ရႈပ္စရာ၊ နာက်ည္းစရာေတြျဖစ္ခဲ့လို႔

ငါ့ကိုမင္းမုန္းမယ္ဆိုရင္

ငါေက်နပ္စြာေခါင္းငံုခံမယ္…..

ခ်စ္သူေရ

အရာရာအတြက္ ငါေခါင္းငံုခံခဲ့တယ္

မင္းမုန္းႏိုင္ဖို႔အတြက္လဲ ငါခံရဲခဲ့တယ္

ငါ့အတြက္ရွင္ျခင္းဟာ

ေသျခင္းနဲ႔ဘာမွမထူးေတာ့ျပီပဲ

င့ါသိကၡာအတြက္ ငါေသတတ္ခဲ့တယ္…..

ခ်စ္သူေရ

လိုအပ္ခ်က္ေတြျပည့္ေနတဲ့ဘ၀မွာ

ျဖစ္ခ်င္တဲ့ဆႏၵကိုခ်ိဳးႏွိမ္ခဲ့ျပီး

ျဖစ္သင့္တာကိုေရြးခ်ယ္ခဲ့တာ

ဆူးလမ္းျဖစ္ခဲ့ရင္ေတာင္

ငါေက်နပ္စြာနင္းျဖတ္ရဲပါတယ္…..

ခ်စ္သူေရ

ဒို႔ႏွစ္ေယာက္ ေနာက္ဆံုးေတြ႔ဆံုခ်ိန္မွာ

မင္းေပးတဲ့ ၀ိုင္တစ္ခြက္က

င့ါအတြက္

ျပင္းရွတဲ့အဆိပ္တစ္ခြက္ျဖစ္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ေတာင္မွ

င့ါရဲ့ဂုဏ္သိကၡာနဲ႔မာနအတြက္

ငါေက်နပ္စြာေသာက္ခဲ့မွာပါ…..

မူပိုင္= ႏွင္းဆီနက္

ထာ၀ရပါအေမလို႔ေခါင္းစဥ္တပ္ထားေပမဲ့ ကၽြန္မအတြက္အေမေရာ အေဖပါထာ၀ရေက်းဇူးရွင္မိဘႏွစ္ပါးပါ။ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ဆိုသလို အေမမ်ားေန႔ကေမလ(၁၀)ရက္ေန႔လဲျဖစ္ျပန္၊ ကၽြန္မစိတ္မွာကလဲ အေမနဲ႔ ပက္သက္ျပီးေရးခ်င္တဲ့စိတ္က တားမရဆီးမရျဖစ္လာေတာ့ အေမ့အေၾကာင္းေလးကို ဦးစားေပးေရးျဖစ္သြား တာပါ။

ေမြးဖြားျခင္းအစ

ကၽြန္မကို ေလာကၾကီးကစတင္ၾကိဳဆိုတဲ့ေန႔မွာ အေမဟာထူးထူးျခားျခားဗိုက္မနာပဲ ေျခေထာက္ေတြကိုက္လို႔ ေနပါသတဲ့။ ၀ါဆိုလျပည့္ေန႔ျဖစ္တဲ့အတြက္ အေမတစ္ေယာက္တည္း မနက္ေစာေစာစီးစီး ၀ါဆိုဆြမ္းကပ္ဖို႔ အတြက္ ခ်က္ျပဳတ္ေတာ့ ေျခေထာက္ေတြက မခံမရပ္ႏိုင္ေအာင္ကိုက္ေနပါတယ္။ ဆြမ္းက်က္လို႔ဆြမ္းကပ္ျပီး ဘုရားကန္ေတာ့လို႔ျပီးေနာက္မွာ အေမနဲ႔အေဖဟာအသင့္ျပင္ထားတဲ့ျခင္းေလးကိုဆြဲျပီး ေဆးရံုကိုတန္းေျပး ေတာ့တာပါပဲ။ ေဆးရံုေရာက္ျပီး ေမြးဖြားခန္းထဲေရာက္တဲ့အခ်ိန္အထိကို ေျခေထာက္ေတြကကိုက္ေနခဲ့တာပါ တဲ့။ ထူးဆန္းတယ္ေနာ္ တစ္ခ်ိဳ ႔မိခင္ေတြဆိုဗိုက္နာျပီးေမြးတာ ကၽြန္မကေမြးခါနီးေလေျခေထာက္ေတြက ပိုကိုက္ေလဆိုေတာ့ေလ။

အဲ့ဒါေၾကာင့္မို႔လားမသိ ကၽြန္မမွာေလးဘက္နာေရာဂါေတာ့မရွိဘူး ေျခေထာက္ကိုက္တာေတာ့ တခါတေလ ျဖစ္တတ္ပါတယ္။ အေမဘယ္လိုခံစားခဲ့ရတယ္ေတာ့မသိဘူး ကၽြန္မေတာ့ေျခေထာက္ကိုက္ျပီေဟ့ဆိုတာနဲ႔ ေအာ္ေနရေတာ့တာပါပဲ။ ကၽြန္မကိုေမြးဖြားခ်ိန္က ေန႔လည္၁နာရီမွဆိုေတာ့ အေမအေတာ္ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္ ေနျပီ။ သုိ႔ေပမဲ့ နီတာရဲရဲ၊ အာေခါင္ျပဲျပဲ ၊တအဲအဲေအာ္ငိုေနတဲ့ကၽြန္မမ်က္ႏွာကိုျမင္လိုက္ရတဲ့အခါမွာေတာ့ အေမရဲ ႔ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္မႈေတြ၊ ဆာေလာင္မႈေတြ၊ နာက်င္မႈေတြဟာ သမီးတေယာက္ေျခလက္အဂၤါအစံု အလင္နဲ႔ ေလာကၾကီးကို၀င္ေရာက္လာမႈဆိုတဲ့ ၾကည္ႏႈးမႈနဲ႔အတူလြင့္စင္ကြယ္ေပ်ာက္ကုန္ပါတယ္။

ကၽြန္မကိုမိခင္ႏို႔စတင္တိုက္ေကၽြးတဲ့အခ်ိန္မွာ အေမတစ္ေယာက္ေတာ္ေတာ္ဒုကၡေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ မိခင္ႏို႔ကို ေသာက္သံုးရမယ္မွန္းမသိတဲ့ကၽြန္မ အေမကႏို႔တိုက္တဲ့အခါမွာ ေခါင္းတလည္လည္နဲ႔ ေအာ္ငုိေနခဲ့တာမို႔ အေမေရာ၊ အေဖပါဘာဆက္လုပ္ရမယ္မွန္းမသိပဲ အခက္ေတြ႔ခဲ့ရပါတယ္။ အေမကလဲႏို႔တုိက္မရေတာ့ င့ါသမီးေလး ႏို႔စို႔ေအာင္ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ ႏို႔တုိက္လို႔မွမရရင္ အသက္ဆက္ရွင္မွာမဟုတ္ပါဘူးဆိုျပီး ငိုေလ ေတာ့ အေဖကလဲအေမ့ကိုႏွစ္သိမ့္ေပးရင္းက မၾကံတတ္ေအာင္ျဖစ္ေနပါတယ္။ အေမနဲ႔အေဖအျဖစ္ကို ေဘးကုတင္ကေနျမင္ေနရတဲ့အဖြားတစ္ေယာက္က မေနႏိုင္လို႔၀င္ျပီးကူညီေပးေတာ့မွပဲ အဆင္ေျပသြားပါ တယ္တဲ့။

ႏို႔စတုိက္ခ်ိန္တုန္းကဒုကၡေရာက္ခဲ့သလို ႏို႔တိုက္ရင္လဲအေမ့မွာဇက္ေတြလဲေညာင္း၊ ခါးေၾကာေတြေတာင့္တဲ့ အထိတိုက္ခဲ့ရပါတယ္။ ပါးစပ္ကနဲနဲေလးလြတ္သြားတာနဲ႔ေအာ္တတ္ငိုတတ္လြန္းလို႔ အေမ့မွာနာရီမ်ားစြာကို ကၽြန္မအတြက္အခ်ိန္ေပးခဲ့ရပါတယ္။ ငိုျပီးရင္မတိတ္ေတာ့ပဲ တက္မတတ္ငိုလြန္း ငိုေၾကာရွည္လြန္းလို႔ ေဘးက အိမ္ေတြကဆို အေမတုိ႔ကျဖင့္နာမည္မမွည့္ရေသးဘူး သူတို႔ေတြက ကၽြန္မကို ဆြဲလည္းေလး၊ ေခါင္းေလာင္း ေလးလို႔ ကင္ပြန္းတပ္ျပီးေနျပီလို႔ ရယ္စရာအျဖစ္ျပန္ေျပာျပပါတယ္။

ကၽြန္မရဲ႕ခ်က္ၾကိဳးျဖတ္တဲ့ေနရာက ေရခ်ိဳးေပးျပီးေတာ့ေရစက္ေလးကေသြးစလိုျဖစ္ေနတာကို ကၽြန္မခ်က္က အနာမက်က္ေသးဘူးေသြးျပန္ထြက္လာတယ္ထင္ျပီး ကၽြန္မကိုေပြ႔ခ်ီျပီး အေဖ့ရံုးကိုေျပးေျပာေတာ့ အေဖက လဲစိတ္ပူျပီးကၽြန္မကိုအေမ့လက္ထဲမွေျပာင္းေပြ႔ကာ ေဆးရံုကိုေျပးျပၾကတာ ေဆးရံုေရာက္လို႔ဆရာ၀န္က ေသခ်ာစမ္းသပ္ျပီး ရွင္းျပေတာ့မွပဲ အေဖနဲ႔အေမတစ္ေယာက္မ်က္ႏွာတစ္ေယာက္ၾကည့္ျပီး ရွက္ရယ္ရယ္ခဲ့ ၾကပါတယ္။ ကၽြန္မအေပၚထားတဲ့မိဘေမတၱာမ်ားၾကီးမားလြန္းလွပါတယ္...။

လမ္းေလွ်ာက္တတ္ခါစအခ်ိန္မွာဆိုလည္း အေမတစ္ေယာက္ကၽြန္မအတြက္ လမ္းေလွ်ာက္ရလြယ္ကူေစရန္ ၀ါးလံုးတန္းေလးမ်ားရိုက္ေပးခဲ့ပါတယ္။ ေျမၾကီးကိုက်င္းတူးထားျပီးေတာ့ က်င္းထဲမွာကၽြန္မကို ေျခေထာက္ သန္မာေစရန္အတြက္ ထည့္ထားေပးခဲ့ပါတယ္။ ခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားတာကိုငယ္ငယ္ကတည္းက မၾကိဳက္တဲ့ ကၽြန္မက ျဖတ္သြားတဲ့လူေတြကိုလက္ခုပ္တီးေခၚျပီး တအဲအဲနဲ႔ကၽြန္မကိုက်င္းထဲကထုတ္ေပးဖို႔ သနားစရာ ပံုစံနဲ႔လုပ္ျပတာကိုလဲ အေမကကၽြန္မကိုတမ္းတမ္းတတျပန္ေျပာျပတတ္ပါတယ္။ စိတ္ၾကီးတာနဲ႔ ေခါင္းမာတာ ကေတာ့ငါနဲ႔တစ္ပံုစံတည္းပဲ ငါ့ထက္ေတာင္စိတ္ကထက္ေသး ဒါေၾကာင့္ အျမင္ကတ္တယ္ ဟုကၽြန္မကို အေမ နဲ႔တူလို႔ပဲ စိတ္မရွည္သလို၊ မခ်စ္ေတာ့သလိုမ်ိဳးလဲေျပာတတ္ပါေသးတယ္။

အေမနဲ႔အေဖစကားမ်ားၾကရင္လည္းကၽြန္မကအေဖ့ဘက္ကပဲပါေလ့ရွိပါတယ္။ အေဖကကၽြန္မကိုအခုခ်ိန္ထိ ဆူလည္းမဆူူဖူး၊ ရိုက္လည္းမရိုက္ဖူးပါဘူး။ ငယ္ငယ္ကတည္းက အျပစ္လုပ္မိျပီဆိုရင္ေတာ့ အေမ့လက္သံကို ရင္းႏွီးထားျပီးသားေလ လက္နဲ႔အေခါက္ခံရရင္ခံရ၊ မခံရရင္ေတာ့ ၾကိမ္လံုးကိုေရစိမ္ျပီးမွရိုက္တတ္တာ...။ ကၽြန္မတို႔ေမာင္ႏွမေတြကအေမရုိက္ခံရျပီးတာနဲ႔ အဲ့ဒီၾကိမ္လံုးကိုေဖ်ာက္ပစ္တတ္လြန္းလို႔ အေမ့မွာလဲၾကိမ္လံုး ၀ယ္ရေပါင္းလည္းမနဲပါဘူး။

တခါအကိုျဖစ္သူကိုရိုက္မယ္လုပ္ေတာ့ ၾကိမ္လံုးကလဲရွာမရေတ့ာ သစ္ကိုင္းကိုခ်ိဳးျပီးရုိက္တာ သစ္ကိုင္းကလဲ ေျခာက္ေနေတာ့ ရိုက္ဖုိ႔လႊဲလိုက္တာနဲ႔က်ိဳးတာကို ရိုက္ခံရမွာစိုးလို႔စာက်က္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနတဲ့ကၽြန္မ၂ခါ ၃ခါလဲက်ေရာ မေနႏိုင္ေတာ့ပဲရယ္မိတာေၾကာင့္ အေမ့မ်က္ေစာင္းကကၽြန္မဘက္ကိုလွည့္လာပါေရာ။ အေမကကၽြန္မကိုရိုက္ရင္ေတာ့တခါတခါအျမင္ကတ္ကတ္နဲ႔ပိုရိုက္မိတတ္ပါတယ္။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ကၽြန္မကိုရိုက္ရင္ကၽြန္မကအေဖ့အသည္းဆိုေတာ့ အေဖျပန္လာတိုင္းအရိႈးရာေတြကိုျပျပီးတုိင္တတ္လို႔ပါပဲ။ ကၽြန္မတိုင္ျပီးတိုင္းအေဖနဲ႔အေမစကားအၾကီးအက်ယ္မ်ားတတ္ၾကပါတယ္။

ကၽြန္မေက်ာင္းပိတ္တဲ့အခါနဲ႔ၾကံဳရင္ေတာ့ အေဖကအေမ့ကိုစိတ္ဆိုးဆိုးနဲ႔ ကၽြန္မကိုရံုးေခၚေခၚသြားတတ္ပါ တယ္။ ရံုးဆင္းေတာ့လဲသားအဖႏွစ္ေယာက္အိမ္ကုိတန္းမျပန္ၾကေသးပါဘူး အေဖကကၽြန္မကိုစတိုးဆိုင္၀င္ျပီး လိုခ်င္တာ၀ယ္ေပး၊ ဆီခ်က္ေခါက္ဆြဲၾကိဳက္တဲ့အတြက္ ရန္ရွင္းဆိုင္ကဆီခ်က္ေခါက္ဆြဲ၀ယ္ေကၽြးျပီးမွ အိမ္ကို ျပန္ၾကတာ။ အိမ္ကိုျပန္ေရာက္ေတာ့ ကၽြန္မကိုသတိရေနတဲ့အေမက မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ျပီး ဘာေတြ၀ယ္ လာလဲ၊ ဘာေတြစားခဲ့လဲေမးရင္ေတာ့ ကၽြန္မကရိုက္ခံထားတာေတြေမ့ျပီး အေဖ၀ယ္ေပးသမွ်ကို တခုျပီးတခု အေမ့ကိုထုတ္ျပျပီးၾကြားေတာ့ အေမ့ကိုသတိမရဘူးလားဟင္ ဆိုတဲ့အေမးကို သတိရတာေပါ့ အေမ့ကိုလဲ ဆီခ်က္ေကၽြးခ်င္တာ သမီးအမ်ားၾကီးစားခဲ့တယ္ ဒီမွာၾကည့္ ဆိုျပီးဗိုက္ကိုပုတ္ျပျပီးေျဖလုိက္တဲ့အခါမွာ အေမ့ မ်က္လံုးအိမ္ကမ်က္ရည္ေတြ၀ိုင္းသြားခဲ့တာကို အခုမွသမီးနားလည္ခဲ့ပါတယ္။

အေမ့အေၾကာင္းေရးရတဲ့အခိုက္မွာ ကၽြန္မရင္ထဲမွာ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္း၊ ၾကည္ႏႈးျခင္း၊ ၀မ္းနည္းျခင္း စတဲ့ခံစားခ်က္ မ်ိဳးစံုျဖစ္တည္ခဲ့ပါတယ္အေမ…။ အေမသာဒီစာေလးကိုဖတ္ျဖစ္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ သမီးကိုၾကည့္ျပီး ဘယ္လိုခံစား ခ်က္နဲ႔ေျပာမယ္ဆိုတာသိခ်င္လိုက္တာ။ တခါတေလ စကားတစ္ခြန္းမွမေျပာပဲ စိတ္ထဲကအလုိလိုသိေနမိတာ မ်က္၀န္းခ်င္းစကားေျပာတယ္လို႔ေျပာၾကပါတယ္။ စိတ္ခ်င္းဆက္သြယ္၊သိနားလည္တယ္ေပါ့။ ကၽြန္မဆီက စကားသံမၾကားရပဲ အေမနားလည္ခဲ့မယ္ဆိုတာကိုလည္း သမီးသိခဲ့ပါတယ္ …။ အေမ့ဆီကစကားသံမၾကား ရေပမဲ့ အေမေျပာမဲ့စကားကိုသမီးနားလည္ေနတယ္ဆိုတာ အေမသိမွာပါ…..။ အေမသိေနခဲ့မွာပါ…….။

မူပိုင္ = ႏွင္းဆီနက္

ကၽြန္မနဲ႔ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ေျပာျဖစ္တဲ့အေၾကာင္းအရာေလးတစ္ခုပါ…။

ကၽြန္မတို႔ကိစၥတစ္ခုခုေပၚလာတိုင္း အေရးၾကီးတယ္… အေရးၾကီးတယ္…. အရမ္းအေရးၾကီးတယ္ ဟုသံုးႏႈန္း ေလ့ရွိၾကပါတယ္။ေပၚလာတဲ့အေၾကာင္းအရာကိစၥတိုင္းဟာလည္း ကၽြန္မတို႔အတြက္ အေရးၾကီးေနခဲ့တာပဲ မဟုတ္ပါလား။

ဒီလုိနဲ႔ပဲ ဘာအေရးၾကီးဆံုးလဲဆိုတဲ့အေၾကာင္းအရာေလးကို ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္ ေျပာျဖစ္၊ ေဆြးေႏြးျဖစ္ခဲ့ၾက ပါတယ္။ ဒါကလည္း ကၽြန္မတို႔ေျပာျဖစ္၊ ေတြးျဖစ္တဲ့အေၾကာင္းအရာေလးပါ...... ေၾကာ္ျငာထဲကလိုပါပဲ ကိုယ့္အေတြးနဲ႔ကိုယ္ေသာက္ၾကသည္ေပါ့….။ ကၽြန္မတို႔ေသာက္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ အေရးၾကီးဆုံးဆိုတာကေတာ့….

ကၽြန္မ။ ။ ေလာကမွာဘာအေရးၾကီးဆံုးလို႔နင္ထင္လဲ…

သူငယ္ခ်င္း။ ။ အင္း… ငါကေတာ့ေလာကမွာေငြအေရးၾကီးဆံုးလို႔ထင္တာပဲ၊ ေငြရွိရင္အားလုံးလုပ္လို႔ရတယ္ေလ…

ကၽြန္မ။ ။ ဒါဆိုနင္ကေလာကမွာေငြကအေရးၾကီးဆံုးလုိ႔ထင္တယ္ေပါ့ ေငြရွိရင္ျပီးျပည့္စံုတယ္ေပါ့ က်န္တာ ေကာမရွိေတာ့ဘူးလား….

သူငယ္ခ်င္း။ ။ က်န္တာေတြကေငြေလာက္အေရးမၾကီးဘူးထင္တာပဲ အေရးၾကီးတာေတြလဲရွိတာေပါ့ ငါေျပာတဲ့သေဘာကေငြရွိရင္ဘာမဆိုလုပ္လို႔ရတယ္ေပါ့ ဒီေခတ္ၾကီးထဲမွာ နင္ကေကာဘယ္လိုထင္လို႔လဲ…

ကၽြန္မ။ ။ အင္း…. ေငြကေလာကၾကီးမွာအေရးေတာ့ၾကီးပါတယ္ ဒါေပမဲ့အေရးၾကီးဆံုးလည္းမဟုတ္ဘူးေပ့ါ….

သူငယ္ခ်င္း။ ။ ဒါဆို ဘာကအေရးၾကီးဆံုးလဲ နင္ကေတာ့လုပ္ေတာ့မယ္ ေျပာျပစမ္းပါဦး နင့္အေတြးကို…..

ကၽြန္မ။ ။ တစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္သတ္မွတ္တာခ်င္းေတာ့ဘယ္တူႏိုင္ပါ့မလဲဟ… အေရးၾကီးဆံုးဆိုတာ မရွိဘူးလို႔ထင္တာပါပဲဲ… ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ငါဥပမာေျပာျပမယ္ဟာ… ဆယ္တန္းေျဖတဲ့ ေက်ာင္းသားတစ္ ေယာက္ေပါ့ သူဟာျမန္မာစာေျဖရမယ့္ေန႔မွာျမန္မာစာကသူ႔အတြက္အေရးၾကီးဆံုးပဲ… ေျဖျပီးသြားရင္ေတာ့ ေနာက္ေန႔အတြက္ အဂၤလိပ္စာကသူ႔အတြက္အေရးၾကီးဆံုးျဖစ္သြားျပီ…. အဲ့ေတာ့အေရးၾကီးဆံုးဆိုတဲ့အရာ ဟာ အျမဲေျပာင္းလဲေနတယ္မဟုတ္ဘူးလား…. အဲ့ဒီအေပၚမွာပဲကိုယ္ကလိုက္ေျပာင္းလဲေနျပီးေတာ့ မွန္မွန္ ကန္ကန္စိတ္ထားတတ္ဖို႔သာအေရးၾကီးတယ္လို႔ငါထင္တယ္….။

သူငယ္ခ်င္း။ ။ အင္း… နင္ေျပာတာလဲဟုတ္တာပဲ လူတိုင္းလူတိုင္းဟာ ကိုယ့္ကိစၥကိုအေရးၾကီးတယ္ ထင္ေန ၾကတာေလ ဟုတ္တယ္ေနာ္….

ကၽြန္မ။ ။ အင္းေပါ့..... အဲ့ကိစၥကိုေက်ာ္လႊားျပီးတဲ့အခါမွာ အေရးၾကီးတယ္ဆိုတာက သူတို႔အတြက္သာမန္ကိစၥ တစ္ခုျဖစ္သြားျပီေလ ေနာက္ထပ္ေပၚလာတဲ့ကိစၥကသာ အေရးၾကီးတယ္ဆိုတာထပ္ျပီးေတာ့ ျဖစ္ေပၚလာတာ ဆိုေတာ့ အေရးၾကီးဆံုးဆိုတာက အေျခအေနနဲ႔အခ်ိန္အခါေပၚမွာေျပာင္းလဲေနတယ္လို႔ငါကေတာ့ ယူဆတယ္

သူငယ္ခ်င္း။ ။ အခုအခ်ိန္မွာငါ့အတြက္အေရးၾကီးဆံုးတစ္ခုရွိတယ္ အဲ့ဒါကိုနင္ျဖည့္ဆည္းေပးမွျဖစ္မယ္ေနာ္…

ကၽြန္မ။ ။ အမ္ ဘာကိုငါကျဖည့္ဆည္းေပးရမွာလဲ ဘာျဖစ္ျပန္ျပီလဲေကာက္ကာငင္ကာၾကီးကို….

သူငယ္ခ်င္း။ ။ အခုအခ်ိန္မွာငါ့အတြက္အေရးၾကီးဆံုးက ငါေကာ္ဖီခါးခါးေလးေသာက္ခ်င္တယ္ အဲ့ဒါ နင္၀ယ္ တိုက္မွျဖစ္မယ္ေလ ဟိဟိ….

ကၽြန္မ။ ။ ေအာ္… မိန္းမ လူလည္က်ျပီးေတာ့ ေကာ္ဖီေသာက္ခ်င္တာကို ငါ့ကို ငါ့စကားနဲ႔၀ယ္တိုက္ခုိင္းတာ ေပါ့ေလ ကဲပါ လာသြားေသာက္ၾကတာေပါ့….

မူပိုင္ = ႏွင္းဆီနက္

ေမာင့္ေတာအုပ္မွာ

ငွက္ျပာ၀တ္ရည္၊ ေသာက္ယစ္ရီတတ္

ႏွင္းဆီျဖဴလဲ့၊ ပ်ံသင္းဖြဲ႔တတ္

၀ါသြဲ႔ရြက္ေၾကြ၊ လိပ္ျပာေပြတတ္

ျမစ္ေရေခ်ာင္းစ၊ ေတးညင္းျမတတ္

မိန္းမလွသူေယာင္၊ မ်က္ေတာင္ခတ္တတ္

က်မ္းတက္ေဇာ္ဂ်ီ၊ ဖို၀င္မီတတ္

ၾကံစည္သမွ် ျဖစ္ေျမာက္ရသည္။

ေမာင့္ေတာအုပ္မွာ

လာလွည့္ေနလွည့္၊ အိပ္စက္လွည့္ဟု

သဲ့သဲ့ေခၚငင္၊ မပီျပင္လည္း

ထင္ထင္ၾကားလိုက္၊ တိမ္းမူးခိုက္၀ယ္

မိုက္မွားၾကမၼာ၊ တြန္းပို႔ရာသို႔

ထြက္ခြာလြင့္ပါး၊ ရပ္တပါး၌

ေရြ ႔လ်ားရာသီ ထပ္ခဲ့သည္။

ေမာင့္ေတာအုပ္မွာ

ခ်မ္းသာေအးျမေနခ်င္လွလည္း

လမ္းစေပ်ာက္ပ်က္၊ ရွာျပန္ဆက္ျပီး

ပင့္သက္ေမာေတြ၊ မ်က္ရည္ေ၀ဆဲ

မေနေပ်ာ္နဲ႔ လာလိုက္ခဲ့ဟု

သဲ့သဲ့ေခၚသံၾကားရျပန္၏။

ျမဲျမံႏြယ္ေႏွာင္၊ လူတို႔ေဘာင္၌

ေယာင္မွားဧည့္သည္၊ မေပ်ာ္ၾကည္ဘူး

မဆည္ႏိုင္ေတာ့၊ ႏြမ္းေပ်ာ့ေခြညိဴး

လမ္းမွားတိုးဆဲ၊ တိုးတိုးတစ္မ်ိဳး

ခ်ိဳးငယ္ေျပာသည္၊ ေမာင့္ေတာအုပ္မွာ

ငွက္ျပာ၀တ္ရည္၊ ေသာက္ယစ္ရီသတဲ့

ႏွင္းဆီျဖဴလဲ့၊ ပ်ံ ႔သင္းဖြဲ႔သတဲ့

ျမစ္ေရေခ်ာင္းစ၊ ေတးညွင္းျမသတဲ့

မိန္းမလွသူေယာင္၊ မ်က္ေတာင္ခတ္သတဲ့

က်မ္းတက္ေဇာ္ဂ်ီ၊ ဖို၀င္မီသတဲ့

ၾကံစည္သမွ် ျဖစ္ေျမာက္လွသတဲ့

ႏွမ မသိရွိမည္လား.....။

ေရးသားသူ (ၾကည္ေအး)

(ရႈမ၀ ၁၉၇၃၊ ေဖေဖာ္၀ါရီ)