ေက်ာင္းသားဘ၀လို႔ဆိုလိုက္တာနဲ႔ကၽြန္မတုိ႔မကင္းႏိုင္ၾကာတာကေတာ့ ေက်ာင္းကားပါပဲ။ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းေတြက အသစ္ေတြတိုးခ်ဲ႕ေဆာက္ လာတာနဲ႔အမွ် ကၽြန္မတို႔လဲေက်ာင္းသြားရတာ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ေ၀းေ၀းသြားေတာ့ ေက်ာင္းကားကိုအမွီေျပးၾကရပါတယ္။ ေက်ာင္းကားကိုမမွီလို႔ လိုင္းကားနဲ႔သြားရတဲ့အခါက်ေတာ့ ကားၾကပ္ တဲ့ဒုကၡ၊ မွတ္တိုင္တိုင္းမွာလူအၾကာၾကီးတင္ေခၚတဲ့ဒုကၡ၊ လူနံ႔၊ေခၽြးနံ႔ေတြမ်ားစြာနဲ႔ အသက္ရႈမ၀တဲ့ဒုကၡ၊ ေယာက်ာ္း ရင့္မၾကီးေတြရဲ့ထိုင္ခံုလုထုိင္မႈဒုကၡ၊ လူမဆန္တဲ့လူေတြရဲ့ႏွမခ်င္းမစာနာတဲ့ဒုကၡ..... စတဲ့ ဒုကၡေပါင္းစံုကို ခံစားရပါတယ္။

ေက်ာင္းကားနဲ႔ေတာင္မွ ၄၅မိနစ္ေက်ာ္ေက်ာ္စီးရတဲ့ခရီးကို လိုင္းကားနဲ႔ဆို ကၽြန္မတို႔၁နာရီခြဲနီးပါးအခ်ိန္ေပးရပါ တယ္။ ေက်ာင္းတက္ရတာနဲ႔ စာေမးပြဲေျဖရတဲ့ရက္ကတစ္လမျပည့္လို႔သာပဲ၊ တစ္ႏွစ္ေလာက္မ်ားတက္ရရင္ ကၽြန္မေက်ာင္းတက္ရတာထက္ ေက်ာင္းကားစီးရတဲ့ဒုကၡေၾကာင့္ဘြဲ႔ေတာင္ရပါ့မလားမသိ။

ကၽြန္မတို႔ပထမႏွစ္ကိုတက္ရတဲ့အခ်ိန္တုန္းက ဗိုလ္တေထာင္ေကာလိပ္မွာစတက္ခဲ့ရတာပါ။ အိမ္နဲ႔ကလည္း နီးေတာ့ ဖရက္ရွာလဲျဖစ္၊ အသစ္အဆန္းလဲျဖစ္ေနေတာ့ ေက်ာင္းတက္ရတာကို ေပ်ာ္လိုက္တာ….။ ေက်ာင္းတက္ရတဲ့ တစ္လဆိုတဲ့အခ်ိန္ေလးကနည္းေနေသးလုိ႔ ေက်ာင္းပိတ္သြားျပီးေနာက္ပိုင္းမွာလဲ ကၽြန္မတို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြတစ္ေယာက္ခ်င္းစီရဲ့အိမ္လိုက္လည္ၾက၊ ရုပ္ရွင္ရံုေတြမွာေမွာင္ခိုသမားေတြနဲ႔ရန္ျဖစ္ျပီးၾကည့္ လိုက္၊ ကစားကြင္းေတြေလွ်ာက္သြားလိုက္နဲ႔ အျပင္မွာေတြ႔ဖို႔အုပ္စုလိုက္ခ်ိန္းလိုက္ၾကတာ ေက်ာင္းျပန္ဖြင့္လို႔ ေနာက္တစ္ႏွစ္ေရာက္တဲ့ အထိပါပဲ။

ဒုတိယႏွစ္ကိုေရာက္ေတာ့ ကၽြန္မတို႔ေက်ာင္းကို တာ၀(ရန္ကုန္အေရွ ႔ပိုင္းတကၠသိုလ္)မွာသြားတက္ရပါတယ္။ တာ၀(ရန္ကုန္အေရွ႔ပိုင္းတကၠသိုလ္ )ဆိုတာနာမည္ေတာင္မၾကားဖူးေတာ့ နာမည္ၾကားတာနဲ႔ တင္ဘယ္လိုၾကီး လဲေပါ့။ ဒါနဲ႔ပဲစံုစမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေက်ာင္းကေတာ္ေတာ္ေ၀းတယ္တဲ့ ခရမ္း၊ သံုးခြဘက္ကိုသြားတဲ့လမ္းမွာ ေဆာက္ထားတာ ေက်ာင္းၾကီးကအၾကီးၾကီးပဲ၊ အေဆာင္ေတြကလဲအမ်ားၾကီး၊ သစ္ပင္ေတြကအခုမွစိုက္တုန္း ေနကေတာ့ပူတာဘာပူသလဲမေမးနဲ႔အရိပ္မရွိေတာ့ပိုဆိုးတယ္တဲ့။ ေတြ႔ၾကျပီေပါ့တာ၀ရယ္.....။

ကၽြန္မတို႔ေက်ာင္းစတက္တဲ့ေန႔မွာ အိမ္ကအကိုျဖစ္သူက စိတ္မခ်လို႔ကားနဲ႔လိုက္ပို႔ပါတယ္။ ကၽြန္မလဲေဘး ပတ္၀န္းက်င္ကိုၾကည့္ရင္းလိုက္ပါလာတာ သန္လ်င္တံတားေက်ာ္လာေတာ့ ေရာက္ျပီထင္ျပီး ခဏ ခဏ ေမး လြန္းလို႔ အကိုျဖစ္သူကကၽြန္မကို နင့္ေက်ာင္းကေရာက္ဖို႔လိုေသး တယ္ ျငိမ္ျငိမ္ေလးေနပါ ကားေမာင္းရတာ အာရံုမ်ားတယ္ ဆိုျပီးကၽြန္မကိုစိတ္မရွည္စြာနဲ႔ျပန္ေျဖပါတယ္။ ေဟာ….ဟိုးမွာေတြ႔လား အေဆာက္အဦးေတြ အဲ့ဒါနင့္တို႔တက္ရမယ့္ေက်ာင္းပဲ လို႔အကိုကျပေတာ့ကၽြန္မတုိ႔လွမ္းၾကည့္ၾကတာ အလုအယက္ပါပဲ။

အကိုျပတဲ့ေနရာကေနဆက္ျပီး ေမာင္းလာလိုက္တာ မိနစ္အနဲငယ္ၾကာေတာ့ ေက်ာင္းကိုေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ ကားထဲကေအာက္ကိုဆင္းေတာ့ ကၽြန္မတို႔ခါးေတြ၊ ေျခေထာက္ေတြဆိုတာ ေညာင္းခ်ိေနတာနဲ႔ ေျခေထာက္ က်င္ေနတဲ့သူနဲ႔ ေျခခါတဲ့သူကခါ၊ တကၽြတ္ကၽြတ္နဲ႔စုတ္သပ္တဲ့သူကသပ္၊ ခါးကိုဘယ္/ညာလွည့္သူကလွည့္ နဲ႔ တာ၀ဆိုတဲ့အရသာကိုကၽြန္မတို႔စတင္ခံစားရပါတယ္။

ကၽြန္မတုိ႔အုပ္စုက ျမိဳ႔႕နယ္မတူ၊ တစ္ေယာက္တစ္ေနရာစီျပန္ရေပမဲ့ ေက်ာင္းကားကိုေတာ့ တစ္စီးထဲကိုပဲစီးၾက ပါတယ္။ ေက်ာင္းမွာတစ္ေန႔လံုး စကားေတြေဖာင္ဖြဲ႔ျပီးတင္အားမရေသး ေက်ာင္းကားေပၚမွာေရာ၊ ေက်ာင္းကား ဂိတ္ဆံုးလို႔ လမ္းခြဲႏႈတ္ဆက္ၾကတာေတာင္မွ စကားကမျပတ္လို႔ အိမ္လိုက္အိပ္ၾက၊ အိမ္ေခၚအိပ္ၾကနဲ႔ မခြဲႏိုင္ မခြာရက္ခ်စ္ၾကတာ။ မိဘေတြကလဲအိမ္မွာ လူေတြတရံုးရံုးနဲ႔ကိုမ်က္စိေနာက္တယ္မထင္ခဲ့ပါ၊ တညလံုးမအိပ္ပဲ စကားေတြေျပာၾက၊ သီခ်င္းေတြနားေထာင္ၾက၊ ကာရာအိုေကအသံျပိဳင္ဆိုၾက၊ အေပ်ာ္တမ္းဖဲကစားၾကနဲ႔ ကၽြန္မတို႔ဒုကၡကိုလဲ မိဘေတြခံစားခဲ့ရပါတယ္။ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားရဲ့လြတ္လပ္ေပ်ာ္ရႊင္တဲ့ဘ၀ကို မိဘေတြကနားလည္ေပးခဲ့ၾကပါတယ္။

ဆက္ရန္-

ႏွင္းဆီနက္

ကၽြန္မကို ကၽြန္မရဲ့ေမာင္ငယ္ဗညားကတဂ္လာပါတယ္။ သူတဂ္လာတဲ့ေခါင္းစဥ္ကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကၽြန္မ မ်က္လံုးအေတာ္ျပဴးသြားတယ္။ အမေလး….. ဗညားရယ္ဒါၾကီးကိုလာတဂ္ရလား လို႔ စိတ္ထဲကညည္းမိပါ တယ္။ ဗညားကိုေတြ႔ေတာ့ကၽြန္မက ဗညားေရ မေရးခ်င္ဘူး၊ မေရးရင္မရဘူးလား ေျပာေတာ့ အမရယ္ နဲနဲ စတိေလာက္ေတာ့ေရးပါ တဲ့ မေရးမခ်င္း ကၽြန္မကို မၾကီးလတ္ ေရးဦးေလ အားေသးဘူးလား သူမ်ားေတြ ေရးျပီးကုန္ျပီေနာ္ ဆိုျပီး ဂ်ီက်ေနတာနဲ႔ပဲ အရင္တုန္းကအတိတ္ကိုျပန္လည္တူးဆြျပီး ေရးလိုက္ပါတယ္။

ကၽြန္မငယ္ငယ္ကတည္းက အိမ္မွာသမီးတစ္ေယာက္တည္းမို႔ မိဘနဲ႔အကို၊ေမာင္ေတြက မ်က္ေစ့ေအာက္က အေပ်ာက္မခံပါဘူး။ အကိုနဲ႔ေမာင္ၾကားေမြးလာလို႔လားမသိ ကၽြန္မမိန္းကေလးေပမဲ့ စကားေျပာတာ၊ ေတြး ေတာတာကအစ မိန္းမမဆန္ခဲ့ဘူး။ အကိုေတြေမာင္ေတြနဲ႔အျပိဳင္ အႏုိင္ပိုင္းေဆာ့ခဲ့တယ္။ အကိုကလဲသူ႔ညီမ ကိုတျခားလူေတြကရိတိတိစကားေျပာရင္ စိတ္တိုျပီးလက္ကပါလာျပီ ၊ ေမာင္ငယ္ကလဲသူ႔အမကို အထိမခံ၊ အၾကည့္မခံ….။ ေနာက္ျပီးကၽြန္မကိုယ္တိုင္ကေယာက်ာ္းဆန္ျပီး ေယာက်ာ္းေလးလိုေျပာဆိုေနထိုင္ေတာ့ ေတာ္ရံုလူအနားကပ္လို႔မရ။

အထက္တန္းေက်ာင္းတုန္းကလည္း ေက်ာင္းသြားရင္ အကိုနဲ႔မဟုတ္ရင္ေမာင္နဲ႔သြားရေတာ့ ကၽြန္မကိုလိုက္ တဲ့သူေတြက ေစာင့္ၾကည့္သီခ်င္းေစာင္းဆိုရံုပဲအခြင့္အေရးရပါတယ္။ ေက်ာင္းခန္းထဲမွာဆိုရင္ေတာ့ စာအုပ္ ငွားျပီးစာအုပ္ၾကားမွာစာညွပ္ေပး၊ စာအုပ္ထဲရည္းစားစာေရးေပး၊ ရည္းစားစာရြက္ေတြကိုစကၠဴစြန္လုပ္ျပီးပစ္၊ သီခ်င္းေတြလက္ေရြးစင္ကူးေပး၊ ပို႔စ္ကတ္ေတြလက္ေဆာင္ေပး၊ လက္ကိုင္ပု၀ါလွလွေလးေတြ၀ယ္ေပး၊ ေဖာင္တိန္၊ ကလစ္၊ ရင္ထိုးေလးေတြလက္ေဆာင္ေပး စတဲ့ပိုးေၾကးပန္းေၾကး နည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ၾကိဳးစားၾက ပါတယ္။ ေက်ာင္း၊ က်ဴရွင္၊ အျပင္သြားတာကအစ အကို(သို႔)ေမာင္တစ္ေယာက္ေယာက္ကအျမဲပါခဲ့တာေရာ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္က အခ်စ္ေရးကိုစိတ္မ၀င္စားတာေရာေၾကာင့္ အထက္တန္းျပီးတဲ့အထိရည္းစားမထားဖူး ခဲ့ဘူး။

ပထမႏွစ္စတက္ရတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ကၽြန္မကိုရင္ခုန္ေစတဲ့သူနဲ႔စတင္ဆံုဆည္းခဲ့ပါတယ္။ စကားေျပာရင္ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း အသံက်ယ္က်ယ္ေျပာတတ္တဲ့ကၽြန္မ…. သူမ်ားကၽြန္မဆီလာျပီး စကားေျပာရင္ ေျပာစရာ စကားေတြေပ်ာက္ဆံုးခဲ့ကာ အသံေတြတုန္ျပီး လက္ေတြပါတုန္တဲ့အထိ ရုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ သူကေတာ့မသိေပမဲ့ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းေတြက ကၽြန္မအျဖစ္ကိုရိပ္မိေနခဲ့ပါတယ္။

စာသင္ခန္းေရွ ႔မွာ သူလာရပ္ၾကည့္ေနရင္ ကၽြန္မအာရံုေတြစာမွာမရွိေတာ့………။

ကင္န္တင္းထိုင္လို႔သူပါလိုက္စားတဲ့ေန႔ဆို ကၽြန္မစားတဲ့အရာက အရသာေတြဘယ္ေပ်ာက္ကုန္လဲမသိ……..။

စကားေျပာရင္မ်က္ႏွာၾကည့္ေျပာမွအားရတဲ့ကၽြန္မ သူ႔မ်က္ႏွာၾကည့္ဖို႔အားယူရတာပင္ပန္းလြန္းခဲ့တယ္……..။

သူ႔အသံၾကားရင္ ကၽြန္မရင္ေတြခုန္ေနခဲ့တယ္………။

သူကူးေပးတဲ့စာေတြက်က္ရတာ ပိုမွတ္မိေစခဲ့တာ………။

သူမိုးေပးတဲ့စာအုပ္ေလးတအုပ္က ကၽြန္မအတြက္အရိပ္ရေစခဲ့တာ…………..။

သူေဖ်ာ္ေပးတဲ့ေကာ္ဖီက ခ်ိဳျမိန္ေစခဲ့တာ………….။

သ႔ူဂရုစိုက္မႈေအာက္မွာ ေႏြးေထြးတတ္ခဲ့တာ…………။

သ႔ူအျပံဳးမွာ ေပ်ာ္၀င္ေနခဲ့တာ…………..။

သူေဘးမွာရွိေနတဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ ကၽြန္မေက်ာက္ရုပ္တရုပ္လိုျငိမ္သက္သြားခဲ့တာ……..။

ဒါဟာ…….အခ်စ္လား……….အခ်စ္တဲ့လား………..အခ်စ္ကလူတစ္ေယာက္ကို အၾကီးအက်ယ္ေျပာင္းလဲသြားေစသလား……… ကိုယ္ေတြ႔မုိ႔ကၽြန္မယံုခဲ့ရျပီ……..။

ကၽြန္မတုိ႔ခ်စ္သူေတြျဖစ္သြားျပီးေနာက္ပိုင္းအျဖစ္ေတြကိုဆက္သိခ်င္ရင္ေတာ့ ပို႔စ္အျဖစ္တင္ထားဖူးတာကို ျပန္ညႊန္းရေတာ့မွာပဲ။ http://www.hninsinet.com/2009/03/blog-post_08.html

ကဲ ေက်နပ္ပါေတာ့ဗညားေရ…..။

မူပိုင္ = ႏွင္းဆီနက္

အတိတ္ေဟာင္းကေန႔ရက္ေတြကို မေဆြးခ်င္

အနာဂတ္ရဲ ႔ေန႔ရက္အေၾကာင္းလဲ မေတြးခ်င္

ေရစီးေၾကာင္းအတုိင္း

အလိုက္သင့္ေမ်ာပါရင္ပဲ ေကာင္းမလား…?

ေရဆန္ကုိပဲေျခကန္တက္ရင္ ေကာင္းမလား…?

ကန္႔သတ္ခ်က္မ်ားနဲ႔စည္းမ်ဥ္းမ်ားက

ၾကိဳးေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔ခ်ည္ထားခဲ့ေတာ့

ရုန္းကန္မႈအားမဲ့စြာ ဒူးေထာက္ခဲ့ရတယ္

ငါ့ၾကမၼာကို ငါေရြးခြင့္မရွိခဲ့ေတာ့

ျဖစ္ခ်င္တဲ့ဆႏၵေတြကို င့ါအိပ္မက္ထဲမွာပဲ

အၾကိမ္ၾကိမ္အသက္သြင္းခဲ့ရတယ္

ျမိဳသိပ္ထားတဲ့အေၾကာင္းတရားေတြက

ရင္ဘတ္နဲ႔မမွ်ေတာ့ ရင္ဖြင့္စရာရွာၾကည့္တယ္

သနားစရာသတၱ၀ါလို

ေဘးမွာၾကည့္ေနတာ ငါကိုယ္တုိင္ပါလား……။

(စိတ္ညစ္ညစ္နဲ႔စိတ္ကူးေပါက္ရာ စိတ္ထြက္ေပါက္တစ္ခုအျဖစ္ေရးသားထားျခင္းျဖစ္ပါတယ္။)

မူပိုင္ = ႏွင္းဆီနက္

ခ်စ္သူေရ

ေျပာျပခ်င္တဲ့အေၾကာင္းအရာမ်ားနဲ႔

မေျပာျဖစ္ခဲ့တဲ့စကားလံုးမ်ားစြာက

မင္းအတြက္ စိတ္ရႈပ္စရာ၊ နာက်ည္းစရာေတြျဖစ္ခဲ့လို႔

ငါ့ကိုမင္းမုန္းမယ္ဆိုရင္

ငါေက်နပ္စြာေခါင္းငံုခံမယ္…..

ခ်စ္သူေရ

အရာရာအတြက္ ငါေခါင္းငံုခံခဲ့တယ္

မင္းမုန္းႏိုင္ဖို႔အတြက္လဲ ငါခံရဲခဲ့တယ္

ငါ့အတြက္ရွင္ျခင္းဟာ

ေသျခင္းနဲ႔ဘာမွမထူးေတာ့ျပီပဲ

င့ါသိကၡာအတြက္ ငါေသတတ္ခဲ့တယ္…..

ခ်စ္သူေရ

လိုအပ္ခ်က္ေတြျပည့္ေနတဲ့ဘ၀မွာ

ျဖစ္ခ်င္တဲ့ဆႏၵကိုခ်ိဳးႏွိမ္ခဲ့ျပီး

ျဖစ္သင့္တာကိုေရြးခ်ယ္ခဲ့တာ

ဆူးလမ္းျဖစ္ခဲ့ရင္ေတာင္

ငါေက်နပ္စြာနင္းျဖတ္ရဲပါတယ္…..

ခ်စ္သူေရ

ဒို႔ႏွစ္ေယာက္ ေနာက္ဆံုးေတြ႔ဆံုခ်ိန္မွာ

မင္းေပးတဲ့ ၀ိုင္တစ္ခြက္က

င့ါအတြက္

ျပင္းရွတဲ့အဆိပ္တစ္ခြက္ျဖစ္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ေတာင္မွ

င့ါရဲ့ဂုဏ္သိကၡာနဲ႔မာနအတြက္

ငါေက်နပ္စြာေသာက္ခဲ့မွာပါ…..

မူပိုင္= ႏွင္းဆီနက္

ထာ၀ရပါအေမလို႔ေခါင္းစဥ္တပ္ထားေပမဲ့ ကၽြန္မအတြက္အေမေရာ အေဖပါထာ၀ရေက်းဇူးရွင္မိဘႏွစ္ပါးပါ။ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ဆိုသလို အေမမ်ားေန႔ကေမလ(၁၀)ရက္ေန႔လဲျဖစ္ျပန္၊ ကၽြန္မစိတ္မွာကလဲ အေမနဲ႔ ပက္သက္ျပီးေရးခ်င္တဲ့စိတ္က တားမရဆီးမရျဖစ္လာေတာ့ အေမ့အေၾကာင္းေလးကို ဦးစားေပးေရးျဖစ္သြား တာပါ။

ေမြးဖြားျခင္းအစ

ကၽြန္မကို ေလာကၾကီးကစတင္ၾကိဳဆိုတဲ့ေန႔မွာ အေမဟာထူးထူးျခားျခားဗိုက္မနာပဲ ေျခေထာက္ေတြကိုက္လို႔ ေနပါသတဲ့။ ၀ါဆိုလျပည့္ေန႔ျဖစ္တဲ့အတြက္ အေမတစ္ေယာက္တည္း မနက္ေစာေစာစီးစီး ၀ါဆိုဆြမ္းကပ္ဖို႔ အတြက္ ခ်က္ျပဳတ္ေတာ့ ေျခေထာက္ေတြက မခံမရပ္ႏိုင္ေအာင္ကိုက္ေနပါတယ္။ ဆြမ္းက်က္လို႔ဆြမ္းကပ္ျပီး ဘုရားကန္ေတာ့လို႔ျပီးေနာက္မွာ အေမနဲ႔အေဖဟာအသင့္ျပင္ထားတဲ့ျခင္းေလးကိုဆြဲျပီး ေဆးရံုကိုတန္းေျပး ေတာ့တာပါပဲ။ ေဆးရံုေရာက္ျပီး ေမြးဖြားခန္းထဲေရာက္တဲ့အခ်ိန္အထိကို ေျခေထာက္ေတြကကိုက္ေနခဲ့တာပါ တဲ့။ ထူးဆန္းတယ္ေနာ္ တစ္ခ်ိဳ ႔မိခင္ေတြဆိုဗိုက္နာျပီးေမြးတာ ကၽြန္မကေမြးခါနီးေလေျခေထာက္ေတြက ပိုကိုက္ေလဆိုေတာ့ေလ။

အဲ့ဒါေၾကာင့္မို႔လားမသိ ကၽြန္မမွာေလးဘက္နာေရာဂါေတာ့မရွိဘူး ေျခေထာက္ကိုက္တာေတာ့ တခါတေလ ျဖစ္တတ္ပါတယ္။ အေမဘယ္လိုခံစားခဲ့ရတယ္ေတာ့မသိဘူး ကၽြန္မေတာ့ေျခေထာက္ကိုက္ျပီေဟ့ဆိုတာနဲ႔ ေအာ္ေနရေတာ့တာပါပဲ။ ကၽြန္မကိုေမြးဖြားခ်ိန္က ေန႔လည္၁နာရီမွဆိုေတာ့ အေမအေတာ္ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္ ေနျပီ။ သုိ႔ေပမဲ့ နီတာရဲရဲ၊ အာေခါင္ျပဲျပဲ ၊တအဲအဲေအာ္ငိုေနတဲ့ကၽြန္မမ်က္ႏွာကိုျမင္လိုက္ရတဲ့အခါမွာေတာ့ အေမရဲ ႔ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္မႈေတြ၊ ဆာေလာင္မႈေတြ၊ နာက်င္မႈေတြဟာ သမီးတေယာက္ေျခလက္အဂၤါအစံု အလင္နဲ႔ ေလာကၾကီးကို၀င္ေရာက္လာမႈဆိုတဲ့ ၾကည္ႏႈးမႈနဲ႔အတူလြင့္စင္ကြယ္ေပ်ာက္ကုန္ပါတယ္။

ကၽြန္မကိုမိခင္ႏို႔စတင္တိုက္ေကၽြးတဲ့အခ်ိန္မွာ အေမတစ္ေယာက္ေတာ္ေတာ္ဒုကၡေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ မိခင္ႏို႔ကို ေသာက္သံုးရမယ္မွန္းမသိတဲ့ကၽြန္မ အေမကႏို႔တိုက္တဲ့အခါမွာ ေခါင္းတလည္လည္နဲ႔ ေအာ္ငုိေနခဲ့တာမို႔ အေမေရာ၊ အေဖပါဘာဆက္လုပ္ရမယ္မွန္းမသိပဲ အခက္ေတြ႔ခဲ့ရပါတယ္။ အေမကလဲႏို႔တုိက္မရေတာ့ င့ါသမီးေလး ႏို႔စို႔ေအာင္ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ ႏို႔တုိက္လို႔မွမရရင္ အသက္ဆက္ရွင္မွာမဟုတ္ပါဘူးဆိုျပီး ငိုေလ ေတာ့ အေဖကလဲအေမ့ကိုႏွစ္သိမ့္ေပးရင္းက မၾကံတတ္ေအာင္ျဖစ္ေနပါတယ္။ အေမနဲ႔အေဖအျဖစ္ကို ေဘးကုတင္ကေနျမင္ေနရတဲ့အဖြားတစ္ေယာက္က မေနႏိုင္လို႔၀င္ျပီးကူညီေပးေတာ့မွပဲ အဆင္ေျပသြားပါ တယ္တဲ့။

ႏို႔စတုိက္ခ်ိန္တုန္းကဒုကၡေရာက္ခဲ့သလို ႏို႔တိုက္ရင္လဲအေမ့မွာဇက္ေတြလဲေညာင္း၊ ခါးေၾကာေတြေတာင့္တဲ့ အထိတိုက္ခဲ့ရပါတယ္။ ပါးစပ္ကနဲနဲေလးလြတ္သြားတာနဲ႔ေအာ္တတ္ငိုတတ္လြန္းလို႔ အေမ့မွာနာရီမ်ားစြာကို ကၽြန္မအတြက္အခ်ိန္ေပးခဲ့ရပါတယ္။ ငိုျပီးရင္မတိတ္ေတာ့ပဲ တက္မတတ္ငိုလြန္း ငိုေၾကာရွည္လြန္းလို႔ ေဘးက အိမ္ေတြကဆို အေမတုိ႔ကျဖင့္နာမည္မမွည့္ရေသးဘူး သူတို႔ေတြက ကၽြန္မကို ဆြဲလည္းေလး၊ ေခါင္းေလာင္း ေလးလို႔ ကင္ပြန္းတပ္ျပီးေနျပီလို႔ ရယ္စရာအျဖစ္ျပန္ေျပာျပပါတယ္။

ကၽြန္မရဲ႕ခ်က္ၾကိဳးျဖတ္တဲ့ေနရာက ေရခ်ိဳးေပးျပီးေတာ့ေရစက္ေလးကေသြးစလိုျဖစ္ေနတာကို ကၽြန္မခ်က္က အနာမက်က္ေသးဘူးေသြးျပန္ထြက္လာတယ္ထင္ျပီး ကၽြန္မကိုေပြ႔ခ်ီျပီး အေဖ့ရံုးကိုေျပးေျပာေတာ့ အေဖက လဲစိတ္ပူျပီးကၽြန္မကိုအေမ့လက္ထဲမွေျပာင္းေပြ႔ကာ ေဆးရံုကိုေျပးျပၾကတာ ေဆးရံုေရာက္လို႔ဆရာ၀န္က ေသခ်ာစမ္းသပ္ျပီး ရွင္းျပေတာ့မွပဲ အေဖနဲ႔အေမတစ္ေယာက္မ်က္ႏွာတစ္ေယာက္ၾကည့္ျပီး ရွက္ရယ္ရယ္ခဲ့ ၾကပါတယ္။ ကၽြန္မအေပၚထားတဲ့မိဘေမတၱာမ်ားၾကီးမားလြန္းလွပါတယ္...။

လမ္းေလွ်ာက္တတ္ခါစအခ်ိန္မွာဆိုလည္း အေမတစ္ေယာက္ကၽြန္မအတြက္ လမ္းေလွ်ာက္ရလြယ္ကူေစရန္ ၀ါးလံုးတန္းေလးမ်ားရိုက္ေပးခဲ့ပါတယ္။ ေျမၾကီးကိုက်င္းတူးထားျပီးေတာ့ က်င္းထဲမွာကၽြန္မကို ေျခေထာက္ သန္မာေစရန္အတြက္ ထည့္ထားေပးခဲ့ပါတယ္။ ခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားတာကိုငယ္ငယ္ကတည္းက မၾကိဳက္တဲ့ ကၽြန္မက ျဖတ္သြားတဲ့လူေတြကိုလက္ခုပ္တီးေခၚျပီး တအဲအဲနဲ႔ကၽြန္မကိုက်င္းထဲကထုတ္ေပးဖို႔ သနားစရာ ပံုစံနဲ႔လုပ္ျပတာကိုလဲ အေမကကၽြန္မကိုတမ္းတမ္းတတျပန္ေျပာျပတတ္ပါတယ္။ စိတ္ၾကီးတာနဲ႔ ေခါင္းမာတာ ကေတာ့ငါနဲ႔တစ္ပံုစံတည္းပဲ ငါ့ထက္ေတာင္စိတ္ကထက္ေသး ဒါေၾကာင့္ အျမင္ကတ္တယ္ ဟုကၽြန္မကို အေမ နဲ႔တူလို႔ပဲ စိတ္မရွည္သလို၊ မခ်စ္ေတာ့သလိုမ်ိဳးလဲေျပာတတ္ပါေသးတယ္။

အေမနဲ႔အေဖစကားမ်ားၾကရင္လည္းကၽြန္မကအေဖ့ဘက္ကပဲပါေလ့ရွိပါတယ္။ အေဖကကၽြန္မကိုအခုခ်ိန္ထိ ဆူလည္းမဆူူဖူး၊ ရိုက္လည္းမရိုက္ဖူးပါဘူး။ ငယ္ငယ္ကတည္းက အျပစ္လုပ္မိျပီဆိုရင္ေတာ့ အေမ့လက္သံကို ရင္းႏွီးထားျပီးသားေလ လက္နဲ႔အေခါက္ခံရရင္ခံရ၊ မခံရရင္ေတာ့ ၾကိမ္လံုးကိုေရစိမ္ျပီးမွရိုက္တတ္တာ...။ ကၽြန္မတို႔ေမာင္ႏွမေတြကအေမရုိက္ခံရျပီးတာနဲ႔ အဲ့ဒီၾကိမ္လံုးကိုေဖ်ာက္ပစ္တတ္လြန္းလို႔ အေမ့မွာလဲၾကိမ္လံုး ၀ယ္ရေပါင္းလည္းမနဲပါဘူး။

တခါအကိုျဖစ္သူကိုရိုက္မယ္လုပ္ေတာ့ ၾကိမ္လံုးကလဲရွာမရေတ့ာ သစ္ကိုင္းကိုခ်ိဳးျပီးရုိက္တာ သစ္ကိုင္းကလဲ ေျခာက္ေနေတာ့ ရိုက္ဖုိ႔လႊဲလိုက္တာနဲ႔က်ိဳးတာကို ရိုက္ခံရမွာစိုးလို႔စာက်က္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနတဲ့ကၽြန္မ၂ခါ ၃ခါလဲက်ေရာ မေနႏိုင္ေတာ့ပဲရယ္မိတာေၾကာင့္ အေမ့မ်က္ေစာင္းကကၽြန္မဘက္ကိုလွည့္လာပါေရာ။ အေမကကၽြန္မကိုရိုက္ရင္ေတာ့တခါတခါအျမင္ကတ္ကတ္နဲ႔ပိုရိုက္မိတတ္ပါတယ္။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ကၽြန္မကိုရိုက္ရင္ကၽြန္မကအေဖ့အသည္းဆိုေတာ့ အေဖျပန္လာတိုင္းအရိႈးရာေတြကိုျပျပီးတုိင္တတ္လို႔ပါပဲ။ ကၽြန္မတိုင္ျပီးတိုင္းအေဖနဲ႔အေမစကားအၾကီးအက်ယ္မ်ားတတ္ၾကပါတယ္။

ကၽြန္မေက်ာင္းပိတ္တဲ့အခါနဲ႔ၾကံဳရင္ေတာ့ အေဖကအေမ့ကိုစိတ္ဆိုးဆိုးနဲ႔ ကၽြန္မကိုရံုးေခၚေခၚသြားတတ္ပါ တယ္။ ရံုးဆင္းေတာ့လဲသားအဖႏွစ္ေယာက္အိမ္ကုိတန္းမျပန္ၾကေသးပါဘူး အေဖကကၽြန္မကိုစတိုးဆိုင္၀င္ျပီး လိုခ်င္တာ၀ယ္ေပး၊ ဆီခ်က္ေခါက္ဆြဲၾကိဳက္တဲ့အတြက္ ရန္ရွင္းဆိုင္ကဆီခ်က္ေခါက္ဆြဲ၀ယ္ေကၽြးျပီးမွ အိမ္ကို ျပန္ၾကတာ။ အိမ္ကိုျပန္ေရာက္ေတာ့ ကၽြန္မကိုသတိရေနတဲ့အေမက မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ျပီး ဘာေတြ၀ယ္ လာလဲ၊ ဘာေတြစားခဲ့လဲေမးရင္ေတာ့ ကၽြန္မကရိုက္ခံထားတာေတြေမ့ျပီး အေဖ၀ယ္ေပးသမွ်ကို တခုျပီးတခု အေမ့ကိုထုတ္ျပျပီးၾကြားေတာ့ အေမ့ကိုသတိမရဘူးလားဟင္ ဆိုတဲ့အေမးကို သတိရတာေပါ့ အေမ့ကိုလဲ ဆီခ်က္ေကၽြးခ်င္တာ သမီးအမ်ားၾကီးစားခဲ့တယ္ ဒီမွာၾကည့္ ဆိုျပီးဗိုက္ကိုပုတ္ျပျပီးေျဖလုိက္တဲ့အခါမွာ အေမ့ မ်က္လံုးအိမ္ကမ်က္ရည္ေတြ၀ိုင္းသြားခဲ့တာကို အခုမွသမီးနားလည္ခဲ့ပါတယ္။

အေမ့အေၾကာင္းေရးရတဲ့အခိုက္မွာ ကၽြန္မရင္ထဲမွာ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္း၊ ၾကည္ႏႈးျခင္း၊ ၀မ္းနည္းျခင္း စတဲ့ခံစားခ်က္ မ်ိဳးစံုျဖစ္တည္ခဲ့ပါတယ္အေမ…။ အေမသာဒီစာေလးကိုဖတ္ျဖစ္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ သမီးကိုၾကည့္ျပီး ဘယ္လိုခံစား ခ်က္နဲ႔ေျပာမယ္ဆိုတာသိခ်င္လိုက္တာ။ တခါတေလ စကားတစ္ခြန္းမွမေျပာပဲ စိတ္ထဲကအလုိလိုသိေနမိတာ မ်က္၀န္းခ်င္းစကားေျပာတယ္လို႔ေျပာၾကပါတယ္။ စိတ္ခ်င္းဆက္သြယ္၊သိနားလည္တယ္ေပါ့။ ကၽြန္မဆီက စကားသံမၾကားရပဲ အေမနားလည္ခဲ့မယ္ဆိုတာကိုလည္း သမီးသိခဲ့ပါတယ္ …။ အေမ့ဆီကစကားသံမၾကား ရေပမဲ့ အေမေျပာမဲ့စကားကိုသမီးနားလည္ေနတယ္ဆိုတာ အေမသိမွာပါ…..။ အေမသိေနခဲ့မွာပါ…….။

မူပိုင္ = ႏွင္းဆီနက္

ကၽြန္မနဲ႔ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ေျပာျဖစ္တဲ့အေၾကာင္းအရာေလးတစ္ခုပါ…။

ကၽြန္မတို႔ကိစၥတစ္ခုခုေပၚလာတိုင္း အေရးၾကီးတယ္… အေရးၾကီးတယ္…. အရမ္းအေရးၾကီးတယ္ ဟုသံုးႏႈန္း ေလ့ရွိၾကပါတယ္။ေပၚလာတဲ့အေၾကာင္းအရာကိစၥတိုင္းဟာလည္း ကၽြန္မတို႔အတြက္ အေရးၾကီးေနခဲ့တာပဲ မဟုတ္ပါလား။

ဒီလုိနဲ႔ပဲ ဘာအေရးၾကီးဆံုးလဲဆိုတဲ့အေၾကာင္းအရာေလးကို ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္ ေျပာျဖစ္၊ ေဆြးေႏြးျဖစ္ခဲ့ၾက ပါတယ္။ ဒါကလည္း ကၽြန္မတို႔ေျပာျဖစ္၊ ေတြးျဖစ္တဲ့အေၾကာင္းအရာေလးပါ...... ေၾကာ္ျငာထဲကလိုပါပဲ ကိုယ့္အေတြးနဲ႔ကိုယ္ေသာက္ၾကသည္ေပါ့….။ ကၽြန္မတို႔ေသာက္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ အေရးၾကီးဆုံးဆိုတာကေတာ့….

ကၽြန္မ။ ။ ေလာကမွာဘာအေရးၾကီးဆံုးလို႔နင္ထင္လဲ…

သူငယ္ခ်င္း။ ။ အင္း… ငါကေတာ့ေလာကမွာေငြအေရးၾကီးဆံုးလို႔ထင္တာပဲ၊ ေငြရွိရင္အားလုံးလုပ္လို႔ရတယ္ေလ…

ကၽြန္မ။ ။ ဒါဆိုနင္ကေလာကမွာေငြကအေရးၾကီးဆံုးလုိ႔ထင္တယ္ေပါ့ ေငြရွိရင္ျပီးျပည့္စံုတယ္ေပါ့ က်န္တာ ေကာမရွိေတာ့ဘူးလား….

သူငယ္ခ်င္း။ ။ က်န္တာေတြကေငြေလာက္အေရးမၾကီးဘူးထင္တာပဲ အေရးၾကီးတာေတြလဲရွိတာေပါ့ ငါေျပာတဲ့သေဘာကေငြရွိရင္ဘာမဆိုလုပ္လို႔ရတယ္ေပါ့ ဒီေခတ္ၾကီးထဲမွာ နင္ကေကာဘယ္လိုထင္လို႔လဲ…

ကၽြန္မ။ ။ အင္း…. ေငြကေလာကၾကီးမွာအေရးေတာ့ၾကီးပါတယ္ ဒါေပမဲ့အေရးၾကီးဆံုးလည္းမဟုတ္ဘူးေပ့ါ….

သူငယ္ခ်င္း။ ။ ဒါဆို ဘာကအေရးၾကီးဆံုးလဲ နင္ကေတာ့လုပ္ေတာ့မယ္ ေျပာျပစမ္းပါဦး နင့္အေတြးကို…..

ကၽြန္မ။ ။ တစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္သတ္မွတ္တာခ်င္းေတာ့ဘယ္တူႏိုင္ပါ့မလဲဟ… အေရးၾကီးဆံုးဆိုတာ မရွိဘူးလို႔ထင္တာပါပဲဲ… ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ငါဥပမာေျပာျပမယ္ဟာ… ဆယ္တန္းေျဖတဲ့ ေက်ာင္းသားတစ္ ေယာက္ေပါ့ သူဟာျမန္မာစာေျဖရမယ့္ေန႔မွာျမန္မာစာကသူ႔အတြက္အေရးၾကီးဆံုးပဲ… ေျဖျပီးသြားရင္ေတာ့ ေနာက္ေန႔အတြက္ အဂၤလိပ္စာကသူ႔အတြက္အေရးၾကီးဆံုးျဖစ္သြားျပီ…. အဲ့ေတာ့အေရးၾကီးဆံုးဆိုတဲ့အရာ ဟာ အျမဲေျပာင္းလဲေနတယ္မဟုတ္ဘူးလား…. အဲ့ဒီအေပၚမွာပဲကိုယ္ကလိုက္ေျပာင္းလဲေနျပီးေတာ့ မွန္မွန္ ကန္ကန္စိတ္ထားတတ္ဖို႔သာအေရးၾကီးတယ္လို႔ငါထင္တယ္….။

သူငယ္ခ်င္း။ ။ အင္း… နင္ေျပာတာလဲဟုတ္တာပဲ လူတိုင္းလူတိုင္းဟာ ကိုယ့္ကိစၥကိုအေရးၾကီးတယ္ ထင္ေန ၾကတာေလ ဟုတ္တယ္ေနာ္….

ကၽြန္မ။ ။ အင္းေပါ့..... အဲ့ကိစၥကိုေက်ာ္လႊားျပီးတဲ့အခါမွာ အေရးၾကီးတယ္ဆိုတာက သူတို႔အတြက္သာမန္ကိစၥ တစ္ခုျဖစ္သြားျပီေလ ေနာက္ထပ္ေပၚလာတဲ့ကိစၥကသာ အေရးၾကီးတယ္ဆိုတာထပ္ျပီးေတာ့ ျဖစ္ေပၚလာတာ ဆိုေတာ့ အေရးၾကီးဆံုးဆိုတာက အေျခအေနနဲ႔အခ်ိန္အခါေပၚမွာေျပာင္းလဲေနတယ္လို႔ငါကေတာ့ ယူဆတယ္

သူငယ္ခ်င္း။ ။ အခုအခ်ိန္မွာငါ့အတြက္အေရးၾကီးဆံုးတစ္ခုရွိတယ္ အဲ့ဒါကိုနင္ျဖည့္ဆည္းေပးမွျဖစ္မယ္ေနာ္…

ကၽြန္မ။ ။ အမ္ ဘာကိုငါကျဖည့္ဆည္းေပးရမွာလဲ ဘာျဖစ္ျပန္ျပီလဲေကာက္ကာငင္ကာၾကီးကို….

သူငယ္ခ်င္း။ ။ အခုအခ်ိန္မွာငါ့အတြက္အေရးၾကီးဆံုးက ငါေကာ္ဖီခါးခါးေလးေသာက္ခ်င္တယ္ အဲ့ဒါ နင္၀ယ္ တိုက္မွျဖစ္မယ္ေလ ဟိဟိ….

ကၽြန္မ။ ။ ေအာ္… မိန္းမ လူလည္က်ျပီးေတာ့ ေကာ္ဖီေသာက္ခ်င္တာကို ငါ့ကို ငါ့စကားနဲ႔၀ယ္တိုက္ခုိင္းတာ ေပါ့ေလ ကဲပါ လာသြားေသာက္ၾကတာေပါ့….

မူပိုင္ = ႏွင္းဆီနက္

ေမာင့္ေတာအုပ္မွာ

ငွက္ျပာ၀တ္ရည္၊ ေသာက္ယစ္ရီတတ္

ႏွင္းဆီျဖဴလဲ့၊ ပ်ံသင္းဖြဲ႔တတ္

၀ါသြဲ႔ရြက္ေၾကြ၊ လိပ္ျပာေပြတတ္

ျမစ္ေရေခ်ာင္းစ၊ ေတးညင္းျမတတ္

မိန္းမလွသူေယာင္၊ မ်က္ေတာင္ခတ္တတ္

က်မ္းတက္ေဇာ္ဂ်ီ၊ ဖို၀င္မီတတ္

ၾကံစည္သမွ် ျဖစ္ေျမာက္ရသည္။

ေမာင့္ေတာအုပ္မွာ

လာလွည့္ေနလွည့္၊ အိပ္စက္လွည့္ဟု

သဲ့သဲ့ေခၚငင္၊ မပီျပင္လည္း

ထင္ထင္ၾကားလိုက္၊ တိမ္းမူးခိုက္၀ယ္

မိုက္မွားၾကမၼာ၊ တြန္းပို႔ရာသို႔

ထြက္ခြာလြင့္ပါး၊ ရပ္တပါး၌

ေရြ ႔လ်ားရာသီ ထပ္ခဲ့သည္။

ေမာင့္ေတာအုပ္မွာ

ခ်မ္းသာေအးျမေနခ်င္လွလည္း

လမ္းစေပ်ာက္ပ်က္၊ ရွာျပန္ဆက္ျပီး

ပင့္သက္ေမာေတြ၊ မ်က္ရည္ေ၀ဆဲ

မေနေပ်ာ္နဲ႔ လာလိုက္ခဲ့ဟု

သဲ့သဲ့ေခၚသံၾကားရျပန္၏။

ျမဲျမံႏြယ္ေႏွာင္၊ လူတို႔ေဘာင္၌

ေယာင္မွားဧည့္သည္၊ မေပ်ာ္ၾကည္ဘူး

မဆည္ႏိုင္ေတာ့၊ ႏြမ္းေပ်ာ့ေခြညိဴး

လမ္းမွားတိုးဆဲ၊ တိုးတိုးတစ္မ်ိဳး

ခ်ိဳးငယ္ေျပာသည္၊ ေမာင့္ေတာအုပ္မွာ

ငွက္ျပာ၀တ္ရည္၊ ေသာက္ယစ္ရီသတဲ့

ႏွင္းဆီျဖဴလဲ့၊ ပ်ံ ႔သင္းဖြဲ႔သတဲ့

ျမစ္ေရေခ်ာင္းစ၊ ေတးညွင္းျမသတဲ့

မိန္းမလွသူေယာင္၊ မ်က္ေတာင္ခတ္သတဲ့

က်မ္းတက္ေဇာ္ဂ်ီ၊ ဖို၀င္မီသတဲ့

ၾကံစည္သမွ် ျဖစ္ေျမာက္လွသတဲ့

ႏွမ မသိရွိမည္လား.....။

ေရးသားသူ (ၾကည္ေအး)

(ရႈမ၀ ၁၉၇၃၊ ေဖေဖာ္၀ါရီ)

ကၽြန္မဘ၀မွာပထမဆံုးနာက်င္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ကၽြန္မကိုတစ္ခါမွ ဆူဖို႔မေျပာႏွင့္တုတ္နဲ႔ေတာင္မရိုက္ဖူးတဲ့အေဖက ကၽြန္မကိုမခ်စ္ေတာ့ဘူးလို႔ေျပာခဲ့ၿပီး အတြင္းတံခါးဂ်က္ခ်ထားကာအိမ္အျပင္မွာထားခဲ့တုန္းက တေယာက္တည္း ေၾကာက္စိတ္ေတြနဲ႔ငုိေနခဲ့မိပါတယ္။ ဖခင္ျဖစ္သူထံမွမခ်စ္ေတာ့ဘူးလို႔ေျပာတာ ပထမဆံုးၾကားခဲ့ရျခင္းျဖစ္ၿပီး ၀မ္းနည္းေၾကကြဲသျဖင့္ အိမ္အျပင္အေမွာင္ထဲမွာ မ်က္ရည္မ်ားနဲ႔ကၽြန္မဆံုးရႈံးမႈတစ္ခုကိုခံစားရၿပီးေနာက္ တံခါးကို အဆက္မျပတ္ထုလ်က္ စိတ္ဆိုးေနတဲ့ဖခင္ကို ကတိေတြအထပ္ထပ္ေပးကာ ပြင့္လာမဲ့တံခါးနဲ႔အတူ ခ်စ္ရတဲ့ဖခင္ကို ေတာင္းပန္ေနခဲ့မိတယ္။ လုပ္မိတဲ့အျပစ္တစ္ခုအတြက္ဖခင္၏စကားႏွင့္လုပ္ရပ္ဟာ ကၽြန္မကို ႏႈတ္ျဖင့္ဆူတာ၊ တုတ္ျဖင့္ရိုက္တာထက္အဆတစ္ရာပိုနာက်င္ခဲ့ရပါတယ္။

ပထမဆံုးအႀကိမ္ဆံုးရႈံးခဲ့ရတာကေတာ့ ကၽြန္မအရမ္းခ်စ္ရတဲ့အဖြားျဖစ္သူက ကၽြန္မတို႔ကိုခြဲခြာသြားခဲ့တုန္းက ျဖစ္ပါတယ္။ အဖြားေရွ ႔ေရာက္ၿပီး အဖြားျဖစ္သူ၏မ်က္ႏွာကိုေစ့ေစ့ငွငွၾကည့္ကာ -

လက္ကေလးကိုကိုင္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကၽြန္မလက္ကိုျပန္ဆုပ္ကိုင္တယ္….

ရင္ဘတ္ေပၚကိုလက္တင္ထားၾကည့္တယ္ ႏွလံုးခုန္ေနတယ္……

ႏွာေခါင္းနားမွာလက္ေခ်ာင္းေလးကိုကပ္ၾကည့္တယ္ ေလတိုးသြားတယ္…..

ေျခေခ်ာင္းေလးေတြကိုဆုပ္နယ္ၾကည့္တယ္ ေႏြးေနတယ္…..

မယံုၾကည္ႏိုင္ျခင္းမ်ားစြာျဖင့္စိတ္အထင္နဲ႔အမ်ိဳးမ်ိဳးစမ္းသပ္ေနတဲ့ကၽြန္မ….

အသက္မရွိေတာ့ၿပီျဖစ္ေသာ အဖြားျဖစ္သူ၏မ်က္ႏွာကိုသာမလြတ္တမ္းေငးၾကည့္ေနမိတယ္။

“ အဖြားမရွိေတာ့ဘူး အဖြားေရသမီးတုိ႔ကိုထားခဲ့ၿပီလား...... ” လို႔ေျပာၿပီးငိုခ်လိုက္တဲ့ညီမ၀မ္းကြဲေလးကို ကၽြန္မ စိတ္တုိစြာနဲ႔လွမ္းၾကည့္မိတယ္။

“ ငိုခ်လိုက္ေလ တင္းမထားနဲ႔သမီးအဖြားကမရွိေတာ့ဘူး သမီးစိတ္ကိုေလွ်ာ့ၿပီးငိုခ်လိုက္တင္းမထားနဲ႔ငိုခ်လိုက္” အေဒၚျဖစ္သူကအနားကပ္လာၿပီး အားေပးစကားသံနဲ႔ကၽြန္မပုခံုးကိုလာဖက္ကာ ေခ်ာ့ေမာ့ၿပီးေျပာလာပါတယ္။ သိပ္မၾကာေသာအခ်ိန္ေလးအတြင္းမွာ ဆရာ၀န္ေရာက္လာၿပီးေသဆံုးခ်ိန္ကိုု သတ္မွတ္၊ ေသစာရင္းအတြက္ ေထာက္ခံခ်က္ေရးေပးၿပီးေနာက္တြင္ ကၽြန္မလည္းေမွ်ာ္လင့္မိေနေသာ စိတ္ကိုေလွ်ာ့ခ်လိုက္မိခ်ိန္မွာေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ပ်က္စီးျခင္း၊ ဆံုးရႈံးျခင္း၊ နာက်င္ေၾကကြဲျခင္း…မ်ားစြာႏွင့္ အဖြားေရ ဟုတီးတိုးေရရြတ္လိုက္မိကာ ေနရာတြင္လဲက်သြားပါေတာ့တယ္…..

မူပိုင္ = ႏွင္းဆီနက္

ကၽြန္မထိုေကာင္ေလးကို သတိထားမိေနတာ ၃၊၄ၾကိမ္မကေတာ့။ ေကာ္ဖီဆိုင္တြင္ ကၽြန္မတို႔သူငယ္ခ်င္းတစ္ သိုက္ စာေမးပြဲနားနီးေနျပီျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ေက်ာင္းေျပးေသာသူမ်ားကလည္း စာမရွိ၍ အသည္းအသန္ စာကူးသူကကူး၊ စာနားမလည္သူကေမးသူေမး၊ စာရွင္းသူကလည္းရွင္းျပ တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ျဖင့္ တစ္ဆိုင္ လံုးကို ကၽြန္မတို႔အသံမ်ားျဖင့္ဖံုးလႊမ္းေနပါသည္။ ေမးႏိုင္မည့္စာမ်ားကိုအမွတ္အသားျပဳျခစ္လိုက္ျဖင့္ ကၽြန္မ လည္း အလုပ္ရႈပ္၊ ေခါင္းရႈပ္ၿပီးအားရံုေတြမ်ားေနခဲ့သည္။ အမွတ္မထင္ ကၽြန္မေခါင္းေမာ့လိုက္မိခ်ိန္တြင္ တစ္ဘက္ခံုမွာထုိင္ေနေသာေကာင္ေလးမွ ကၽြန္မအားလွမ္းျပံဳးျပပါသည္။ ကၽြန္မလည္းကၽြန္မကိုျပံဳးျပသည္ဟုမထင္၍ ကၽြန္မအေနာက္ဘက္ခံုကို တခ်က္လွည့္ၾကည့္ရံုၾကည့္လိုက္ၿပီး သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ဆက္၍ စာအေၾကာင္းေဆြးေႏြးေနခဲ့သည္။ ေနာက္တစ္ၾကိမ္တြင္မေတာ့ ေကာ္ဖီခြက္ကိုေမ့ာေသာက္ၿပီးျပန္အခ်တြင္ ထိုေကာင္ေလးမွာ ကၽြန္မကိုစိုက္ၾကည့္ေနေၾကာင္း သတိထားမိခဲ့သည္။

ကၽြန္မတုိ႔သူငယ္ခ်င္းမ်ားသည္ အရမ္းခင္ဖို႔ေကာင္းၿပီး၊ တစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္ ေျပာမနာ၊ ဆုိမနာ၊ အစ အေနာက္သန္ေသာသူမ်ားျဖစ္သည္။ အစအေနာက္လြန္ၿပီးစိတ္ဆိုးရင္လည္း ၾကာၾကာစိတ္မဆိုးႏိုင္ၾက။ တစ္ေယာက္ကစိတ္ဆိုးရင္ က်န္တဲ့သူေတြကျဖန္ေျဖေပးရင္းနဲ႔ ရယ္စရာျပက္လံုးမ်ားကို ေတာက္ေလွ်ာက္ေျပာ ေတာ့စိတ္ဆိုးတဲ့သူမွာၾကာၾကာစိတ္မဆုိးႏုိင္ပဲ ခ်က္ခ်င္းေျပၾကသည္။ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ေခ်ာက္တြန္းလိုက္ၾက၊ ခံရတဲ့သူကလဲစိတ္ဆိုးလိုက္ၾက၊ မေခၚပဲေနၾက၊ ၿပီးေတာ့လဲမေနႏိုင္ျပန္တည့္လိုက္နဲ႔ပဲ အတြဲမပ်က္ပဲ ရွိေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားျဖစ္ၾကသည္။

ထိုအုပ္စုထဲတြင္ ကၽြန္မကိုေတာ့စကားအရာႏွင့္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အစအေနာက္သန္၊ ေခ်ာက္ခ်ရာတြင္ျဖစ္ျဖစ္ ဘယ္သူ မွမႏိုင္ၾကပါ။ သူတို႔ေျပာသည္ထက္ ကၽြန္မကပိုေျပာႏိုင္သည္။ စကားအရာတြင္ အရံႈးမေပးတတ္တာ ကၽြန္မ အက်င့္။ တစ္ျခားအခ်ိန္တြင္ စကားကိုအပုိမေျပာတတ္၍ မသိတဲ့သူမ်ားဆို ကၽြန္မကို စကားနည္းတဲ့သူ၊ မာန ၾကီးတဲ့သူဟုအထင္ႏွင့္ေျပာတတ္ၾကသည္။ တကယ့္တကယ္တြင္ ကၽြန္မကအေၾကာင္းသိက ေပါရွာသူ၊ အစ အေနာက္သန္သူ၊ ရယ္စရာဟာသမ်ားကို ေျပာႏိုင္သူျဖစ္သည္။ သူငယ္ခ်င္းမ်ားသည္ ကၽြန္မဒဏ္ကိုအခံရဆံုး ေသာသူမ်ားျဖစ္သည္။ အထူးသျဖင့္ ကၽြန္မအခ်စ္ဆံုးသီတာမကေတာ့ အုပ္စုထဲတြင္အေအးဆံုး၊ ကၽြန္မဘယ္ ေလာက္အႏိုင္က်င့္က်င့္ ကၽြန္မကိုအသည္းခံဆံုး…

ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းတာကေတာ့ ကၽြန္မဘယ္ေလာက္ဆိုးဆိုး သူတုိ႔က ကၽြန္မအေပၚအေကာင္းျမင္အၾကည့္ေလးေတြ ႏွင့္ ခြင့္လႊတ္ေပးၾကသည္။

အခုလဲ ထိုေကာင္ေလးက ကၽြန္မကိုစိုက္ၾကည့္ေနတာကို သူတို႔ကလည္းသတိထားမိေနၿပီးျဖစ္ေသာေၾကာင့္ တေယာက္တေပါက္ျဖင့္ ကၽြန္မကိုစၾကပါေတာ့သည္။ ကၽြန္မလည္းသူတို႔စေနာက္ၾကသည္ကို အေရးမထား စာကအေရးႀကီးသည့္ဟန္ျဖင့္ “နင္တို႔ေနာ္ စာေမးပြဲကျဖင့္တပတ္ပဲလိုေတာ့တယ္ စာေမးပြဲခန္းထဲေရာက္မွ ကူပါဦး၊ ကယ္ပါဦးလာမလုပ္နဲ႔ စာကိုပဲလုပ္ တျခားဟာအာရံုမရႈပ္နဲ႔” ဟု ဆရာမႀကီးေလသံျဖင့္ျပန္ေျပာလိုက္ေပမဲ့…. ဒီေလာက္နဲ႔ေတာ့မျဖံဳတဲ့အေၾကာင္းသိသူငယ္ခ်င္းမ်ားကဆက္စျမဲ။ သူတို႔ေတြကစေလေလ ထိုေကာင္ ေလးမွာလည္းကၽြန္မကိုသူႏွင့္၀ိုင္းစေနသည္ကိုရိပ္မိေနၿပီျဖစ္ေသာေၾကာင့္ထင္ အတင့္ရဲလာသည္။

သူႏွင့္အတူထိုင္ေနေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကလည္းေျမွာက္ေပးၾကသည္ထင္သည္ ေကာင္ေလးသည္ ထုိင္ရာမွ ထလာၿပီး “ကၽြန္ေတာ့ကိုထိုင္ခြင့္ျပဳပါခင္ဗ်ာ” ဟုကၽြန္မကိုၾကည့္ၿပီးခြင့္ေတာင္းလာပါသည္။ ကၽြန္မလည္း သူ႔ကိုမသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၿပီး စာအုပ္ကိုအသဲအသန္ဖတ္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနလိုက္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ ေယာက္ဆီမွ “ အဟမ္း…. အဟမ္း….” လည္ေခ်ာင္းရွင္းသံႏွင့္အတူ “ဟုတ္ကဲ့ ရပါတယ္ထိုင္ပါ ခံုပိုယူၿပီးထိုင္ လို႔ရပါတယ္” ေျပာလိုက္ေတာ့ ေကာင္ေလးမွာခံုတစ္ခံုယူၿပီး ကၽြန္မတုိ႔၀ိုင္းမွာထိုင္မလိုလုပ္ေတာ့ ကၽြန္မကို ေခ်ာက္က်တာျမင္ခ်င္တဲ့သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ကၽြန္မေရွ႕တည့္တည့္ေနရာတြင္ထိုင္ေနေသာသူကို ဖယ္ ခိုင္းၿပီး ထိုေကာင္ေလးကိုေနရာခ်ေပးပါေတာ့သည္။

ေကာင္ေလးလဲေနရာတြင္ထိုင္ၿပီးသည္ႏွင့္သူ႔ကိုယ္သူစတင္မိတ္ဆက္ပါသည္။ သူမိတ္ဆက္ၿပီးသည္ႏွင့္ ကၽြန္မ နာမည္သိခ်င္ေၾကာင္းတိုက္ရိုက္ေမးလာပါေတာ့သည္။ ကၽြန္မကိုေခ်ာက္က်ေနၿပီ၊ ခံေနရၿပီဆိုၿပီး ျပံဳးစိစိနဲ႔ၾကည့္ ေနၾကတဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြကိုဒီလိုနဲ႔ေတာ့အရံႈးမေပးခ်င္။ ေတာ္ရံုလူစိမ္းေယာက်ာ္းေလးဆိုစကားစမေျပာတတ္တဲ့ ကၽြန္မ၊ ဒီတခါက်မွေတာ့ ေမးလာတဲ့ေမးခြန္းကိုမွျပန္မျဖရင္ သူငယ္ခ်င္းေတြၾကားမွာ ကၽြန္မကို ႏိုင္ကြက္အျဖစ္ အျမဲေျပာစရာအေၾကာင္းအရာတစ္ခုအျဖစ္မခံႏိုင္။ ကၽြန္မလဲေခသူမဟုတ္ပါလား….။

ကံၾကမၼာကပဲကၽြန္မဘက္အေလးသာခဲ့သလား၊ နတ္ေကာင္းပဲမသလားမသိ ကၽြန္မနာမည္မေျဖခင္ အခ်ိန္ေလး အတြင္းမွာပဲ ကၽြန္မေခါင္းကိုလက္ႏွင့္အပုတ္ခံရၿပီးေနာက္ “ေအာ္…….ညီမကဒီမွာစာလာလုပ္ေနတာကိုး…… အကိုကဆိုင္ေရွ႕ကျဖတ္ေတာ့ ညီမကိုျမင္လိုက္လို႔၀င္လာခဲ့တာ တယ္ၾကိဳးစားေနပါလား” ဟုေျပာသံႏွင့္အတူ ကၽြန္မေဘးကိုေရာက္လာသူက ကၽြန္မအကိုရဲ ႔အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္း(ကၽြန္မႏွင့္လည္းအကိုတေယာက္လိုခ်စ္ ခင္ရေသာသူ)။ ကၽြန္မလည္းလက္ရွိအေျခအေနအက်ဥ္းအၾကပ္ထဲမွကယ္တင္ရွင္ေရာက္လာသလို ၀မ္းသာ အားရျဖစ္ကာ “အကိုက ဘယ္သြားမလို႔လဲဟင္…” ေမးလိုက္ေတာ့ “အကိုလား စာအုပ္ဆိုင္ဘက္သြားမလုိ႔ စာအုပ္၀ယ္မလို႔ေလ ညီမမုန္႔လိုက္စားဦးမလား” ဟုေမးသံဆံုးသည္ႏွင့္ကၽြန္မလည္း “ဟာ….စားမွာေပါ့ လိုက္မယ္ေလ ခဏေနာ္ စာအုပ္ေတြသိမ္းလိုက္ဦးမယ္” ဟုေျပာလဲေျပာ၊ စာအုပ္ေတြကိုအိတ္ထဲအျမန္သိမ္းဆည္းပါေတာ့သည္။ ကၽြန္မလည္းအိတ္ကိုေကာက္လြယ္ၿပီးထုိင္ေနရာမွထေတာ့ ထိုေကာင္ေလးမွာ ဆက္ပဲ ထိုင္ရမလိုလို၊ သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြဘက္ကိုပဲ ျပန္သြားရေတာ့မလိုလိုႏွင့္ မ်က္စိမ်က္ႏွာပ်က္ေနသည္။

စိတ္လက္ေပါ့ပါးသြားတဲ့ကၽြန္မ အျပံဳးေတြမ်ားစြာနဲ႔ဆိုင္ျပင္ကိုေရာက္ေတာ့မွ သူငယ္ခ်င္းေတြကိုလွည့္ၾကည့္လိုက္ၿပီး မ်က္စိတစ္ဘက္ကိုမွိတ္၊ လွ်ာထုတ္ျပၿပီး ငါ့ကိုနင္တို႔ဘယ္ေတာ့မွအႏိုင္ရမယ္မထင္နဲ႔ ဆိုတဲ့ပံုႏွင့္ လက္မ ေထာင္ျပလိုက္၊ သနားပါတယ္ဆိုတဲ့ပံုစံမ်ိဳးလက္ခါျပလိုက္ႏွင့္ အမ်ိဳးမ်ိဳးလုပ္ျပေတာ့ ဆိုင္တြင္းမွ မအီမလည္ မ်က္ႏွာေတြႏွင့္ကၽြန္မကို လက္သီးဆုပ္သူဆုပ္ျပ၊ ေအး နင္ေတာ့ ေနာက္တခါက်ရင္ေတြ႔မယ္ ဆိုတဲ့ပံုႏွင့္ အံၾကိတ္သူၾကိတ္ျပႏွင့္မေက်မနပ္မ်က္ႏွာမ်ားႏွင့္က်န္ခဲ့ၾကပါေတာ့သည္။

ေက်ာင္းသားဘ၀အမွတ္တရမ်ားစြာထဲမွ တခုကိုေရးသားထားျခင္းျဖစ္ပါသည္။ အခုေတာ့တစ္ေယာက္ကို တစ္ေနရာဆီမွာ အရင္လိုျပန္ဆံုေတြ႔ဖို႔လဲမလြယ္၊ ကိုယ္စီအလုပ္မ်ားစြာနဲ႔ ဘ၀ဆိုတဲ့စကားလံုးႏွစ္လံုးေအာက္မွာ ရုန္းရင္းကန္ရင္းနစ္ျမဳပ္ေနၾကပါတယ္။

လြမ္းလိုက္တာ ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးနဲ႔ခ်စ္ေသာသူငယ္ခ်င္းမ်ားရယ္.....

မူပိုင္ = ႏွင္းဆီနက္

ခ်စ္တယ္......

ခ်စ္တယ္…..တဲ့

ေမာင့္ဆီကခ်စ္တယ္ ဆိုတဲ့စကားတစ္ခြန္းမွာ ကၽြန္မဆီမွာအားအင္ေတြအျပည့္နဲ႔ပါလား

ခ်စ္…….တယ္ တဲ့ စကားေလးကႏွစ္လံုးတည္း….

စကားႏွစ္လံုးကိုေပါင္းလိုက္ေတာ့ လူႏွစ္ဦးရဲ ႔ဘ၀(သို႔)သူစိမ္းႏွစ္ေယာက္ရဲ ႔ဘ၀ႏွစ္ခုကို တစ္ခုတည္း၊ တစ္ဘ၀ တည္း၊ တစ္ထပ္တည္းျဖစ္ေစခဲ့တယ္……

ေမာင့္ရင္ခြင္ဟာ မက်ယ္ေပမယ့္ ကၽြန္မအတြက္ေတာ့လံုျခံဳေႏြးေထြးမႈကိုေပးႏိုင္ပါတယ္တဲ့…

ေမာင့္ရဲ ႔အခ်စ္ေတြက ကၽြန္မအတြက္အေကာင္းဆံုးအင္အားျဖစ္ေစခဲ့တယ္….

ေမာင့္ရင္ခြင္ထဲမွာ ကၽြန္မအတြက္တည္ေဆာက္ထားတဲ့ နန္းေတာ္တစ္ခုရွိတယ္တဲ့….

အဲ့ဒီနန္းေတာ္ကို အခ်စ္၊ ေမတၱာ၊ သစၥာ၊ နားလည္မႈဆိုတဲ့ တိုင္ႀကီးေလးခုနဲ႔အခိုင္အမာတည္ေဆာက္ထားတာ တဲ့ေလ….

နန္းေတာ္ထဲမွာ ကၽြန္မအတြက္အခန္းတစ္ခန္းအျပင္ အခ်စ္သစ္ပင္ေလးတစ္ပင္ပါစိုက္ပ်ိဳးထားခဲ့တယ္....

အခ်စ္သစ္ပင္ေလးကေတာ့

ကၽြန္မဆာရင္စားသံုးဖို႔ ပန္းသီးလဲျဖစ္တယ္……..

ကၽြန္မေသာက္သံုးဖို႔ ေရလဲျဖစ္တယ္……..

ကၽြန္မပ်င္းရင္ စကားေျပာဖို႔ လူလဲျဖစ္တယ္……..

ကၽြန္မဖ်ားရင္ ေဆးကုဖို႔ ဆရာ၀န္လဲျဖစ္တယ္…….

ကၽြန္မစိတ္ညစ္ရင္ အားေပးဖို႔ အေဖာ္လဲျဖစ္တယ္…...

ကၽြန္မငုိရင္ ႏွစ္သိမ့္ဖို႔ ပုခံုးတစ္ဘက္လဲျဖစ္တယ္…….

ကၽြန္မေပ်ာ္ရႊင္ဖို႔ သီခ်င္းေတြနဲ႔ ေျဖေဖ်ာ္သူလဲျဖစ္တယ္……

ကၽြန္မအိပ္ရင္ ပံုျပင္လွလွေလးေတြနဲ႔ေခ်ာ့သိပ္ဖို႔ ပံုေျပာသူလဲျဖစ္တယ္…….

ကၽြန္မရဲ ႔အခ်ိန္ေတြအကုန္လံုးမွာလိုအပ္သမွ်ကိုျဖည့္ဆည္းေပးႏိုင္တဲ့ အခ်စ္သစ္ပင္ေလးတစ္ပင္ကိုပါ စိုက္ပ်ိဳး ေပးထားတယ္…….

ဒီလိုခမ္းနားတဲ့နန္းေတာ္ႀကီးနဲ႔အခ်စ္သစ္ပင္ရွိေနမွေတာ့ ကၽြန္မအတြက္ဘာလိုအပ္ဦးမွာလဲရွင္…

နန္းေတာ္ႀကီးမပ်က္စီး၊ မၿပိဳလဲဖို႔နဲ႔ အခ်စ္သစ္ပင္မေျခာက္ခန္း၊ မေသဆံုးဖို႔ကေတာ့ ေမာင္နဲ႔ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ဦးရဲ ႔ အခ်စ္၊ ေမတၱာ၊ သစၥာ၊ နားလည္မႈေတြအေပၚမွာပဲ မူတည္ပါလိမ့္မယ္။

မူပိုင္ = ႏွင္းဆီနက္

ထိုမိန္းကေလးကို ကၽြန္မစေတြ႔သည့္အခ်ိန္တြင္ ကေလးေလးတစ္ေယာက္ သာမန္ကေလးေလးဟုပဲ ျမင္ခဲ့မိ ပါသည္။ သူမကိုစေတြ႔ခ်ိန္တြင္ သူမသည္အဖြားျဖစ္သူ၏ လက္ကိုဆုပ္ကိုင္ထားၿပီး၊ ၀တ္ဆင္ထားေသာ အ၀တ္အစားမွာလည္း စပန္႔သားအက်ီၤပြပြႏွင့္ ေဘာင္းဘီမတိုမရွည္ပြပြ၀မ္းဆက္ကို၀တ္ဆင္ထားသည္။ သူမကို ေတြ႔တိုင္းလည္း ဒီလိုပံုစံႏွင့္အၿမဲေတြ႔ရပါသည္။

သူမ၏အေၾကာင္းကိုစတင္သိရွိတဲ့ေန႔တြင္ သူမအစား နာက်ည္းျခင္း၊ လုပ္ရက္ေလျခင္း၊ ျဖစ္မွျဖစ္ရေလျခင္း စသည့္ခံစားခ်က္မ်ိဳးစံုႏွင့္သူမအတြက္မခံမရပ္ႏိုင္ျဖစ္ၿပီး ထိုလူအား ေတြ႔ဖူးျမင္ဖူးခ်င္စိတ္ေတြတားမရဆီးမရႏွင့္ ကၽြန္မ…။ ကၽြန္မကသာ သူမအစား မခံမရပ္ႏိုင္ျဖစ္ေနရတာ..... သူမကေတာ့ လက္ရွိသူမအျဖစ္ကိုေတာင္ နာက်ည္းရေကာင္းမွန္း၊ စိတ္နာရေကာင္းမွန္းမသိ..။ ေအးခ်မ္းေလစြ။

သူမ၏အသက္မွာ၁၄ႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ေလးပဲရွိေသးသည္။ မိဘႏွစ္ပါးမွာ မရွိၾကေတာ့။ အရပ္ကေတာ့ ၄ေပ ေတာင္မျပည့္။ သူမ၏စိတ္အေျခအေနဟာလည္း ကေလးတေယာက္စိတ္ပင္မျပည့္ခ်င္။ သူမနားလည္ထား သည္က သူမ၏အဖြား ေကၽြးတာစားမည္၊ ေဆာ့မည္၊ အိပ္ခ်ိန္တန္လွ်င္အိပ္မည္။ ကေလးတစ္ေယာက္လို အျပစ္ ကင္းစင္တဲ့သူမရဲ ႔ဘ၀ကို ဖ်က္ဆီးပစ္ေသာထိုေယာက်ာ္းသည္ လူပီသပါရဲ ႔လား…..။

ကၽြန္မက သူမကို၀၀ကစ္ကစ္ကေလးမေလးဟု ထင္ထားမိသည္။ ေနာက္မွ သူမသည္ ယုတ္မာေသာ လူတစ္ ေယာက္၏ ကိုယ္၀န္ကိုေဆာင္ထားရျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း၊ သူမကိုယ္တိုင္ပင္ ကိုယ္၀န္ရွိေနမွန္းမသိပဲ ထမင္းအမ်ား ႀကီးစား၍ သူမဗိုက္ႀကီးေဖာင္းကားလာသည္ဟု သူမအားေမးလာသည့္လူတိုင္းကို ဗိုက္ေလးအား ပုတ္ပုတ္ျပ၍ ေျဖတတ္ေၾကာင္းသိရသည့္အခ်ိန္တြင္ ကၽြန္မသည္သူမအစား စိတ္မေကာင္း…။

သူမ၏အမႈအားတရားရံုး၊ တရားခြင္စစ္ေဆးေသာေန႔တြင္ စိတ္၀င္တစားလာေရာက္ၾကည့္ရႈနားေထာင္ၾကေသာ လူမ်ားမွာမနည္းလွေပ။ ထိုလူအားရံုးထုတ္လာေသာအခါတြင္ ကၽြန္မမွာဘယ္လိုလူစားမ်ိဳးလဲဆိုတာ သိခ်င္ေဇာ ႏွင့္ အေျပးအလႊားလိုက္ၾကည့္မိပါသည္။ ထိုလူကိုေတြ႔လိုက္ရေသာအခါတြင္ ကၽြန္မမွာ အံ့အားသင့္သြားပါေတာ့ သည္။ အသားျဖဴျဖဴ၊ အရပ္မနိမ့္မျမင့္၊ ပိန္ပိန္ပါးပါး၊ ရုပ္ရည္သန္႔သန္႔ႏွင့္ေကာင္ေလး။ အသက္ကျဖင့္ ၁၇ႏွစ္ပဲ ရွိေသးသည္တဲ့၊ မိန္းမယူထားတာ၆လေလာက္ပဲရွိေသးသည္။ အိမ္ေထာင္သက္ မၾကာလွေသး။ သူ႔မိန္းကေလး မွာလဲ အသားျဖဴျဖဴေခ်ာေခ်ာေလးျဖစ္သည္။

ထိုလိုလူတစ္ေယာက္က ဦးေႏွာက္စြမ္းရည္မျပည့္၀ေသာသူမကို အႏိုင္က်င့္ခဲ့သည္ဆိုသည္မွာ ကၽြန္မ မေျပာႏွင့္ ေတြ႔တဲ့သူတိုင္းကမယံုႏိုင္။ သူ၏လက္ရွိမိန္းကေလးႏွင့္ယွဥ္ရင္ေတာင္မွ အပံုႀကီးကြာျခားရက္ႏွင့္ ဘယ္လို ေၾကာင့္မ်ားေစာ္ကားခဲ့ရပါသလဲ။ တရားရံုး၏စစ္ေဆးခ်က္အရ သူမအားမုန္႔ေကၽြးမည္ဟုဆိုကာ ထိုလူမွ အႏိုင္ က်င့္ေစာ္ကားခဲ့ေၾကာင္း၊ သူမအားတျခားလူေတြအားျပန္မေျပာႏွင့္ ျပန္ေျပာလွ်င္ ေနာက္မုန္႔မေကၽြးေတာ့ဘူးဆို ကာ ႏႈတ္ပိတ္ထားေၾကာင္း၊ ကိုယ္၀န္ရွိလာေသာအခါတြင္လည္း မုန္႔စားလို႔ဗိုက္ႀကီးေဖာင္းလာသည္ဟု ေျပာ ခိုင္းေၾကာင္း၊ ေနာက္ပိုင္းတြင္ သူမအားေရွာင္ေနခဲ့သည္ဟု သိရသည္။

ထိုလူဘက္မွလည္း ေရွ ႔ေနႏွင့္ခုခံကာကြယ္ၿပီး၊ သူမဘက္မွစြပ္စြဲခ်က္မ်ားသည္ တပတ္ႏွင့္တပတ္မျပတ္ႏိုင္ပဲ လအတန္ၾကာလာခဲ့သည္မွာ သူမမီးဖြားမည့္အခ်ိန္သုိ႔ပင္ေရာက္လာခဲ့သည္။ ကၽြန္မလည္း ေက်ာင္းစာေမးပြဲႏွင့္ လံုးလည္လိုက္ၿပီး သူမတို႔ဆီေတာင္မေရာက္ျဖစ္ခဲ့ေပ။ စာေမးပြဲေျဖဆိုၿပီး၍ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းဆီသို႔ အလည္ေရာက္ေသာအခါတြင္မွ စိတ္မေကာင္းစရာ သူမသတင္းကို ၾကားသိခဲ့ရသည္။

အိပ္မက္သာျဖစ္လိုက္ရင္သိပ္ေကာင္းမွာပဲလုိ႔ေတြးမိတယ္… အိပ္မက္မဟုတ္မွန္းသိရဲ ႔နဲ႔ေလ နင္ င့ါကို လုပ္ရက္ လိုက္တာ နင့္ကိုငါဘယ္ေလာက္ခ်စ္တယ္ဆိုတာလဲ နင္သိတယ္ နင္င့ါကိုဘယ္ေလာက္ခ်စ္တယ္ ဆိုတာကို ေတာ့ အခုငါသိခဲ့ရၿပီေလ…။

အခုေတာ့ နင္ထားခဲ့တဲ့ေနရာေလးမွာ ငါနင့္ကိုတမ္းတေနမိတာ နင္သိမွာမဟုတ္ပါဘူး။ ဒီေနရာေလးမွာပဲ နင္ငါ့ ကိုခ်စ္တယ္လို႔ေျပာခဲ့တာ….ျပီးေတာ့ ဒီေနရာေလးမွာပဲ နင္ငါ့ကိုထားခဲ့တာ….

နင္ေတာ္ေတာ္ရက္စက္တယ္ေနာ္၊ ငါ့မိဘေတြကိုငါဘယ္လိုမ်က္ႏွာမ်ိဳးနဲ႔ ငါမဟုတ္တဲ့တျခားတေယာက္နဲ႔တြဲေန ျပီလို႔ေျပာမလဲ ငါ့မိဘေတြနဲ႔မိတ္ဆက္ေပးဖို႔ဆိုတာ ငါ့အေနနဲ႔ဘယ္လိုအင္အားမ်ိဳးနဲ႔ေျပာခဲ့ရတယ္ထင္လဲ၊ ဒါေတြကိုနင္ကေတာ့သိမွာမဟုတ္ပါဘူး၊ သိလဲသိခ်င္မယ္မထင္ပါဘူးေလ…။ င့ါမိဘေတြဘက္က ငါသေဘာ က်ရင္လဲမတားေတာ့ပါဘူး ဆိုတဲ့စကားသံအဆံုးမွာ ငါဘယ္ေလာက္ေပ်ာ္ခဲ့ရတယ္ထင္လဲ…။ ဒါေပမဲ့ နင္ငါ့ကို ဘယ္လိုအျငိဳးနဲ႔မ်ားရက္စက္ခဲ့လဲ..။ ငါ့မိဘေတြနဲ႔ေတြ႔ၿပီးလို႔မွ ႏွစ္ပတ္မျပည့္ခင္ နင္ဟာ ငါမဟုတ္တဲ့ တျခား ေကာင္မေလးနဲ႔တြဲေနၿပီဆိုတဲ့သတင္းဟာ ငါ့နားကိုေတာင္မယံုခဲ့ပါဘူး။ လာေျပာတဲ့ သူေတြကိုေတာင္ ငါမုန္းမိ တယ္။ နင့္ဆီကမဟုတ္ပါဘူးဆိုတဲ့စကားအဆံုးမွာ ငါအကုန္လံုးနဲ႔ရန္သူျဖစ္ခဲ့တယ္။

ဒါေပမဲ့လည္း နင္ဟန္ေဆာင္လိမ္ညာထားတာကို ငါသိလိုက္ရတဲ့အခ်ိန္မွာ ငါ့မ်က္စိကိုမယံုႏိုင္ျဖစ္ခဲ့ရတယ္။ နင္လုပ္ရက္တယ္ေနာ္… နင္ငါ့ကိုလူပံုအလယ္မွာအရွက္ခြဲလိုက္တာ၊ အံ့ၾသတဲ့အၾကည့္ေတြနဲ႔ၾကည့္ေနၾကတဲ့ င့ါရဲ႕သူငယ္ခ်င္းေတြ၊ စပ္စုတဲ့အၾကည့္နဲ႔ၾကည့္ေနၾကတဲ့သူေတြၾကားမွာ ငါအဲ့ဒီေနရာကေန အေငြ႔ပ်ံ ေပ်ာက္ကြယ္ သြားလုိက္ခ်င္ေတာ့တယ္….

ငါ့က်ဴရွင္ေအာက္မွာ နင္ဟာတျခားေကာင္မေလးရဲ႕လက္ကိုတြဲ၊ ရယ္ရယ္ေမာေမာစကားေတြေျပာၿပီး ျဖတ္ ေလွ်ာက္သြားတာကိုငါျမင္လိုက္ရေတာ့ င့ါမ်က္စိကိုငါမယံုႏိုင္ခဲ့ဘူး…။ နင္တို႔ကိုၾကည့္ေနတဲ့ ငါ့ရင္ထဲမွာ မီးေတာက္ႀကီးတခုေတာက္ေလာင္ေနသလိုပဲ.....ရွက္လြန္းလို႔ ဘယ္သူမွလဲမၾကည့္ရဲ… ၀ိုင္းတက္လာတဲ့ မ်က္ရည္စေတြနဲ႔ငါ ဘာလုပ္ရမယ္မသိခဲ့….. နင္ င့ါကိုတခ်က္တည္းေသႏိုင္တဲ့နည္းနဲ႔သာ အေသသတ္သြားပါ လားဟယ္ အဲ့ဒီဒဏ္ရာက အခုခံစားရတဲ့ေ၀ဒနာထက္သက္သာမယ္ထင္တယ္…. ။ ဒီလိုေတာ့ မရက္စက္သင့္ ဘူး….

အားေပးဆုပ္ကိုင္လာတဲ့သူငယ္ခ်င္းအသံေတြၾကားမွာ ငါမေနတတ္ခဲ့… ဘာျဖစ္တာလဲ ဘယ္လိုျဖစ္ၾကတာ လဲဆိုတဲ့ ေမးခြန္းေတြဟာလဲ ငါသိခ်င္ေနခဲ့တဲ့အေၾကာင္းအရာေတြပါပဲ ငါမေျဖတတ္ခဲ့ဘူး….

ငါ့အသံၾကားရင္ခ်သြားတဲ့ဖုန္းကိုငါစိတ္နာတယ္ နင့္အသံမွန္းသိရက္နဲ႕ မရွိိပါဘူး အျပင္သြားေနပါတယ္ ဆိုတဲ့ စကားကိုငါမုန္းတယ္ ငါ့ကိုဘယ္လိုခ်စ္ခဲ့တာလဲငါသိခ်င္ခဲ့တယ္...နင္ကငါ့ကိုမေတြ႔ခ်င္လို႔ေရွာင္ေနမွေတာ့ ငါလဲ နင္နဲ႔အေ၀းဆံုးေလးမွာ ေနခဲ့တယ္ ။

ငါကနင္နဲ႔အေ၀းမွာေနခဲ့ေပမယ့္ နင္ကငါ့ကိုအလြတ္မေပးခဲ့ဘူးေနာ္ ငါရွိတတ္တဲ့ေနရာေတြကို တျခား ေကာင္မ ေလးနဲ႔အၿမဲလာခဲ့တယ္ ငါ့ေရွ႕မွာဆိုအရမ္းဂရုစိုက္ျပခဲ့တယ္၊ ငါနင့္ကိုဘာအျပစ္ေတြမ်ားက်ဴးလြန္မိလို႔ လဲ........ ငါေမးခ်င္တယ္ အၾကည့္ခ်င္းဆံုရင္ ျပံဳးစိစိနဲ႔လုပ္ေနတဲ့ နင့္ကိုငါဘယ္လိုနားလည္ရမလဲ နင္ဘာေျပာထားလဲ မသိတဲ့နင့္ေကာင္မေလးက ငါ့ကိုပုခံုးခ်င္းတမင္လာတိုက္တဲ့အထိေတာ့ ငါသည္းမခံခ်င္ခဲ့ဘူး.... ဒါေတြဟာ နင့္ေၾကာင့္ငါခံစားခဲ့ရတာေတြေလ…

ေ၀ဒနာေတြကိုႀကိတ္မွိတ္ခံစားခဲ့ရတဲ့ငါ အနည္ထိုင္ဖုိ႔အတြက္ေတာ္ေတာ္ေလးႀကိဳးစားခဲ့ရတယ္.....နင္လဲင့ါေရွ႕ မေရာက္လာတာအေတာ္ၾကာေတာ့ ငါ့အတြက္တစ္မ်ိဳးေတာ့သက္သာခဲ့ရတယ္၊ အခ်ိန္ဆိုတာႀကီးက ငါ့ကိုကုစား ေပးႏိုင္ခဲ့တယ္ ...အရင္ကေလာက္မဆိုးေပမယ့္ ငါေျဖသာႏိုင္လာတယ္…..

ကံၾကမၼာကင့ါကိုမ်က္ႏွာသာမေပးခဲ့ျပန္ဘူးေနာ္၊ နင္ငါ့ေရွ႕ကုိထပ္ေရာက္လာတယ္........ဒီတစ္ခါေတာ့ အရင္လို ျပံဳးစိစိနဲ႔လဲမဟုတ္ေတာ့ပါလား....ေနာင္တေတြရေနတဲ့ပံုနဲ႔ စကားေျပာခ်င္တယ္တဲ့ေလ ဆံုးျဖတ္ရ ခက္ေနတဲ့ ငါ့ကို သူငယ္ခ်င္းေတြကေစာင့္ေပးၾကတယ္........နင္က “ ကၽြန္ေတာ္သူ႔ကိုစကားေျပာခ်င္လို႔ပါ ခဏေလးပါပဲေနာ္ ” ဆိုတဲ့စကားသံအဆံုးမွာ ငါလဲငါသိခ်င္ခဲ့တဲ့အေၾကာင္းအရာေတြအတြက္္ “ ရတယ္ေလ သြားတာေပါ့ ”ဆိုလိုက္ ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြက စိတ္မခ်တဲ့အၾကည့္ေတြနဲ႔မလႊတ္ခ်င္ပဲလႊတ္ေပးလိုက္တယ္

ဆိုင္ထိုင္ေတာ့ နင္ကငါေသာက္တတ္တဲ့ေကာ္ဖီကိုမွာေပးတယ္ နင္ငါ့အႀကိဳက္ကိုေတာ့မေမ့ေသးဘူးပဲ၊ “နင္အဆင္ေျပလား ” တဲ့ ေမးရက္လိုက္တာနင္ထားခဲ့တဲ့ဘ၀မွာငါအဆင္ေျပတာရွိမလားငါေျပာလိုက္ခ်င္တယ္
“ ရည္းစားအသစ္ရေနၿပီလား ” တဲ့ ငါ့ကိုနင့္လိုမ်က္ႏွာမ်ားတဲ့သူလို႔နင္ထင္ေနလို႔လား….
“ ငါနင့္ကိုသတိရေနခဲ့တာ ” တဲ့ ငါအေကာင္းဆံုး ပ်က္လံုးတခုၾကားလိုက္ရသလိုပဲ……
“ ငါေပးထားတဲ့လက္ေဆာင္ေတြ နင္လူၾကံဳနဲ႔ျပန္ေပးတာလက္ခံရတဲ့ေန႔တုန္းက ငါနင္နဲ႔တကယ္ခြဲရၿပီဆိုၿပီး ငိုမိတယ္ ” တဲ့ အဟတ္ ဟတ္ ငါယံုခ်င္လိုက္တာ၊ ဒါေပမဲ့ငါနင့္ကိုဘယ္လိုမွမယံုေတာ့တာကို နင္မွမသိေတာ့ပဲ နင္သင္ေပးသြားတာေလ…

“ ငါသူ႔ကိုအေပ်ာ္တြဲတာပါကြာ ငါေလသူ႔ကိုျဖတ္လိုက္ၿပီ ငါတကယ္ခ်စ္တာနင့္ကိုမွန္းငါသိခဲ့ပါၿပီ၊ နင္ ငါမရွိတဲ့ ေနာက္မွာ ဘယ္သူမွမတြဲဘူးဆိုတာလဲ ငါသိပါတယ္...... ငါနင့္အနားကိုမလာရဲလို႔ နင့္သတင္းေတြေတာ့ ငါအျမဲ စံုစမ္းတယ္ နင့္ကိုေတြ႔ခ်င္လြန္းရင္ ငါလာလာၾကည့္တယ္ နင္မသိဘူးမဟုတ္လား ” တဲ့ေလ ။

ငါမသိခ်င္ေတာ့ပါဘူး ငါရဲ႕လက္ရွိဘ၀မွာ နင္ဆိုတာမပါပဲလည္း ငါေနႏိုင္ၿပီ.......... ေနာက္ၿပီး နင့္ကို ငါေၾကာက္ သြားခဲ့တာ……ငါ့ကို နင္ပထမဆံုးအႀကိမ္ထားခဲ့ကတည္းက ငါေၾကာက္သြားခဲ့တာ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ထားမလား လို႔လဲ ငါမေတြးခ်င္ဘူး မခံစားခ်င္ဘူး။

င့ါဆီကစကားသံကိုေစာင့္ေနတဲ့နင့္ကို ငါအတတ္ႏိုင္ဆံုးျပံဳးၿပီး “ နင့္ကိုငါမခ်စ္ေတာ့ဘူးဟ ငါကတစ္ေယာက္ဆို တစ္ေယာက္ပဲခ်စ္ခဲ့တာ အဲ့တစ္ေယာက္ကငါ့ကိုသစၥာေဖာက္သြားကတည္းက ငါအဲ့လူကိုငါ့ႏွလံုးသားထဲက အၿပီးအပိုင္ထုတ္ထားၿပီးသား နင့္ကိုျပန္လက္ခံဖုိ႔ငါ့မွာအပိုမပါေတာ့ဘူး၊....ေနာက္ၿပီးငါနင့္ကိုရြံတယ္.......... အဲ့လိုလူကိုမုန္းတယ္ ”

င့ါစကားလဲဆံုးသြားေရာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြနဲ႔ၾကည့္ေနတဲ့နင့္မ်က္ႏွာ တားမရေအာင္ ပ်က္သြားခဲ့တယ္ေနာ္ ...... နင့္ကိုငါေျပာခဲ့တာက နင္ငါ့ကိုလုပ္သြားခဲ့တာထက္စာရင္ အေသးအဖြဲဆိုတာ နင္သိမွာပါ ။ ေနာက္ၿပီး ငါ့ကို နင္က ကစားစရာအရုပ္လုိသေဘာထားေနခဲ့တယ္ထင္တယ္.......နင္ထားခဲ့ရင္ေနခဲ့၊ နင္ကခ်စ္ရင္ျပန္ခ်စ္ ငါက စားစရာမဟုတ္ အရုပ္မဟုတ္ဘူးေနာ္ ငါလဲခံစားတတ္တယ္ ။

“ ငါဆုေတာင္းေပးခဲ့တယ္ နင္လဲနင္တကယ္ခ်စ္တဲ့ေကာင္မေလးနဲ႔ေတြ႔ၿပီး လက္တြဲႏိုင္ပါေစလို႔ ” ေျပာၿပီး ထထြက္လာခဲ့ေတာ့ ထိုင္ခံုမွာနင္ေခါင္းငိုက္စိုက္နဲ႔က်န္ခဲ့တယ္။ ဆိုင္ျပင္ကိုေရာက္ေတာ့ ငါေလထူးဆန္းတာ ခံစားမိတယ္…. ငါ့ရင္ထဲမွာကာလရွည္ၾကာခံစားေနရတဲ့ေ၀ဒနာေတြဟာ ဘာတစ္ခုမွကို မက်န္ခဲ့တာပါပဲ ရင္တစ္ခုလံုးေပ့ါပါးသြားတယ္.....

ငါနင့္ကိုအခုတကယ္ေမ့ႏိုင္ခဲ့ၿပီပဲ……….။

မူပိုင္ = ႏွင္းဆီနက္

္သူမႏွင့္ကၽြန္မေတြ႔ဆံုခ်ိန္သည္ သိပ္မၾကာလိုက္။ သူမသည္ ကၽြန္မကိုမွတ္သားစရာေတြ အမ်ားႀကီး ထားခဲ့၏။ သူမသည္ အျပင္ပန္းအေနျဖင့္ ႐ိုးေအးၿပီး၊ ဘာမွမသိနားမလည္သည့္ပံုစံႏွင့္ ဟန္ေဆာင္မႈေတြကို မ်က္ႏွာဖံုး တပ္ကာထားသည္။ သူမသည္ စကားကိုမပြင့္တပြင့္၊ ရွက္စဖြယ္ပံုစံေျပာတတ္ၿပီး၊ တကယ့္အျပင္တြင္ မည္သည့္ ေနရာတြင္မဆိုရန္ျဖစ္ဖို႔ ၀န္ေလးသူမဟုတ္ေပ။ ထို႕ျပင္ သူမသည္ ကၽြန္မကို အလိမ္အညာစကားမ်ားစြာေျပာဆို ခဲ့သည္။