ထိုမိန္းကေလးကို ကၽြန္မစေတြ႔သည့္အခ်ိန္တြင္ ကေလးေလးတစ္ေယာက္ သာမန္ကေလးေလးဟုပဲ ျမင္ခဲ့မိ ပါသည္။ သူမကိုစေတြ႔ခ်ိန္တြင္ သူမသည္အဖြားျဖစ္သူ၏ လက္ကိုဆုပ္ကိုင္ထားၿပီး၊ ၀တ္ဆင္ထားေသာ အ၀တ္အစားမွာလည္း စပန္႔သားအက်ီၤပြပြႏွင့္ ေဘာင္းဘီမတိုမရွည္ပြပြ၀မ္းဆက္ကို၀တ္ဆင္ထားသည္။ သူမကို ေတြ႔တိုင္းလည္း ဒီလိုပံုစံႏွင့္အၿမဲေတြ႔ရပါသည္။
သူမ၏အေၾကာင္းကိုစတင္သိရွိတဲ့ေန႔တြင္ သူမအစား နာက်ည္းျခင္း၊ လုပ္ရက္ေလျခင္း၊ ျဖစ္မွျဖစ္ရေလျခင္း စသည့္ခံစားခ်က္မ်ိဳးစံုႏွင့္သူမအတြက္မခံမရပ္ႏိုင္ျဖစ္ၿပီး ထိုလူအား ေတြ႔ဖူးျမင္ဖူးခ်င္စိတ္ေတြတားမရဆီးမရႏွင့္ ကၽြန္မ…။ ကၽြန္မကသာ သူမအစား မခံမရပ္ႏိုင္ျဖစ္ေနရတာ..... သူမကေတာ့ လက္ရွိသူမအျဖစ္ကိုေတာင္ နာက်ည္းရေကာင္းမွန္း၊ စိတ္နာရေကာင္းမွန္းမသိ..။ ေအးခ်မ္းေလစြ။
သူမ၏အသက္မွာ၁၄ႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ေလးပဲရွိေသးသည္။ မိဘႏွစ္ပါးမွာ မရွိၾကေတာ့။ အရပ္ကေတာ့ ၄ေပ ေတာင္မျပည့္။ သူမ၏စိတ္အေျခအေနဟာလည္း ကေလးတေယာက္စိတ္ပင္မျပည့္ခ်င္။ သူမနားလည္ထား သည္က သူမ၏အဖြား ေကၽြးတာစားမည္၊ ေဆာ့မည္၊ အိပ္ခ်ိန္တန္လွ်င္အိပ္မည္။ ကေလးတစ္ေယာက္လို အျပစ္ ကင္းစင္တဲ့သူမရဲ ႔ဘ၀ကို ဖ်က္ဆီးပစ္ေသာထိုေယာက်ာ္းသည္ လူပီသပါရဲ ႔လား…..။
ကၽြန္မက သူမကို၀၀ကစ္ကစ္ကေလးမေလးဟု ထင္ထားမိသည္။ ေနာက္မွ သူမသည္ ယုတ္မာေသာ လူတစ္ ေယာက္၏ ကိုယ္၀န္ကိုေဆာင္ထားရျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း၊ သူမကိုယ္တိုင္ပင္ ကိုယ္၀န္ရွိေနမွန္းမသိပဲ ထမင္းအမ်ား ႀကီးစား၍ သူမဗိုက္ႀကီးေဖာင္းကားလာသည္ဟု သူမအားေမးလာသည့္လူတိုင္းကို ဗိုက္ေလးအား ပုတ္ပုတ္ျပ၍ ေျဖတတ္ေၾကာင္းသိရသည့္အခ်ိန္တြင္ ကၽြန္မသည္သူမအစား စိတ္မေကာင္း…။
သူမ၏အမႈအားတရားရံုး၊ တရားခြင္စစ္ေဆးေသာေန႔တြင္ စိတ္၀င္တစားလာေရာက္ၾကည့္ရႈနားေထာင္ၾကေသာ လူမ်ားမွာမနည္းလွေပ။ ထိုလူအားရံုးထုတ္လာေသာအခါတြင္ ကၽြန္မမွာဘယ္လိုလူစားမ်ိဳးလဲဆိုတာ သိခ်င္ေဇာ ႏွင့္ အေျပးအလႊားလိုက္ၾကည့္မိပါသည္။ ထိုလူကိုေတြ႔လိုက္ရေသာအခါတြင္ ကၽြန္မမွာ အံ့အားသင့္သြားပါေတာ့ သည္။ အသားျဖဴျဖဴ၊ အရပ္မနိမ့္မျမင့္၊ ပိန္ပိန္ပါးပါး၊ ရုပ္ရည္သန္႔သန္႔ႏွင့္ေကာင္ေလး။ အသက္ကျဖင့္ ၁၇ႏွစ္ပဲ ရွိေသးသည္တဲ့၊ မိန္းမယူထားတာ၆လေလာက္ပဲရွိေသးသည္။ အိမ္ေထာင္သက္ မၾကာလွေသး။ သူ႔မိန္းကေလး မွာလဲ အသားျဖဴျဖဴေခ်ာေခ်ာေလးျဖစ္သည္။
ထိုလိုလူတစ္ေယာက္က ဦးေႏွာက္စြမ္းရည္မျပည့္၀ေသာသူမကို အႏိုင္က်င့္ခဲ့သည္ဆိုသည္မွာ ကၽြန္မ မေျပာႏွင့္ ေတြ႔တဲ့သူတိုင္းကမယံုႏိုင္။ သူ၏လက္ရွိမိန္းကေလးႏွင့္ယွဥ္ရင္ေတာင္မွ အပံုႀကီးကြာျခားရက္ႏွင့္ ဘယ္လို ေၾကာင့္မ်ားေစာ္ကားခဲ့ရပါသလဲ။ တရားရံုး၏စစ္ေဆးခ်က္အရ သူမအားမုန္႔ေကၽြးမည္ဟုဆိုကာ ထိုလူမွ အႏိုင္ က်င့္ေစာ္ကားခဲ့ေၾကာင္း၊ သူမအားတျခားလူေတြအားျပန္မေျပာႏွင့္ ျပန္ေျပာလွ်င္ ေနာက္မုန္႔မေကၽြးေတာ့ဘူးဆို ကာ ႏႈတ္ပိတ္ထားေၾကာင္း၊ ကိုယ္၀န္ရွိလာေသာအခါတြင္လည္း မုန္႔စားလို႔ဗိုက္ႀကီးေဖာင္းလာသည္ဟု ေျပာ ခိုင္းေၾကာင္း၊ ေနာက္ပိုင္းတြင္ သူမအားေရွာင္ေနခဲ့သည္ဟု သိရသည္။
ထိုလူဘက္မွလည္း ေရွ ႔ေနႏွင့္ခုခံကာကြယ္ၿပီး၊ သူမဘက္မွစြပ္စြဲခ်က္မ်ားသည္ တပတ္ႏွင့္တပတ္မျပတ္ႏိုင္ပဲ လအတန္ၾကာလာခဲ့သည္မွာ သူမမီးဖြားမည့္အခ်ိန္သုိ႔ပင္ေရာက္လာခဲ့သည္။ ကၽြန္မလည္း ေက်ာင္းစာေမးပြဲႏွင့္ လံုးလည္လိုက္ၿပီး သူမတို႔ဆီေတာင္မေရာက္ျဖစ္ခဲ့ေပ။ စာေမးပြဲေျဖဆိုၿပီး၍ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းဆီသို႔ အလည္ေရာက္ေသာအခါတြင္မွ စိတ္မေကာင္းစရာ သူမသတင္းကို ၾကားသိခဲ့ရသည္။
သူမသည္ ကိုယ္၀န္အဆိပ္တက္ၿပီး လမ္းမေလွ်ာက္ႏိုင္သျဖင့္ ေဆးရံုတြင္တက္ေရာက္ေနခဲ့ရၿပီး မီးဖြားမည့္ အခ်ိန္သုိ႔ေရာက္လာေသာအခါ တင္ပဆံုရိုးက်ဥ္းလြန္းေသာေၾကာင့္ မမီးဖြားႏိုင္ပဲ ေဆးရံုတြင္ပင္ ကေလးေရာ မိခင္ပါ အသက္ဆံုးရႈံးခဲ့ရပါသည္။ မိခင္ေရာ၊ ကေလးအတြက္ပါ ကၽြန္မစိတ္မေကာင္းပါ။ တစ္ဖက္လွည့္ေတြး ေတာ့လည္း မရွိေတာ့တာကတစ္မ်ိဳးေတာ့ေကာင္းသည္ဟု ေျဖေတြးမိပါသည္။ တာ၀န္ယူမည့္သူကမရွိ၊ သူမ ကိုယ္တိုင္ကလဲ သူမကိုယ္သူမ မေစာင့္ေရွာက္ႏိုင္ေတာ့...ကေလးတစ္ေယာက္ကိုဘယ္လိုနည္းနဲ႔ ေစာင့္ေရွာက္ မည္နည္း။
ထိုတရားခံေကာင္ေလးမွာ တရားစြဲဆိုေထာင္ခ်မည့္သူမွာ အသက္ဆံုးရႈံးသြားေသာေၾကာင့္ ဆက္လက္၍ တရား ရင္ဆိုင္အမိန္႔ခ်ရာတြင္ ခ်ဳပ္ရက္က်ခံေသာေန႔မ်ားႏွင့္ေထာင္ဒဏ္ခ်မွတ္သည့္ရက္မွာ ႏွစ္ျပည့္သြားသျဖင့္ အမိန္႔ ခ်သည့္ေန႔တြင္ပင္ အမႈမွလြတ္ေျမာက္သြားခဲ့ပါသည္။ ေကာင္ေလးႏွင့္သူ႔မိန္းကေလးတို႔ႏွစ္ဦးမွာ လက္ခ်င္းခ်ိတ္ ၍ ျပံဳးေပ်ာ္စြာႏွင့္အိမ္ကိုေပ်ာ္ရႊင္စြာျဖင့္ထြက္ခြာသြားသည့္ျမင္ကြင္းမွာ ျမင္ရသူေတြအတြက္ၾကည္ႏႈးဖို႔ေကာင္း ေပမဲ့ ျဖစ္စဥ္အားလံုးကိုသိထားတဲ့ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ အျပည့္အ၀မၾကည္ႏႈးႏိုင္ပါ။ ေပ်ာ္စရာေန႔(၃)ေန႔ထဲမွ ေထာင္မွလြတ္ေသာေန႔သည္ သူတို႔ႏွစ္ဦးအတြက္ေတာ့ အဓိပၸါယ္အျပည့္နဲ႔လွပေနမွာျဖစ္မွာပင္...။
တမလြန္မွသူမအတြက္ ဆုေတာင္းေပးရံုမွတစ္ပါး အျခားမရွိေတာ့ျပီပဲ။ ေနာက္ေနာင္ဘ၀မ်ားမွာ ဒီလိုအျဖစ္ဆိုး မ်ိဳးမၾကံဳရပါေစႏွင့္လို႔ .........။
မူပိုင္ = ႏွင္းဆီနက္