သူငယ္ခ်င္းေကာင္း

သူငယ္ခ်င္းေကာင္းဆိုသည္ႏွင့္ကၽြန္မေျပးျမင္မိသည္မွာ ငယ္ငယ္ကက်ာင္းေနဘက္သူငယ္ခ်င္းျဖိဳးေ၀ေအး…..။ ျဖိဳးေ၀ႏွင့္ကၽြန္မစတင္ဆံုေတြ႔ခဲ့သည္မွာ ကၽြန္မ၅တန္းတက္သည့္အခ်ိန္တြင္ျဖစ္သည္။ ကၽြန္မ၅တန္းေရာက္ သည့္ႏွစ္တြင္သူမက၄တန္း။ အသက္တူပင္ျဖစ္ေသာ္လည္းျဖိဳးေ၀ကေက်ာင္းအပ္ေနာက္က်သည့္အတြက္ ကၽြန္မထက္သူမကတစ္တန္းငယ္ေနသည္။ ကၽြန္မတုိ႔ခ်င္းက အိမ္ေခါင္းရင္းႏွင့္ေျခရင္းကပ္လ်က္ျဖစ္ေသာ ေၾကာင့္လဲပိုတြဲမိသည္။ သူမကေတာ့ကၽြန္မရဲ ႔ရင္ဖြင့္ရာ၊ တီးတိုးတိုင္ပင္စရာ သူငယ္ခ်င္းေကာင္း တစ္ေယာက္ ျဖစ္ခဲ့သည္။ အခုလက္ရွိလဲအတြဲမပ်က္ေသးပဲ တစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္ေကာင္းတိုင္ပင္၊ ဆိုးတိုင္ပင္သူငယ္ ခ်င္းမ်ားအျဖစ္မွီခိုေနဆဲပဲျဖစ္သည္။

ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ ကၽြန္မကခ်စ္စႏိုးႏွင့္ေခၚေသာညိဳေလး….။ ညိဳေလးကကၽြန္မႏွင့္၅တန္း ကတည္း ကအတန္းတူသူငယ္ခ်င္း အခုထိလဲအဆက္အသြယ္မျပတ္ေသးေသာသူငယ္ခ်င္း။ ကၽြန္မကႏိုင္စားေနၾက။ ကၽြန္မႏွိပ္စက္သမွ်ကိုအသည္းခံႏိုင္ဆံုးခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္…..။

ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့တကၠသိုလ္တက္တဲ့အခ်ိန္မွစတင္ဆံုေတြ႔ခဲ့ရသည့္ သီတာမ(ေခၚ)မယ္သီတာ…..။ ကၽြန္မကသူ႔ကိုနာမည္မ်ိဳးစံုႏွင့္ခ်စ္စႏိုးေခၚတိုင္း ျပံဳးစိစိမ်က္ႏွာႏွင့္ ကၽြန္မကိုလက္ေမာင္းကေလး ပုတ္ကာ ရယ္ေနတတ္သည္။ သီတာမၾကီးကေတာ့ တကၠသိုလ္ေရာက္မွေတြ႔ခဲ့ၾကေပမဲ့ ကၽြန္မသူ႔ကိုအရမ္းခ်စ္သည္။ ကၽြန္မဘယ္ေလာက္စိတ္ဆိုးေအာင္စလဲ သီတာမကကၽြန္မကိုဘယ္ေတာ့မွစိတ္မဆိုးတတ္ပါ။ ကၽြန္မအစလြန္ရင္ေတာ့သူမကမ်က္ႏွာတည္တည္ေလးႏွင့္ပင္ တည္မလိုရယ္မလိုလုပ္ေနရင္ ကၽြန္မက သူမနာမည္ပါသည့္သီခ်င္းမ်ားျဖစ္ေသာ သီတာေနပါဦး သီတာေနပါဦး သီတာကိုသိပ္ခ်စ္တယ္သိရဲ ႔လား မယ္သီတာဒႆအေပၚမွာ စသည့္သီခ်င္းမ်ားျဖင့္သူမကိုေစာင္းဆိုရင္ ဘယ္လိုမွတည္တည္မေနႏိုင္ပဲ သြားတက္ေလးေပၚေအာင္ရယ္ပါေတာ့သည္။

မိတ္ေဆြေကာင္း

မိတ္ေဆြေကာင္းကို ေက်ာင္းတက္စဥ္ဆံုေတြ႔ျခင္းမဟုတ္ပဲ လုပ္ငန္းခြင္တြင္ဆံုေတြ႔ရသည့္သူဟု ကၽြန္မခြဲျခား ေရးသားလိုက္ပါတယ္။ လုပ္ငန္းလုပ္စဥ္တြင္ ၀န္ထမ္းေပါင္းမ်ားစြာႏွင့္ကၽြန္မၾကံဳေတြ႔ခဲ့ရပါေသာ္လည္း ထို၀န္ထမ္းေတြထဲမွာတြင္မွ အတုယူစရာ၊ ေလးစားစရာေကာင္းေသာအမ(၂)ေယာက္ အေၾကာင္းေရးသား လုိပါတယ္။ မသက္ဟုကၽြန္မကေခၚေသာအမႏွင့္ မေအးခိုင္ဟုေခၚေသာတစ္ေယာက္….။

သူမတုိ႔ႏွစ္ေယာက္လံုးသည္စကားေျပာနဲသည္ ေျပာရင္ေျဗာင္ဖြင့္ေျပာသည္။ ဘယ္သူ႔မ်က္ႏွာမွမေထာက္ပဲ မညွာမတာေျပာတတ္သည္။ ေျပာရဲဆိုရဲရွိသည္။ အလုပ္လုပ္ရာတြင္တိက်သည္။ ျပတ္သားသည္။ အစီအစဥ္ တက်လုပ္ေဆာင္ႏိုင္သည္။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ဆီမွအတုယူစရာမ်ား မ်ားစြာအတုခိုးခဲ့ရသည္။ ေလးစားထိုက္ ေသာမိတ္ေဆြညီအမမ်ားျဖစ္သည္။

ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ ကၽြန္မႏွင့္မေတာ္လိုက္ရေသာေယာင္းမေလးေကသီျဖစ္ပါတယ္။ ေကသီသည္ ကၽြန္မထက္၇ႏွစ္ခန္႔ငယ္ပါေသာ္လည္း သူငယ္ခ်င္းေကာင္းဆိုလဲဟုတ္၊ မိတ္ေဆြေကာင္းဆိုလဲဟုတ္၊ ညီအမဆို လဲဟုတ္သည္။ ဒါေၾကာင့္ အမ်ိဳးေတာ္ခ်င္လို႔ကၽြန္မေမာင္ေလးနဲ႔စပ္ပါေသာ္လည္း သူတို႔ဖူးစာမပါေသာေၾကာင့္ ထင္သည္။ ကၽြန္မႏွင့္အမ်ိဳးမေတာ္လိုက္ရပါ။

အဓိကတြဲျဖစ္ရျခင္းကေတာ့ သူမတုိ႔သည္ ႏႈတ္လံုျခင္း၊ အနစ္နာခံျခင္း၊ သစၥာရွိျခင္း၊ စကားကိုလွည့္ပတ္မေျပာ တတ္ျခင္း၊ မလိမ္ညာတတ္ျခင္း၊ ပြင့္လင္းျခင္း၊ သူတစ္ပါးနစ္နာမည့္အလုပ္ဆိုမလုပ္ကိုင္တတ္ျခင္း၊ ကၽြန္မကို အရမ္းခ်စ္ျခင္းေၾကာင့္သည္းခံျခင္း၊ ကၽြန္မႏွင့္ပတ္သက္၍အထိအခိုက္အေျပာမခံျခင္း တစ္ေယာက္ႏွင့္ တစ္ ေယာက္အျပန္အလွန္ရိုေသေလးစားျခင္း…. စသည့္အခ်က္ေပါင္းမ်ားစြာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။

ကၽြန္မတြင္အျခားအျခားေသာသူငယ္ခ်င္းေပါင္းမ်ားစြာ၊ မိတ္ေဆြေပါင္းမ်ားစြာထပ္ေတြ႔ပါေသာ္လည္း ကၽြန္မဘ၀တြင္အမွတ္တရႏွင့္ေလးစားစရာေကာင္းသည့္ သူငယ္ခ်င္း(၃)ေယာက္ႏွင့္ မိတ္ေဆြ(၃)ေယာက္ကို အမွတ္တရအေနႏွင့္ေရးသားမိျခင္းျဖစ္ပါသည္။

ဤပို႔စ္ကို ေမာင္ငယ္သူရႆ၀ါကတဂ္ထားျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ၾကာသြားသည့္အတြက္ခြင့္လႊတ္ေပးပါလို႔ ေတာင္း ပန္စကားဆိုရင္း ဒီပို႔စ္အတြက္ဘုန္းသန္႔ေလးေက်နပ္ႏိုင္ပါေစ….။

မူပိုင္ = ႏွင္းဆီနက္

ဦးလင္းဦး(ဆိတ္ပညာ)ၾကီးက ေဒၚႏွင္းဆီနက္ကိုအတင္းအၾကပ္တဂ္ပို႔ေရးရမယ္ မေရးရင္မရဘူး၊ ခရီးမသြားခင္ အျပီးေရးမွတ္ခ်က္ၾကီးနဲ႔ကိုလာေတာ့တာပဲ၊ ေၾသာ္…. ငါမွမေရးရင္သူ႔ခမ်ာ ေဒါသေတြထြက္၊ စိတ္မေကာင္းေတြ ျဖစ္ျပီးေတာ့ စားမ၀င္အိပ္မေပ်ာ္ျဖစ္ေနပါဦးမယ္ေလ… အဲ့လိုစဥ္းစားမိျပီး ေနေကာင္းခါစလူတစ္ေယာက္ စိတ္ခ်မ္းသာပါေစဆိုတဲ့ေစတနာနဲ႔ ကၽြန္မ မေရးခ်င္ေရးခ်င္နဲ႔ေရးလိုက္ပါတယ္…(အဟတ္ တမင္စတာ…. စိတ္ဆိုးရဘူးေနာ္……… :D )။

၀ါသနာ……… ၀ါသနာဆိုလို႔ကၽြန္မစဥ္းစားၾကည့္တယ္… ကၽြန္မဘာေတြ၀ါသနာပါလဲေပါ့ ၀ါသနာပါတာက စံုေနတာပဲ ကၽြန္မကကိုယ္စလုပ္မိတဲ့အလုပ္ဆိုရင္လုပ္ခ်င္ခ်င္၊ မလုပ္ခ်င္ခ်င္ စိတ္ပါ၀င္စားစြာလုပ္ေလ့ရွိတယ္။ အဲ့ဒီလုပ္ေဆာင္မႈအပုိင္းေတြထဲကမွ ကိုယ္၀ါသနာအပါဆံုးကဘာလဲလုိ႔ေသခ်ာစီစစ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ Graphic Designer ၊ သီခ်င္းနားေထာင္တာ၊ ဟင္းခ်က္တာ၊ သစ္သီးပံုေဖာ္တာ၊ ပန္းအလွထိုးတာ၊ အိမ္အလွဆင္တာ၊ အခုေနာက္ပိုင္းတိုးလာတာက ကဗ်ာေတြေရးတာေပါ့…။

ဒီဇိုင္းအပိုင္းနဲ႔ပက္သတ္ျပီးစတင္၀ါသနာပါတာက သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က သူလုပ္လာတဲ့ဒီဇိုင္းတစ္ခုကို ကၽြန္မကိုလာျပတယ္(အမွန္ကၾကြားတာေပါ့ေလ) ကၽြန္မအဲ့ဒီ ဒီဇိုင္းေလးကိုအရမ္းၾကိဳက္သြားတယ္ အဲ့ဒါနဲ႔ နင္ဘယ္လိုလုပ္တာလဲဆိုေတာ့ ငါတက္ေနတဲ့ေက်ာင္းကသင္ေပးတာကို ငါ့ဘာသာငါ့စိတ္ကူးနဲ႔ဆြဲထားတာတဲ့ ကၽြန္မလဲေနာက္က်ေတာ့ ဒီဇိုင္းေလးေတြကိုယ့္ဘာသာဖန္တီးခ်င္တဲ့စိတ္ေတြျဖစ္ေပၚလာျပီးေနာက္ ကၽြန္မ အႏုပညာကြန္ပ်ဴတာဒီပလိုမာသင္တန္းကိုစတက္ျဖစ္ျပီး ဒီဇိုင္းေလးေတြကိုစိတ္ၾကိဳက္ဖန္တီးျဖစ္ပါတယ္…။ သို႔ေပမယ့္အခုေနာက္ပိုင္းကၽြန္မလုပ္ေနရတဲ့အလုပ္နဲ႔ဒီဇိုင္းနဲ႔ကတျခားစီလိုျဖစ္ေနေတာ့ ေမ့တဲ့အပိုင္းေတြလဲ ေမ့ကုန္ျပီ(အမွန္က….. လာခိုင္းၾကမွာစိုးလို႔…. ဟီးးးးးး)။

သီခ်င္းကေတာ့ဘယ္သီခ်င္းမဆိုၾကိဳက္တယ္ ကၽြန္မကသီခ်င္းသိပ္မေရြးဘူး အကုန္နားေထာင္တယ္။ ခရီးသြား ရင္သီခ်င္းေလးနားေထာင္သြားရင္ကိုပဲ စိတ္ကလန္းေနတာ။ စိတ္ညစ္ရင္ေတာ့မ်ိဳးၾကီးသီခ်င္းနဲ႔ေပါက္ကြဲေလ့ ရွိတယ္....(အဟဲ…ဓာတ္ျပားေဟာင္းၾကီးကေပါက္ကြဲလို႔အေကာင္းဆံုးသီခ်င္းေလ)။

ဟင္းခ်က္တာကေတာ့၀ါသနာပါတယ္။ ကိုယ္စားခ်င္တာကို ကိုယ့္ဘာသာကိုစိတ္ၾကိဳက္ခ်က္စားရတာကုိပဲ ၀ါသနာတစ္ခုလိုျဖစ္ေနတာ။ ကၽြန္မခ်က္ျပီးေကာင္းတယ္အေျပာခံရရင္ ပီတိတစ္ခုလိုခံစားရတာ။ (မေကာင္းေပ မဲ့ၾကိတ္မွိတ္ေကာင္းတယ္ေျပာၾကေပါ့) :D ။ သစ္သီးပံုေဖာ္တာကပိုျပီး၀ါသနာပါတယ္။ တစ္ခါတေလ ပံုေဖာ္ လြန္ျပီးပ်က္သြားတဲ့အသီးေတြဆို အိမ္ကအေမက နင့္အသီးဒီဇိုင္းကို ငါ့တစ္သက္ဒီတခါပဲျမင္ဖူးတယ္္ဆုိျပီး ၾကည္စယ္ပါတယ္။ (ဒါကသစ္သီးကမေကာင္းလို႔ပါေနာ္ လုပ္တဲ့သူကေသခ်ာလုပ္တာပဲဟာကို)

ပန္းအလွထုိးတာကိုလဲ၀ါသနာပါပါတယ္။ သူကအရမ္းလက္၀င္တယ္ ကၽြန္မဖန္တီးလို႔ ပန္းအိုးထဲကပန္းေလးလွ ေနရင္ကို ကၽြန္မစိတ္ထဲၾကည္ႏႈးေနတာပါ။ အိမ္အလွဆင္တာလဲ၀ါသနာပါပါတယ္။ အိမ္နံရံေလးမွာ ဘယ္မင္း သမီးပံုေလးထားမယ္၊ အိမ္နံရံကိုဘာေဆးေရာင္ျခယ္မယ္၊ ပရိေဘာဂေတြကိုဘယ္နားမွာထားမယ္ဆိုျပီး တစ္ေန႔တစ္ေန႔ရႈပ္ေနတဲ့ကၽြန္မပါ။ အခုက်ေတာ့ ေန႔တိုင္းကၽြန္မအခန္းကိုေတာင္တံျမက္စည္းမလွဲျဖစ္တဲ့ဘ၀ အိမ္ကိုမျပန္ျဖစ္လို႔ပါ။

အခုေနာက္ပိုင္းကဗ်ာေရးတာကိုေတာ္ေတာ္၀ါသနာပါလာပါတယ္။ စေနေန႔ဆိုကၽြန္မအိမ္ကိုျပန္ရပါတယ္။ အိမ္ျပန္ေရာက္လို႔ရွိရင္ စိတ္ထဲမွာကဗ်ာေရးခ်င္စိတ္ပဲေပၚေပၚေနပါတယ္။ ကဗ်ာေတြေရးေနလို႔ တစ္ပတ္မွ တစ္ခါရွင္းျဖစ္တဲ့ ကၽြန္မအခန္းေလးကိုေတာင္မွ မရွင္းျဖစ္တာၾကာပါေပါ့လား။ ဒီလိုနဲ႔ပဲကၽြန္မဘေလာ့ေလးမွာလဲ ကဗ်ာေတြခ်ည္းပဲဖတ္ေနရလို႔ လာဖတ္တဲ့သူေတြလဲ စိတ္မေကာင္းေတြျဖစ္ျဖစ္ျပန္သြားရတယ္ထင္တယ္….။ အသဲကြဲကဗ်ာေတြခ်ည္းပဲမို႔လို႔……..။

ေက်နပ္ပါျပီလား ဦးလင္းဦး(ဆိတ္ပညာ)ၾကီးရွင့္။

ကၽြန္မရဲ ႔ခင္မင္ရေသာမိတ္ေဆြမ်ားရဲ ႔၀ါသနာေလးေတြကိုသိခ်င္လာလို႔ထပ္တဂ္ခ်င္တဲ့သူေတြကေတာ့ -

(အမယမင္း(ေရးျပီး)၊ အမပန္ဒိုရာ၊ ညီမငယ္ေ၀ေလး(ေရးျပီး)၊ ညီမငယ္မက္မက္(ေရးျပီး)၊ ညီမငယ္ေရႊျပည္သူ၊ ညီမငယ္မဆုမြန္၊ ညီမငယ္ပန္းခင္းေလး၊ ညီမငယ္ခ်င္းမေလး(ေရးျပီး)၊ ညီမငယ္တာတာ(ေရးျပီး)၊ ညီမငယ္မြန္၊ ညီမငယ္ပန္းခေရ(ေရးျပီး)၊ ညီမငယ္ကံေကာင္းသူ(ေရးျပီး)၊ ညီမငယ္မီးေလးဇာ(ေရးျပီး)၊ ညီမငယ္ေမဒီဇာ(ေရးျပီး)၊ ညီမငယ္မန္းသူေလး(ေရးျပီး)၊ ညီမငယ္ေရာင္ျပန္(ေရးျပီး)၊ ညီမငယ္ေႏြးေႏြးသဲမြန္(ေရးျပီး)၊ ညီမငယ္ဆူးလင္းသစ္)

(အကိုမိုးေသြးငယ္၊ အကိုေကာင္းကင္ကို၊ အကိုဥပသကာ(ေရးျပီး)၊ အကိုစိတ္စမ္းေရ(ေရးျပီး)၊ ေဒါက္တာ၀င္းသိန္း(ေရးျပီး)၊ ေမာင္ငယ္သီဟသစ္(ေရးျပီး)၊ ေမာင္ငယ္ေစာေနာင္၊ ေမာင္ငယ္အခ်စ္မဲ့ဂစ္တာ(ေရးျပီး)၊ ေမာင္ငယ္ထင္လင္းေအာင္၊ ေမာင္ငယ္ညီမင္းခန္႔(ေရးျပီး)၊ ေမာင္ငယ္ေသာတ(ေရးျပီး)၊ ေမာင္ငယ္ဇာတိ၊ ေမာင္ငယ္၊ ေမာင္ငယ္ေနေဒးသစ္(ေရးျပီး)၊ ေမာင္ငယ္ႏြယ္ရိုး၊ ေမာင္ငယ္ေ၀ယံ၊ ေမာင္ငယ္ဖိုးဂ်ယ္(ေရးျပီး)၊ ေမာင္ငယ္မီးေတာက္၊ ေမာင္ငယ္ဗညားရွိန္(ေရးျပီး)၊ ေမာင္ငယ္ေတြ႔ကရာရွစ္ေသာင္း(ေရးျပီး)၊ ေမာင္ငယ္ဖိုးသၾကၤန္(ေရးျပီး)၊ ေမာင္ငယ္ဇာဏီ(ေရးျပီး))

မူပိုင္ = ႏွင္းဆီနက္

ကၽြန္မကို ကၽြန္မရဲ့ေမာင္ငယ္ဗညားကတဂ္လာပါတယ္။ သူတဂ္လာတဲ့ေခါင္းစဥ္ကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကၽြန္မ မ်က္လံုးအေတာ္ျပဴးသြားတယ္။ အမေလး….. ဗညားရယ္ဒါၾကီးကိုလာတဂ္ရလား လို႔ စိတ္ထဲကညည္းမိပါ တယ္။ ဗညားကိုေတြ႔ေတာ့ကၽြန္မက ဗညားေရ မေရးခ်င္ဘူး၊ မေရးရင္မရဘူးလား ေျပာေတာ့ အမရယ္ နဲနဲ စတိေလာက္ေတာ့ေရးပါ တဲ့ မေရးမခ်င္း ကၽြန္မကို မၾကီးလတ္ ေရးဦးေလ အားေသးဘူးလား သူမ်ားေတြ ေရးျပီးကုန္ျပီေနာ္ ဆိုျပီး ဂ်ီက်ေနတာနဲ႔ပဲ အရင္တုန္းကအတိတ္ကိုျပန္လည္တူးဆြျပီး ေရးလိုက္ပါတယ္။

ကၽြန္မငယ္ငယ္ကတည္းက အိမ္မွာသမီးတစ္ေယာက္တည္းမို႔ မိဘနဲ႔အကို၊ေမာင္ေတြက မ်က္ေစ့ေအာက္က အေပ်ာက္မခံပါဘူး။ အကိုနဲ႔ေမာင္ၾကားေမြးလာလို႔လားမသိ ကၽြန္မမိန္းကေလးေပမဲ့ စကားေျပာတာ၊ ေတြး ေတာတာကအစ မိန္းမမဆန္ခဲ့ဘူး။ အကိုေတြေမာင္ေတြနဲ႔အျပိဳင္ အႏုိင္ပိုင္းေဆာ့ခဲ့တယ္။ အကိုကလဲသူ႔ညီမ ကိုတျခားလူေတြကရိတိတိစကားေျပာရင္ စိတ္တိုျပီးလက္ကပါလာျပီ ၊ ေမာင္ငယ္ကလဲသူ႔အမကို အထိမခံ၊ အၾကည့္မခံ….။ ေနာက္ျပီးကၽြန္မကိုယ္တိုင္ကေယာက်ာ္းဆန္ျပီး ေယာက်ာ္းေလးလိုေျပာဆိုေနထိုင္ေတာ့ ေတာ္ရံုလူအနားကပ္လို႔မရ။

အထက္တန္းေက်ာင္းတုန္းကလည္း ေက်ာင္းသြားရင္ အကိုနဲ႔မဟုတ္ရင္ေမာင္နဲ႔သြားရေတာ့ ကၽြန္မကိုလိုက္ တဲ့သူေတြက ေစာင့္ၾကည့္သီခ်င္းေစာင္းဆိုရံုပဲအခြင့္အေရးရပါတယ္။ ေက်ာင္းခန္းထဲမွာဆိုရင္ေတာ့ စာအုပ္ ငွားျပီးစာအုပ္ၾကားမွာစာညွပ္ေပး၊ စာအုပ္ထဲရည္းစားစာေရးေပး၊ ရည္းစားစာရြက္ေတြကိုစကၠဴစြန္လုပ္ျပီးပစ္၊ သီခ်င္းေတြလက္ေရြးစင္ကူးေပး၊ ပို႔စ္ကတ္ေတြလက္ေဆာင္ေပး၊ လက္ကိုင္ပု၀ါလွလွေလးေတြ၀ယ္ေပး၊ ေဖာင္တိန္၊ ကလစ္၊ ရင္ထိုးေလးေတြလက္ေဆာင္ေပး စတဲ့ပိုးေၾကးပန္းေၾကး နည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ၾကိဳးစားၾက ပါတယ္။ ေက်ာင္း၊ က်ဴရွင္၊ အျပင္သြားတာကအစ အကို(သို႔)ေမာင္တစ္ေယာက္ေယာက္ကအျမဲပါခဲ့တာေရာ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္က အခ်စ္ေရးကိုစိတ္မ၀င္စားတာေရာေၾကာင့္ အထက္တန္းျပီးတဲ့အထိရည္းစားမထားဖူး ခဲ့ဘူး။

ပထမႏွစ္စတက္ရတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ကၽြန္မကိုရင္ခုန္ေစတဲ့သူနဲ႔စတင္ဆံုဆည္းခဲ့ပါတယ္။ စကားေျပာရင္ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း အသံက်ယ္က်ယ္ေျပာတတ္တဲ့ကၽြန္မ…. သူမ်ားကၽြန္မဆီလာျပီး စကားေျပာရင္ ေျပာစရာ စကားေတြေပ်ာက္ဆံုးခဲ့ကာ အသံေတြတုန္ျပီး လက္ေတြပါတုန္တဲ့အထိ ရုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ သူကေတာ့မသိေပမဲ့ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းေတြက ကၽြန္မအျဖစ္ကိုရိပ္မိေနခဲ့ပါတယ္။

စာသင္ခန္းေရွ ႔မွာ သူလာရပ္ၾကည့္ေနရင္ ကၽြန္မအာရံုေတြစာမွာမရွိေတာ့………။

ကင္န္တင္းထိုင္လို႔သူပါလိုက္စားတဲ့ေန႔ဆို ကၽြန္မစားတဲ့အရာက အရသာေတြဘယ္ေပ်ာက္ကုန္လဲမသိ……..။

စကားေျပာရင္မ်က္ႏွာၾကည့္ေျပာမွအားရတဲ့ကၽြန္မ သူ႔မ်က္ႏွာၾကည့္ဖို႔အားယူရတာပင္ပန္းလြန္းခဲ့တယ္……..။

သူ႔အသံၾကားရင္ ကၽြန္မရင္ေတြခုန္ေနခဲ့တယ္………။

သူကူးေပးတဲ့စာေတြက်က္ရတာ ပိုမွတ္မိေစခဲ့တာ………။

သူမိုးေပးတဲ့စာအုပ္ေလးတအုပ္က ကၽြန္မအတြက္အရိပ္ရေစခဲ့တာ…………..။

သူေဖ်ာ္ေပးတဲ့ေကာ္ဖီက ခ်ိဳျမိန္ေစခဲ့တာ………….။

သ႔ူဂရုစိုက္မႈေအာက္မွာ ေႏြးေထြးတတ္ခဲ့တာ…………။

သ႔ူအျပံဳးမွာ ေပ်ာ္၀င္ေနခဲ့တာ…………..။

သူေဘးမွာရွိေနတဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ ကၽြန္မေက်ာက္ရုပ္တရုပ္လိုျငိမ္သက္သြားခဲ့တာ……..။

ဒါဟာ…….အခ်စ္လား……….အခ်စ္တဲ့လား………..အခ်စ္ကလူတစ္ေယာက္ကို အၾကီးအက်ယ္ေျပာင္းလဲသြားေစသလား……… ကိုယ္ေတြ႔မုိ႔ကၽြန္မယံုခဲ့ရျပီ……..။

ကၽြန္မတုိ႔ခ်စ္သူေတြျဖစ္သြားျပီးေနာက္ပိုင္းအျဖစ္ေတြကိုဆက္သိခ်င္ရင္ေတာ့ ပို႔စ္အျဖစ္တင္ထားဖူးတာကို ျပန္ညႊန္းရေတာ့မွာပဲ။ http://www.hninsinet.com/2009/03/blog-post_08.html

ကဲ ေက်နပ္ပါေတာ့ဗညားေရ…..။

မူပိုင္ = ႏွင္းဆီနက္